Ὅταν δέ τι τῶν ἱστορικῶς πεπραγμένων διὰ τῶν ἱερῶν ἡμῖν Γραμμάτων εἰσφέρηται, τότε δὴ τότε τὸ ἐκ τῆς ἱστορίας χρήσιμον θηρᾶσθαι πρέπει, ἵνα πανταχόθεν ἡμᾶς ἡ θεόπνευστος Γραφὴ σώζουσά τε καὶ ὠφελοῦσα φαίνηται. Ἀφηγεῖται τοίνυν ὁ προφητικὸς ἡμῖν ἐν τούτοις λόγος τὰ ἐν καιροῖς τῆς Ὀζίου βασιλείας συμβεβηκότα τοῖς ἐξ Ἰούδα καὶ Βενιαμεὶν, καὶ ταῖς ἐν τῇ Σαμαρείᾳ δέκα φυλαῖς, αἲ καὶ Ἐφραῒμ ὠνομάζοντο, καὶ μέν τοι καὶ Ἰσραήλ. Ἐπειδὴ δὲ ἐν καιροῖς τεσσάρων βασιλέων ὁ σύμπας τῆς προφητείας γέγονε λόγος, τὰ ἐν τοῖς ἑκάστου καιροῖς συμβαίνοντα τίθησιν ὁ προφήτης, καὶ ἀναγκαίως ἐπισημαίνεται, τάξιν ταῖς ὁράσεσιν, ἤτοι τοῖς ἑαυτοῦ λόγοις τὴν ἀρίστην ἐπιτιθείς. Τεθνεῶτος τοιγαροῦν Ἀζαρίου καὶ τοῦ Ὀζίου, διαδέχεται τὴν βασιλείαν Ἰωαθὰν, ἠκολούθησέ τε τῷ σκοπῷ, καὶ τοῖς ἐπιτηδεύμασι τοῦ ἰδίου πατρός. Λέγεται μὲν γὰρ καὶ αὐτὸς ἐν ὀφθαλμοῖς Κυρίου ποιῆσαι τὸ εὐθὲς, καθὰ καὶ Ὀζίας, πλὴν τὰ ὑψηλὰ οὐκ ἐξῆρεν, ἀλλ᾽ ἔτι ὁ λαὸς ἐθυμίων ἐν τοῖς ὑψηλοῖς. Καὶ ἐζήτησε μὲν Ὀζίας παρὰ τὸ ἐξὸν ἱερατεῦσαι Θεῷ, καὶ προσενεγκεῖν θυμιάματα, καὶ λελέπρωται ταύτης ἕνεκα τῆς αἰτίας. Ἰωαθάν γε μὴν οὐχ οὕτως. Ἐπειδὴ δὲ καὶ αὐτὸς ἀπεβίω, διαδέχεται τὴν βασιλείαν ὁ Ἄχαζ, βασιλεύοντος ἐπὶ τὸν Ἰσραὴλ, τοῦτ᾽ ἔστι, τῶν δώδεκα φυλῶν, Φακεὲ υἱοῦ Ῥομελίου.
Μετάφραση
Όταν όμως κάτι από τα ιστορικώς πεπραγμένα εισάγεται σε εμάς μέσω των ιερών Γραφών, τότε ακριβώς πρέπει να αναζητούμε το ωφέλιμο από την ιστορία, ώστε η θεόπνευστη Γραφή να φαίνεται ότι μας σώζει και μας ωφελεί από παντού. Αφηγείται, λοιπόν, σε εμάς ο προφητικός λόγος σε αυτά τα σημεία τα όσα συνέβησαν κατά τους καιρούς της βασιλείας του Οζία σε όσους προέρχονταν από τον Ιούδα και τον Βενιαμίν, καθώς και στις δέκα φυλές της Σαμάρειας, οι οποίες ονομάζονταν Εφραίμ, αλλά και Ισραήλ. Επειδή δε ολόκληρος ο προφητικός λόγος έλαβε χώρα κατά τους καιρούς τεσσάρων βασιλέων, ο προφήτης παραθέτει τα όσα συνέβαιναν στους καιρούς του καθενός, και αναγκαστικά τα επισημαίνει, επιβάλλοντας την άριστη τάξη στις οράσεις, δηλαδή στους δικούς του λόγους. Μετά τον θάνατο, λοιπόν, του Αζαρίου και του Οζίου, τη βασιλεία διαδέχεται ο Ιωάθαμ, ο οποίος ακολούθησε τον σκοπό και τις πρακτικές του δικού του πατέρα. Διότι λέγεται ότι και αυτός έπραξε το ευθές ενώπιον του Κυρίου, όπως και ο Οζίας, πλην όμως δεν κατήργησε τους υψηλούς τόπους, αλλά ο λαός εξακολουθούσε να προσφέρει θυμίαμα σε αυτούς. Και ο μεν Οζίας επιζήτησε παράνομα να ιερουργήσει στον Θεό και να προσφέρει θυμιάματα, και γι' αυτήν την αιτία χτυπήθηκε από λέπρα. Ο Ιωάθαμ όμως δεν έπραξε έτσι. Όταν δε και αυτός απεβίωσε, τη βασιλεία διαδέχεται ο Άχαζ, ενώ στον Ισραήλ, δηλαδή στις δώδεκα φυλές, βασίλευε ο Φακεέ, ο γιος του Ρομελίου.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες