Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄ 16:2

Εντούτοις, δεν επιτυγχάνει τον σκοπό του. Διότι δεν θα μπορέσει να την εκπολιορκήσει, εξαιτίας του Κυρίου που την υπερασπίζεται. Ίσως μάλιστα να μην μπορούν ούτε να συμφωνήσουν αυτοί, εάν δεν πλεονάσει η αμαρτία μας· επειδή και εκείνοι που συμφώνησαν σύμφωνα με την ιστορία, κατά τις ημέρες του Άχαζ, επέδειξαν τη μεταξύ τους συμφωνία εξαιτίας της αμαρτίας του Άχαζ, ο οποίος δεν έπραξε το ευθές ενώπιον του Κυρίου, αλλά πέρασε τον υιό του μέσα από τη φωτιά και προσέφερε θυμίαμα στους υψηλούς τόπους. —Ωστόσο, η επιχείρηση των πονηρών βασιλέων εναντίον των εκκλησιών ταράσσει τον οίκο του Δαβίδ και αναστατώνει την ψυχή του λαού, ώστε να μοιάζει με άκαρπο δέντρο, εξαιτίας του κλονισμού που προκαλείται από την ταραχή.

Διότι βρήκαμε στο τέταρτο βιβλίο των Βασιλειών ότι αυτός ο Άχαζ δεν έπραξε το ευθές ενώπιον του Κυρίου· και μάλιστα πέρασε τον γιο του μέσα από τη φωτιά, σύμφωνα με τα βδελύγματα των εθνών, και προσέφερε θυσίες και έκαιγε θυμίαμα στους υψηλούς τόπους. Αυτός, επίσης, έστειλε από τους θησαυρούς του οίκου του Κυρίου χρυσό και άργυρο στον βασιλιά των Ασσυρίων, πράγμα για το οποίο κατηγορείται για τη διόλου μικρή ασέβειά του όσον αφορά τα ιερά χρήματα. Όταν, λοιπόν, έπεσε η πονηρή δυναστεία, εκφέρεται ο λόγος κατά των αλλοφύλων. —Αλλόφυλοι δε λέγονται ιδίως οι Φιλισταίοι, τους οποίους οι Έλληνες ονομάζουν Παλαιστινίους.

Λένε δε ότι ο σεισμός αυτός είναι εκείνος που συνέβη επί Οζίου, όταν, έχοντας εισέλθει στο αγιαστήριο για να προσφέρει θυσία, «προσβλήθηκε από λέπρα», και χύθηκαν τα λίπη του θυσιαστηρίου εξαιτίας του σεισμού που προκλήθηκε. Εφόσον, λοιπόν, ο Αμώς προφήτευσε «πριν από δύο» «έτη από τον σεισμό» κατά της Σαμάρειας και κατά της Ιερουσαλήμ, λένε ότι αρμόζει από εκείνη τη στιγμή να αρχίσει ο υπολογισμός των «εξήντα πέντε ετών». Και τα υπόλοιπα έτη του Οζίου γίνονται είκοσι επτά, επειδή μνημονεύεται ότι συνολικά «βασίλευσε πενήντα δύο έτη», ενώ αυτά συνέβησαν κατά το εικοστό πέμπτο. Πρώτος ο Αμώς προανήγγειλε τα σχετικά με την αιχμαλωσία του Ισραήλ, έπειτα «ο Ιωαθάμ δεκαέξι έτη» και «ο Άχαζ» ομοίως «δεκαέξι έτη». Αν προστεθούν και τα έξι έτη της βασιλείας του Εζεκία, όλα μαζί αθροίζονται σε εξήντα «και πέντε» έτη· κατά το έκτο, λοιπόν, έτος του Εζεκία, ο Ισραήλ υπέστη την ύστατη αιχμαλωσία. Σύμφωνα με τις προφητείες, υπόσχεται ότι «θα του δώσει» «σημείο», μέσω του οποίου επρόκειτο να σωθεί· εκείνος, όμως, όντας σκληρόκαρδος και βυθισμένος στη δαιμονική πλάνη, το αρνείται και «απορρίπτει» το «σημείο» του Θεού, δεικνύοντας και με αυτόν τον τρόπο τον άπιστο και ανυπότακτο εαυτό του.

Και το όνομά του έχει θαυμαστώς προαναγγελθεί ότι είναι Εμμανουήλ· το οποίο σημαίνει «ο Θεός είναι μαζί μας». Αυτό θα λέγαμε και εμείς που τον ομολογούμε, έχοντας επίγνωση της θείας και άρρητης ελεύσεώς του σε όλους τους ανθρώπους μέσω της δυνάμεώς του. Και πάλι θα ονομαζόταν Εμμανουήλ, δηλαδή ο Θεός μαζί μας, διότι, ενώ ο Πατέρας και Θεός των όλων βρίσκεται επέκεινα όχι μόνο της θνητής, αλλά και κάθε λογικής φύσεως, ο Υιός εύλογα ονομάζεται «ο Θεός μαζί μας» εξαιτίας της ελεύσεώς του ανάμεσά μας. Επειδή, δε, θυμάμαι ότι έχω ακούσει κάποιον από εκείνους της περιτομής να λέει ότι αυτά προφητεύονται στον Άχαζ για τον Εζεκία, που γεννήθηκε από αυτόν και βασίλευσε μετά από αυτόν, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι πριν από τη βασιλεία του Άχαζ και πριν του ειπωθεί αυτή ακριβώς η προφητεία, αποδεικνύεται ότι ο Εζεκίας είχε ήδη γεννηθεί προ πολλού. Διότι διαδέχεται τον Άχαζ, ο οποίος βασίλευσε για δεκαέξι έτη, διανύοντας το εικοστό πέμπτο έτος της ηλικίας του όταν ανέλαβε τη βασιλεία, έτσι ώστε η γέννησή του να προηγείται κατά εννέα έτη της ανόδου του πατέρα του στον θρόνο. Αντιθέτως, τα προκείμενα προφητεύονται στον Άχαζ ενώ ήδη βασίλευε, και αφορούν την προαναφερθείσα παράδοξη και πλέον θαυμαστή γέννηση του Χριστού. Το τι νόημα έχει κατά λέξη το καθετί, θα το γνωρίσει ο φιλομαθής ανατρέχοντας στα εξηγητικά υπομνήματα του θαυμαστού εκείνου ανδρός για τα χωρία αυτά.