Πῶς οὖν καὶ οὗτοι οὐ βδελυκτοὶ παρὰ τῷ Κυρίῳ δείκνυνται, δισσὰ στάθμια παρ᾽ ἑαυτοῖς ἔχοντες, καὶ τῷ μὲν ἐκεῖνα λογιζόμενοι, τῷ δὲ τὸν Κύριον βλασφημοῦντες; Ἀλλ᾽ ἴσως τὸ μὲν, δοῦλος, ὡς κατὰ διάθεσιν λεγόμενον συντίθενται· τὸ δὲ, τῷ ποιήσαντι, κατέχουσιν, ὡς μέγα τι βοήθημα τῆς αἱρέσεως αὐτῶν. Ἔστι δὲ αὐτοῖς καὶ τοῦτο κάλαμος τεθλασμένος τὸ ἔρεισμα· καταγνώσονται γὰρ εὐθὺς ἑαυτῶν, εἰ μάθοιεν τὸ τῆς Γραφῆς ἰδίωμα. Καὶ γὰρ ὥσπερ δοῦλος λέγεται ὁ Σολομὼν, καίπερ ὢν υἱός· οὕτως, ἵνα τὰ ἐν τοῖς προτέροις εἰρημένα πάλιν εἴπωμεν, εἰ καὶ ποιουμένους καὶ κτιζομένους καὶ γινομένους τοὺς ἐξ ἑαυτῶν φυομένους υἱοὺς λέγοιεν οἱ γονεῖς, οὐδὲν ἧττον οὐκ ἀρνοῦνται τὴν φύσιν. Ὁ γοῦν Ἐζεχίας, ὡς ἐν τῷ Ἡσαΐᾳ γέγραπται, εὐχόμενος ἔλεγεν· Ἀπὸ γὰρ τῆς σήμερον παιδία ποιήσω, ἂ ἀναγγελοῦσι τὴν δικαιοσύνην σου, Κύριε τῆς σωτηρίας μου. Καὶ αὐτὸς μὲν ἔλεγε, ποιήσω· ὁ δὲ προφήτης ἔν τε αὐτῷ τῷ βιβλίῳ, καὶ τῇ τετάρτῃ τῶν Βασιλειῶν οὕτω φησί· Καὶ οἱ υἱοί σου, οἳ ἐξελεύσονται ἐκ σοῦ. Ἀντὶ τοῦ γεννᾷν, ἄρα τὸ, ποιήσω, εἴρηκε· καὶ τοὺς ἐξ αὐτοῦ φυομένους, ὡς ποιουμένους φησί. Καὶ οὐ διαφέρεταί τις, ὡς περὶ τοῦ φύσει γεννήματός ἐστιν ἡ λέξις. Καὶ Εὔα δὲ τεκοῦσα τὸν Κάϊν, εἶπεν· Ἐκτησάμην ἄνθρωπον διὰ τοῦ Θεοῦ. Ἀντὶ τοῦ, τεκεῖν, ἄρα καὶ αὐτὴ τὸ, ἐκτησάμην, εἴρηκε.
Μετάφραση
Πώς, λοιπόν, δεν αποδεικνύονται και αυτοί βδελυροί ενώπιον του Κυρίου, εφόσον κρατούν δύο μέτρα και δύο σταθμά, και από τη μία λογαριάζουν έτσι τα πράγματα, ενώ από την άλλη βλασφημούν τον Κύριο; Αλλά ίσως από τη μία να δέχονται ότι η λέξη «δούλος» λέγεται με βάση τη σχετική διάθεση· από την άλλη όμως, κρατούν τη φράση «σε αυτόν που τον εποίησε» ως κάποιο μεγάλο στήριγμα της αίρεσής τους. Αλλά και αυτό το στήριγμά τους είναι ένα τσακισμένο καλάμι· διότι αμέσως θα καταδικάσουν τον εαυτό τους, εάν μάθουν το γλωσσικό ιδίωμα της Γραφής. Διότι, όπως ακριβώς ο Σολομών ονομάζεται δούλος, αν και είναι υιός, έτσι, για να επαναλάβουμε τα όσα είπαμε προηγουμένως, ακόμη και αν οι γονείς ονομάζουν «φτιαγμένους» (ποιουμένους) και «κτισμένους» και «κατασκευασμένους» τους υιούς που γεννιούνται από τους ίδιους, σε καμία περίπτωση δεν αρνούνται τη φύση τους. Ο Εζεκίας, για παράδειγμα, όπως είναι γραμμένο στον Ησαΐα, προσευχόμενος έλεγε: «Διότι από σήμερα θα κάμω ("ποιήσω") παιδιά, τα οποία θα αναγγείλουν τη δικαιοσύνη σου, Κύριε της σωτηρίας μου». Και ο ίδιος μεν έλεγε «θα κάμω», ο προφήτης όμως, τόσο στο ίδιο το βιβλίο όσο και στο Τέταρτο Βιβλίο των Βασιλειών, λέει τα εξής: «Και οι υιοί σου, οι οποίοι θα προέλθουν από εσένα». Αντί, επομένως, του ρήματος «γεννώ», χρησιμοποίησε το «θα κάμω»· και εκείνους που γεννιούνται από αυτόν, τους αποκαλεί ωσάν να κατασκευάστηκαν. Και κανείς δεν διαφωνεί ότι η λέξη αναφέρεται στο κατά φύσιν γέννημα. Και η Εύα, εξάλλου, όταν γέννησε τον Κάιν, είπε: «Απέκτησα ("ἐκτησάμην") άνθρωπο διά του Θεού». Αντί, λοιπόν, του ρήματος «γέννησα», χρησιμοποίησε και αυτή το «απέκτησα».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες