Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄ 2:21

Επομένως, το σταθερό, το εύτονο και το υπομονετικό φρόνημα οφείλεται στον Δεσπότη εξίσου από εμάς, όπως και από τους άνδρες. Αφού είπε αυτά, πήδηξε στην πυρά. Και αυτή, αφού περιέβαλε το σώμα της αγίας σαν ένας φωτεινός νυμφώνας, την μεν ψυχή την ανέπεμψε στην ουράνια χώρα και στην πρέπουσα σε αυτήν μακαριότητα, το δε τίμιο σώμα το διέσωσε ακέραιο για τους οικείους της· το οποίο, αναπαυόμενο στον ωραιότατο ιερό περίβολο της πόλεως, αγιάζει μεν τον τόπο, αγιάζει δε και εκείνους που συγκεντρώνονται σε αυτόν. Η δε γη, η οποία κατευλογήθηκε από την παρουσία της μακαρίας, ανέβλυσε από τα σπλάχνα της νερό χαριέστατης φύσεως, έτσι ώστε η μάρτυς, έχοντας γίνει σαν μητέρα, να τρέφει τους κατοίκους της πόλεως σαν με ένα κοινό γάλα. Αυτό αποτελεί για τους υγιείς φυλακτήριο, για όσους απολαμβάνουν με σωφροσύνη πηγή ευφροσύνης, και για τους ασθενείς παρηγορία. Διότι τη χάρη που προσέφερε ο Ελισσαίος στους κατοίκους της Ιεριχούς, την ίδια ακριβώς προσέφερε σε εμάς η μάρτυς, μεταβάλλοντας δια της ευλογίας της το αλμυρό της κοινής φύσεως των υδάτων της περιοχής σε μία γλυκιά, απαλή και ευχάριστη σε όλους γεύση.

Έχω θεραπεύσει τα ύδατα αυτά. Και θεραπεύθηκαν έως τη σημερινή ημέρα. Και νεκρούς ανέστησε και τον Νεεμάν τον Σύρο, που ήταν λεπρός, τον καθάρισε από τη λέπρα, και τον Γιεζή, τον υπηρέτη του, τον έκανε λεπρό. Και ενώ ήταν νεκρός, ανέστησε νεκρό.

ΙΣΤ΄. ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ. Τι σημαίνει το ότι ο Ελισσαίος μετέβαλε με αλάτι τα νερά της Ιεριχούς που παλαιότερα προκαλούσαν ατεκνία. Ο Ελισσαίος θεράπευσε με αλάτι τα άγονα νερά της Ιεριχούς, κινούμενος προς τη θεραπεία με ευαγγελικό τρόπο, σαν να έβλεπε τα όσα επρόκειτο να συμβούν στο μέλλον. Διότι αποτελούσαν προτύπωση: τα μεν νερά προτύπωναν ολόκληρη την ανθρωπότητα, η οποία είχε σκληρυνθεί στην αγονία των αρετών και στην ακαρπία της ευσέβειας.

Κάποτε ο Ελισσαίος θεράπευσε τα άγονα ύδατα, ρίχνοντας σε αυτά αλάτι· εσύ όμως, Παντοδύναμε, αφού μετέτρεψες αυτή τη θάλασσα σε γλυκύτητα, την παρασκευάζεις ως ανακούφιση για τους ασθενείς. Θ. Αφού λυτρωθήκαμε από την αρχαία παράβαση με τον θείο τόκο σου, τώρα εμείς, η πόλη σου, Δέσποινα, διασωζόμαστε από πολλούς κινδύνους, κατέχοντας ως πλούτο την εικόνα σου σαν ακαταμάχητη ασπίδα, ευλογημένη.