Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄ 15:35

Έπειτα έπαθε κάτι το ανθρώπινο. Διότι από την υπερβολική τρυφή και νικημένος από την υπεροχή της δόξας του, υπερηφανεύτηκε κατά κάποιον τρόπο, και αφού κυριεύτηκε από την ασθένεια της αλαζονείας, επαναστάτησε και ενάντια στον ίδιο τον θείο νόμο. Νόμισε δηλαδή ότι έπρεπε να στεφανώσει τον εαυτό του και με τα αξιώματα της θείας ιερωσύνης. Έτσι, επιχείρησε να εισβάλει στον θείο ναό, προκειμένου να προσφέρει ο ίδιος από μόνος του θυμίαμα στον Θεό και να τελέσει παράνομα τα νενομισμένα. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος χτυπήθηκε αμέσως από λέπρα, και ήταν εντελώς ατιμασμένος· διότι σύμφωνα με τον νόμο θεωρείται μιαρός εκείνος που έχει κυριευθεί από την πάθηση της λέπρας. Έπειτα, τη βασιλεία του Οζία διαδέχεται ο γιος του, ο Ιωάθαμ, άνδρας φιλόθεος βέβαια, ο οποίος όμως δεν εξάλειψε, όπως λέει, τους υψηλούς τόπους, αλλά οι Ισραηλίτες θυσίαζαν ακόμη στα έργα των ίδιων τους των χεριών, καταλαμβάνοντας όρη και λόφους, κάτω από βελανιδιές, και λεύκες, και δέντρα που έριχναν σκιά, όπως αναφέρει ο Ωσηέ, επειδή η σκέπη τους ήταν καλή.

Όταν όμως κάτι από τα ιστορικώς πεπραγμένα εισάγεται σε εμάς μέσω των ιερών Γραφών, τότε ακριβώς πρέπει να αναζητούμε το ωφέλιμο από την ιστορία, ώστε η θεόπνευστη Γραφή να φαίνεται ότι μας σώζει και μας ωφελεί από παντού. Αφηγείται, λοιπόν, σε εμάς ο προφητικός λόγος σε αυτά τα σημεία τα όσα συνέβησαν κατά τους καιρούς της βασιλείας του Οζία σε όσους προέρχονταν από τον Ιούδα και τον Βενιαμίν, καθώς και στις δέκα φυλές της Σαμάρειας, οι οποίες ονομάζονταν Εφραίμ, αλλά και Ισραήλ. Επειδή δε ολόκληρος ο προφητικός λόγος έλαβε χώρα κατά τους καιρούς τεσσάρων βασιλέων, ο προφήτης παραθέτει τα όσα συνέβαιναν στους καιρούς του καθενός, και αναγκαστικά τα επισημαίνει, επιβάλλοντας την άριστη τάξη στις οράσεις, δηλαδή στους δικούς του λόγους. Μετά τον θάνατο, λοιπόν, του Αζαρίου και του Οζίου, τη βασιλεία διαδέχεται ο Ιωάθαμ, ο οποίος ακολούθησε τον σκοπό και τις πρακτικές του δικού του πατέρα. Διότι λέγεται ότι και αυτός έπραξε το ευθές ενώπιον του Κυρίου, όπως και ο Οζίας, πλην όμως δεν κατήργησε τους υψηλούς τόπους, αλλά ο λαός εξακολουθούσε να προσφέρει θυμίαμα σε αυτούς. Και ο μεν Οζίας επιζήτησε παράνομα να ιερουργήσει στον Θεό και να προσφέρει θυμιάματα, και γι' αυτήν την αιτία χτυπήθηκε από λέπρα. Ο Ιωάθαμ όμως δεν έπραξε έτσι. Όταν δε και αυτός απεβίωσε, τη βασιλεία διαδέχεται ο Άχαζ, ενώ στον Ισραήλ, δηλαδή στις δώδεκα φυλές, βασίλευε ο Φακεέ, ο γιος του Ρομελίου.

Τελευταίος λοιπόν ονομάστηκε ο Ιεροβοάμ, ο γιος του Ιωάς, βασιλιάς του Ισραήλ. Έζησε όμως πριν από τον Αζαρία, ο οποίος ονομάζεται και Οζίας. Πρέπει δε να γνωρίζουμε ότι αυτός είναι διαφορετικός από τον πρώτο Ιεροβοάμ, ο οποίος έζησε κατά την εποχή της βασιλείας του Ροβοάμ, γιου του Σολομώντα, αν και ήταν όμοιός του στους τρόπους και παρόμοιος στην ασέβεια. Διότι έχουν γραφτεί γι' αυτόν τα εξής: «Κατά το δέκατο πέμπτο έτος του Αμασία, γιου του Ιωάς και βασιλιά του Ιούδα, βασίλευσε ο Ιεροβοάμ, γιος του Ιωάς, επί του Ισραήλ στη Σαμάρεια, για σαράντα ένα έτη. Και έπραξε το πονηρό ενώπιον του Κυρίου, δεν απομακρύνθηκε από όλες τις αμαρτίες του Ιεροβοάμ, γιου του Ναβάτ, ο οποίος παρέσυρε σε αμαρτία τον Ισραήλ». Βλέπεις πώς έγινε ζηλωτής των τρόπων εκείνου, βαδίζοντας τον ίδιο ακριβώς δρόμο και ακολουθώντας κατά πόδας τη δική του δυσσέβεια; Έπειτα, τι αναφέρει το ιερό κείμενο; «Κατά το εικοστό έβδομο έτος του Ιεροβοάμ, βασιλιά του Ισραήλ, ανέλαβε βασιλιάς ο Αζαρίας, γιος του Αμασία, βασιλιά του Ιούδα. Ήταν δεκαέξι ετών όταν άρχισε να βασιλεύει, και βασίλευσε για πενήντα δύο έτη στην Ιερουσαλήμ. Το όνομα της μητέρας του ήταν Ιεχελία από την Ιερουσαλήμ. Και έπραξε το ευθές στα μάτια του Κυρίου, σύμφωνα με όλα όσα είχε πράξει ο Αμασίας ο πατέρας του. Όμως τους υψηλούς τόπους δεν τους εξάλειψε, ο λαός εξακολουθούσε να προσφέρει θυσίες και θυμίαμα στους υψηλούς τόπους. Και έπληξε ο Κύριος τον βασιλιά, και παρέμεινε λεπρός έως την ημέρα του θανάτου του».

Και έπραξε, λέει, το πονηρό ενώπιον του Κυρίου, δεν απομακρύνθηκε από καμία από τις αμαρτίες του Ιεροβοάμ, γιου του Ναβάτ, ο οποίος παρέσυρε τον Ισραήλ στην αμαρτία. Ενώ δε αυτός βασίλευε, εννοώ ο Μαναήμ, και ερχόταν σε σύγκρουση με τον Θεό, επειδή ήταν πολύ προσκολλημένος στις ψευδολατρείες των ειδώλων, εκστρατεύει εναντίον της Σαμάρειας ο Φούλ, ο βασιλιάς των Ασσυρίων. Επειδή ο Μαναήμ δεν είχε τη δύναμη να τον αντιμετωπίσει με τα όπλα, τον πείθει με πολλά χρήματα να αποχωρήσει από τη χώρα και να σταματήσει τον πόλεμο. Όταν δε πέθανε ο Μαναήμ, στο πεντηκοστό δεύτερο έτος της βασιλείας του Οζία χρίεται πάλι βασιλιάς στον Ιούδα, στα Ιεροσόλυμα, ο Ιωάθαμ μετά τον θάνατο του πατέρα του, για τον οποίο έχει γραφτεί ότι: «Έπραξε το ευθές ενώπιον του Κυρίου, σύμφωνα με όλα όσα έπραξε ο Οζίας, ο πατέρας του. Όμως δεν κατήργησε τους υψηλούς τόπους. Ο λαός εξακολουθούσε να θυσιάζει και να προσφέρει θυμίαμα στους υψηλούς τόπους». Στον δε Ισραήλ βασίλευσε ο Φακέας, γιος του Μαναήμ. «Βασίλευσε δε», λέει, «δύο έτη, και έπραξε το πονηρό ενώπιον του Κυρίου». Έπειτα, συνωμότησε εναντίον του, λέει, ο Φακεέ, γιος του Ρομελία, ο αξιωματούχος του, και τον πάταξε στη Σαμάρεια, και βασίλευσε αντ' αυτού στον Ισραήλ, και έπραξε το πονηρό ενώπιον του Κυρίου, δεν απομακρύνθηκε από καμία από τις αμαρτίες του Ιεροβοάμ, γιου του Ναβάτ, ο οποίος παρέσυρε τον Ισραήλ στην αμαρτία.