Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄ 15:5

Και έπραξε το ευθές ενώπιον του Κυρίου, σύμφωνα με όλα όσα είχε πράξει ο Αμαζίας ο πατέρας του. Όμως, δεν κατήργησε τους υψηλούς τόπους· ο λαός εξακολουθούσε να προσφέρει θυσίες και θυμίαμα στους υψηλούς τόπους. Και ο Κύριος έπληξε τον βασιλιά. Και ήταν λεπρός μέχρι την ημέρα του θανάτου του.» Και αυτά μεν αναφέρονται στο βιβλίο των Βασιλειών. Στο δε βιβλίο των Παραλειπομένων, όπως ανέφερα: «Και όταν ενδυναμώθηκε, λέγει, υπερηφανεύτηκε η καρδιά του μέχρι καταστροφής. Και αμάρτησε απέναντι στον Κύριο τον Θεό του· και εισήλθε στον ναό του Κυρίου για να προσφέρει θυμίαμα πάνω στο θυσιαστήριο των θυμιαμάτων. Και εισήλθε πίσω του ο Αζαρίας ο ιερέας, και μαζί του ογδόντα ιερείς του Κυρίου, και δύο γενναίοι άνδρες· και στάθηκαν απέναντι στον βασιλιά Οζία και του είπαν: Δεν ανήκει σε σένα, Οζία, να προσφέρεις θυμίαμα στον Κύριο, αλλά σε εμάς τους ιερείς, τους γιους του Ααρών, που είμαστε αγιασμένοι για να προσφέρουμε θυμίαμα. Έξελθε από το αγιαστήριο, διότι αποστάτησες από τον Κύριο. Και αυτό δεν θα σου φέρει δόξα από τον Κύριο τον Θεό. Και ο Οζίας θύμωσε· και στο χέρι του κρατούσε το θυμιατό για να προσφέρει θυμίαμα στον ναό· και καθώς οργιζόταν εναντίον των ιερέων, εμφανίστηκε λέπρα στο μέτωπό του, ενώπιον των ιερέων μέσα στον οίκο του Κυρίου, πάνω από το θυσιαστήριο των θυμιαμάτων. Και στράφηκε προς αυτόν ο αρχιερέας και οι ιερείς, και ιδού, ήταν λεπρός στο μέτωπο. Και τον απομάκρυναν βιαστικά από εκεί, αλλά και ο ίδιος έσπευσε να εξέλθει, διότι τον έπληξε ο Κύριος.»

Ευσεβής μεν και φιλόθεος ήταν ο Οζίας, αλλά όχι ολοκληρωτικά. Διότι δεν κατέστρεψε τους υψηλούς τόπους, λέει, αλλά θυμιάτιζαν σε αυτούς και προσέφεραν θυσίες στα δαιμόνια οι πλανημένοι. Έπειτα, αφού παρασύρθηκε ο Αζαρίας, δηλαδή ο Οζίας, σε άτοπες σκέψεις, θεώρησε ότι ταιριάζει στη δόξα της βασιλείας του το να πρέπει να εκπληρώνει και τα νενομισμένα προς τον Θεό, και να αναλάβει την ιερή λειτουργία. Και μάλιστα προσέφερε θυσία ο ίδιος, περιφρονώντας τους νόμους που δόθηκαν μέσω του Μωυσή. Και επειδή ανέβηκε για να τελέσει τη λειτουργία που δεν του άρμοζε καθόλου, εννοώ την ιερατική, «Τον χτύπησε», λέει, «ο Κύριος, και ήταν λεπρός έως την ημέρα του θανάτου του». Ακάθαρτος, λοιπόν, σύμφωνα με τους νόμους θεωρούνταν ο λεπρός, και αποπέμπονταν από την κατασκήνωση όσοι είχαν προσβληθεί από αυτό το πάθος. Διότι είπε κάποτε ο Θεός προς τον ιεροφάντη Μωυσή: «Μίλησε στους γιους του Ισραήλ, και ας διώξουν από την κατασκήνωση κάθε λεπρό και αυτόν που πάσχει από γονόρροια, και κάθε έναν που είναι ακάθαρτος εξαιτίας νεκρού». Τιμωρήθηκε λοιπόν με τη νόσο, επειδή τόλμησε όσα δεν ήταν θεμιτά, και ο Θεός καταδίκασε σε ατιμία τον βασιλιά που άρπαξε την ιερατική δόξα.

Διότι χτυπήθηκε από λέπρα, μια φοβερή και ανίατη ασθένεια, ώστε και ως ακάθαρτος σύμφωνα με τον νόμο να αποδιωχθεί από την Ιερουσαλήμ, και να πάψει πλέον να ιερουργεί στον Θεό, και από την ιερατική λειτουργία που παρανόμως είχε αναλάβει, και από το να μιαίνει τον θείο ναό. Το ιερό κείμενο αναφέρει τα εξής γι' αυτόν στο τέταρτο βιβλίο των Βασιλειών: «Κατά το εικοστό έβδομο έτος του Ιεροβοάμ, βασιλιά του Ισραήλ, βασίλευσε ο Αζαρίας, γιος του Αμεσίου, βασιλιά του Ιούδα. Ήταν δεκαέξι ετών όταν έγινε βασιλιάς, και βασίλευσε πενήντα δύο έτη στην Ιερουσαλήμ, και το όνομα της μητέρας του ήταν Ιεχελία από την Ιερουσαλήμ. Και έπραξε το ευθές στα μάτια του Κυρίου σύμφωνα με όλα όσα είχε πράξει ο Αμεσίας, ο πατέρας του. Πλην όμως, δεν κατήργησε τους ψηλούς τόπους, διότι ο λαός θυσίαζε και προσέφερε θυμίαμα στους ψηλούς τόπους. Και άγγιξε ο Κύριος τον βασιλιά, και ήταν λεπρός μέχρι την ημέρα του θανάτου του.» Και αυτά μεν αναφέρονται στο Βασιλειών, στο δε δεύτερο βιβλίο των Παραλειπομένων υπάρχει λεπτομερέστερη διήγηση περί αυτών. Έχει δε ως εξής: «Και πήρε ολόκληρος ο λαός της γης τον Οζία, ο οποίος ήταν δεκαέξι ετών, και τον ανακήρυξαν βασιλιά αντί του πατέρα του, Αμεσίου. Αυτός ανοικοδόμησε την Ελάθ, αυτός την επέστρεψε στον Ιούδα, μετά την κοίμηση του βασιλιά μαζί με τους πατέρες του.»