Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄ 16:3

Εντούτοις, δεν επιτυγχάνει τον σκοπό του. Διότι δεν θα μπορέσει να την εκπολιορκήσει, εξαιτίας του Κυρίου που την υπερασπίζεται. Ίσως μάλιστα να μην μπορούν ούτε να συμφωνήσουν αυτοί, εάν δεν πλεονάσει η αμαρτία μας· επειδή και εκείνοι που συμφώνησαν σύμφωνα με την ιστορία, κατά τις ημέρες του Άχαζ, επέδειξαν τη μεταξύ τους συμφωνία εξαιτίας της αμαρτίας του Άχαζ, ο οποίος δεν έπραξε το ευθές ενώπιον του Κυρίου, αλλά πέρασε τον υιό του μέσα από τη φωτιά και προσέφερε θυμίαμα στους υψηλούς τόπους. —Ωστόσο, η επιχείρηση των πονηρών βασιλέων εναντίον των εκκλησιών ταράσσει τον οίκο του Δαβίδ και αναστατώνει την ψυχή του λαού, ώστε να μοιάζει με άκαρπο δέντρο, εξαιτίας του κλονισμού που προκαλείται από την ταραχή.

Διότι βρήκαμε στο τέταρτο βιβλίο των Βασιλειών ότι αυτός ο Άχαζ δεν έπραξε το ευθές ενώπιον του Κυρίου· και μάλιστα πέρασε τον γιο του μέσα από τη φωτιά, σύμφωνα με τα βδελύγματα των εθνών, και προσέφερε θυσίες και έκαιγε θυμίαμα στους υψηλούς τόπους. Αυτός, επίσης, έστειλε από τους θησαυρούς του οίκου του Κυρίου χρυσό και άργυρο στον βασιλιά των Ασσυρίων, πράγμα για το οποίο κατηγορείται για τη διόλου μικρή ασέβειά του όσον αφορά τα ιερά χρήματα. Όταν, λοιπόν, έπεσε η πονηρή δυναστεία, εκφέρεται ο λόγος κατά των αλλοφύλων. —Αλλόφυλοι δε λέγονται ιδίως οι Φιλισταίοι, τους οποίους οι Έλληνες ονομάζουν Παλαιστινίους.

Ήταν δε ισχυρότατος και εντελώς ακαταμάχητος στους αντιπάλους, δηλαδή στους αλλογενείς, προβάλλοντας απέναντί τους τη δύναμή του στους πολέμους. Έτσι, πολιορκώντας πολλές πόλεις των Φιλισταίων, δηλαδή των αλλοφύλων, που σημαίνει των Παλαιστινίων, καθώς και από αυτές της λεγόμενης Κοίλης Συρίας, τις κυρίευσε και τις λεηλάτησε. Γράφεται δε για αυτόν με τον εξής τρόπο στο Δεύτερο Βιβλίο των Παραλειπομένων: «Και βγήκε και πολέμησε εναντίον των αλλοφύλων και γκρέμισε τα τείχη της Γεθ και τα τείχη της Αζώτου, και έχτισε πόλεις στην περιοχή της Αζώτου και ανάμεσα στους αλλοφύλους. Και ο Κύριος τον ενίσχυσε ενάντια στους αλλοφύλους και τους Άραβες που κατοικούσαν στην Πέτρα, και ενάντια στους Μιναίους. Και οι Μιναίοι έδωσαν δώρα στον Οζία, και το όνομά του έγινε γνωστό μέχρι την είσοδο της Αιγύπτου, διότι έγινε υπερβολικά ισχυρός. Όταν δε πέθανε, τον διαδέχεται στη βασιλεία του ο γιος του που γεννήθηκε από αυτόν, ο Ιωάθαμ. Έπειτα, μετά από αυτόν, ήρθε ο Άχαζ, ένας πονηρός και αποστάτης άνθρωπος, που είχε βυθιστεί στα τέλματα της απάτης. Διότι λάτρεψε ξύλα και λίθους, και ολόκληρη τη στρατιά του ουρανού· μάλιστα, πέρασε και τον γιο του μέσα από τη φωτιά, επειδή τον θυσίασε στα δαιμόνια.»

Ενώ λοιπόν ο πόλεμος βρισκόταν σε εξέλιξη, πέθανε ο Ιωάθαμ, ο γιος του Αζαρία. Τον διαδέχεται στη βασιλεία ο γιος του Άχαζ, ο οποίος ήταν υπερβολικά πονηρός και ειδωλολάτρης, και ήταν τόσο μεθυσμένος από την ειδωλομανή πλάνη, ώστε πέρασε και τον ίδιο του τον γιο μέσα από τη φωτιά, και έρεπε προς κάθε λογής ατόπημα, προσφέροντας θυμίαμα «στους υψηλούς τόπους και κάτω από κάθε δέντρο με πυκνό φύλλωμα», σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί. Πανικοβλημένος λοιπόν ο Άχαζ, αφού συγκέντρωσε όλο τον πλούτο που βρέθηκε στον οίκο του Κυρίου, έστειλε αγγελιαφόρους προς τον Θεγλαφαλασάρ, τον βασιλιά των Ασσυρίων, παρακαλώντας να σωθεί μέσω αυτού. Εξοπλίζεται λοιπόν ο Ασσύριος βασιλιάς εναντίον της βασιλείας του Ραασών, και καταλαμβάνει τη Δαμασκό, που είναι η μητρόπολη της Συρίας, και σκοτώνει τον Ραασών. Έπειτα ο Άχαζ κατεβαίνει από τα Ιεροσόλυμα στη Δαμασκό για να συναντήσει τον Ασσύριο βασιλιά. Και αφού είδε στα τεμένη των ειδώλων ένα θυσιαστήριο που είχε κάποια καινοφανή και ασυνήθιστη κατασκευή, και επειδή του άρεσε πάρα πολύ, πήρε ένα ακριβές σχέδιό του και το έστειλε προς τον Ουρία τον ιερέα στα Ιεροσόλυμα, διατάζοντας να κατασκευαστεί ένα ακριβώς όμοιο. Και αφού το τοποθέτησε μέσα στον οίκο του Κυρίου, σχεδόν ατιμάζοντας εκείνο που είχε κατασκευαστεί κατά το θέλημα του Θεού μέσω του Μωυσή, διέταξε να τελούνται πάνω σε αυτό οι καθιερωμένες θυσίες. Επιπλέον, εισήγαγε και άλλες καινοτομίες στον ναό, σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια, απερίσκεπτα και με τρόπο που δεν άρμοζε στον Θεό.

Έπειτα περιγελά τη σκέψη και διασύρει το εγχείρημα, προσθέτοντας και λέγοντας: Διότι μοσχάρια, όπως είναι φυσικό, δεν είχαν· γι' αυτό τίμησαν την ανθρωποκτονία. Αλλά ας υποθέσουμε, λέει, ότι πλανηθήκατε και τιμήσατε τους γλυπτούς και χωνευτούς θεούς. Γιατί καταβρέξατε τους βωμούς τους και με ανθρώπινα αίματα; Διαβάσαμε όμως στα βιβλία των Βασιλειών ότι υπήρξε ο Ιωνάθαν, γιος του Άχαζ, ο οποίος βασίλευσε στον Ιούδα· ωστόσο πορεύτηκε «στον δρόμο των βασιλέων του Ισραήλ, και θυμιάτιζε» στα υψηλά μέρη, και πέρασε και τον ίδιο του τον γιο μέσα από τη «φωτιά», και θυσίασε στους δαίμονες αυτόν που προήλθε και γεννήθηκε από αυτόν. Επειδή λοιπόν έπραξαν τέτοια πράγματα, θα είναι, λέει, σαν πρωινό σύννεφο και σαν δροσιά, σαν χνούδι και σαν ατμός από καπνοδόχο, δηλαδή, αφού φανούν για λίγο, θα χαθούν στην απώλεια και θα οδηγηθούν στο μηδέν. Διότι το πρωινό σύννεφο, δηλαδή η ομίχλη, η δροσιά και το χνούδι και ο ατμός από την καπνοδόχο, σκορπίζονται εύκολα, και διαλύονται εντελώς σε ελάχιστο χρόνο, ή μάλλον μέσα σε μία ώρα. Διότι ποια υπόσταση έχει το χνούδι ή η δροσιά, ή ο ατμός που αποτελείται από καπνό;