Πορεύσονται γὰρ ἄγγελοι κοῦφοι πρὸς ἔθνος μετέωρον, καὶ ξένον λαὸν, καὶ χαλεπόν. Τίς αὐτοῦ ἐπέκεινα; Ἔθνος ἀνέλπιστον καὶ καταπεπατημένον.> Θαυμάσειεν ἄν τις, καὶ δὴ καὶ καθ᾽ ἑαυτὸν ἐκεῖνο τάχα που διαλογιεῖται, καὶ ἐρεῖ· Τοῦ δὴ χάριν ὁ προφητικὸς ἡμῖν ἐν τούτοις λόγος γέγονε μὲν κατὰ τῆς Δαμασκοῦ, εἰσκομίζει δὲ μνήμην καὶ τῆς γῆς, τῆς ἐπέκεινα ποταμῶν Αἰθιοπίας; Φαμὲν οὖν ὅτι κατὰ καιροὺς οἱ ἐξ Ἰσραὴλ, τὸν τῶν ὅλων σωτῆρα Θεὸν καταλιπεῖν ἀφυλάκτως μεμελετηκότες, κατῴχοντο μὲν εἰς πολύθεον πλάνην· κατημεληκότες δὲ εἰς ἅπαν τῆς διὰ Μωσέως ἐντολῆς, ἐπαιδεύοντο παρὰ Θεοῦ, πολέμους αὐτοῖς ἐπανιστάντος κατὰ καιροὺς, καὶ ταῖς ἐντεῦθεν κατατήκοντος συμφοραῖς. Οἱ δὲ, καίτοι δέον ταῖς μεταγνώσεσι θεραπεύειν λελυπήμενον, καὶ ἀποφοιτᾷν μὲν τῆς ἑαυτῶν φαυλότητος, ἀνακομίζεσθαι δὲ πρὸς τὸ τῷ νομοθέτῃ δοκοῦν, καὶ τὴν παρ᾽ αὐτοῦ διψῇν ἐπικουρίαν, τὰς τῶν ὁμόρων ἐθνῶν κατεμισθοῦντο συμπνοίας· καὶ ποτὲ μὲν προσίεσαν τοῖς τῆς Δαμασκοῦ βασιλεῦσι, ποτὲ δὲ τοῖς Αἰγυπτίων· καὶ οὐχὶ μόνον, ἀλλὰ γὰρ καὶ τὰς τῶν ἐπικουρούντων αὐτοῖς ἐθνῶν λατρείας μανθάνοντες, καὶ αὐτὰς ἠπείγοντο ζηλοῦν. Καὶ γοῦν ὁ Ἄχαζ ὁ τοῦ Ἰωάθαμ βασιλεὺς Ἰούδα, γενόμενος ἐν τῇ Δαμασκῷ, εἶτα θυσιαστήριον ἀνατεθειμένον εἰδώλῳ τεθεαμένος ἐκεῖσε καινοπρεπῶς εἰργασμένον, τὸ ἐμφερὲς κατεσκεύασε, καὶ ἀνατέθεικεν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ.
Μετάφραση
«Διότι θα πορευθούν άγγελοι ταχείς προς έθνος μετέωρο, και λαό ξένο και σκληρό. Ποιος βρίσκεται πέρα από αυτό; Έθνος απελπισμένο και καταπατημένο». Θα μπορούσε κάποιος να απορήσει, και ίσως να συλλογιστεί μέσα του και να πει: Για ποιον λόγο άραγε ο προφητικός λόγος σε αυτά εδώ τα χωρία στράφηκε μεν εναντίον της Δαμασκού, αλλά εισάγει και την ανάμνηση της γης που βρίσκεται πέρα από τους ποταμούς της Αιθιοπίας; Απαντούμε λοιπόν ότι κατά καιρούς οι Ισραηλίτες, έχοντας επιδιώξει να εγκαταλείψουν απρόσεκτα τον Θεό και Σωτήρα των όλων, κατέληγαν στην πολυθεϊστική πλάνη. Και έχοντας παραμελήσει εντελώς την εντολή που δόθηκε μέσω του Μωυσή, παιδαγωγούνταν από τον Θεό, ο οποίος κατά καιρούς ξεσήκωνε εναντίον τους πολέμους και τους ταλαιπωρούσε με τις συμφορές που προέκυπταν από αυτούς. Εκείνοι όμως, αν και έπρεπε με τη μετάνοια να θεραπεύσουν Εκείνον που είχαν λυπήσει, και αφενός να απομακρυνθούν από τη δική τους φαυλότητα, αφετέρου να επιστρέψουν σε ό,τι είναι αρεστό στον Νομοθέτη και να διψούν για τη δική Του βοήθεια, μίσθωναν τη συμμαχία των γειτονικών εθνών. Έτσι, άλλοτε μεν προσέτρεχαν στους βασιλείς της Δαμασκού, άλλοτε δε σε αυτούς των Αιγυπτίων. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μαθαίνοντας και τις λατρείες των εθνών που τους βοηθούσαν, έσπευδαν να τις μιμηθούν. Για παράδειγμα, ο Άχαζ, ο γιος του Ιωάθαμ, ο βασιλιάς του Ιούδα, όταν βρέθηκε στη Δαμασκό και είδε έπειτα εκεί ένα θυσιαστήριο αφιερωμένο σε είδωλο, το οποίο ήταν κατασκευασμένο με καινοφανή τρόπο, κατασκεύασε ένα παρόμοιο και το τοποθέτησε μέσα στον οίκο του Θεού.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες