Ἀλλὰ Χριστὸν μὲν κατὰ τὸ ὁμώνυμον· Χριστοῦ δὲ κατὰ τὸ πρός τι. Τὸ γὰρ παράγωγον, ἀρχετύπου παράγωγον· ὥσπερ καὶ τοὔνομα ὀνομαζομένου ὄνομα. Ἀπόδειξις. φησὶ γάρ, Ἰωσίας ἦρε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ ἐπὶ τὸν τάφον τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ, τοῦ λαλήσαντος τοὺς λόγους τούτους. Καὶ εἶπε· Τί τὸ σκόπελον ἐκεῖνο ὃ ἐγὼ ὁρῶ; καὶ εἶπον αὐτῷ οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως· Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἐστιν ὁ ἐξεληλυθὼς ἐξ Ἰούδα. Καὶ εἶπεν· Ἄφετε αὐτόν. Ἀνὴρ μὴ κινησάτω τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ. Συνίης τί τὸ Γράμμα; ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ τὸν σκόπελον ὠνόμακεν, ἤτοι τὸν τάφον, ἀπὸ τοῦ ἐν αὐτῷ κειμένου σώματος, τὸ ἀνάστημα κεκληκώς. Πόσον οὐχὶ μᾶλλον ἀπὸ τῆς εἰκόνος τὸ πρωτότυπον ὀνομαστέον; Καὶ πάλιν ὁ Θεὸς πρὸς τὸν Μωσῆν· Ποίησόν μοι δύο Χερουβὶμ χρυσᾶ, οὐκ, εἰκόνας Χερουβίμ. Βλέπων τοίνυν κἀνταῦθα ὡς τῆς ὁμωνυμίας τὸ παράγωγον ὡς κύριον κέκληται, παῦσαι ἐπιχειρῶν τὰ ἀσύνετα, καὶ κατασυλλογίζεσθαι πειρώμενος τὰ ἀσυλλόγιστα.
Μετάφραση
Αλλά Χριστόν μεν λέμε κατά το ομώνυμο, ενώ «του Χριστού» κατά τη σχέση. Διότι το παράγωγο είναι παράγωγο του αρχετύπου, όπως ακριβώς το όνομα είναι όνομα αυτού που ονομάζεται. Η απόδειξη: λέει δηλαδή η Γραφή ότι ο Ιωσίας σήκωσε τα μάτια του προς τον τάφο του ανθρώπου του Θεού, ο οποίος είχε πει αυτά τα λόγια. Και είπε: «Τι είναι εκείνο το μνημείο που βλέπω εγώ;» Και του είπαν οι άνδρες της πόλεως: «Είναι ο άνθρωπος του Θεού που ήρθε από τον Ιούδα». Και εκείνος είπε: «Αφήστε τον. Κανένας ας μην μετακινήσει τα οστά του». Κατανοείς τι λέει η Γραφή; Ονόμασε το μνημείο, δηλαδή τον τάφο, «άνθρωπο του Θεού», αποκαλώντας έτσι το μνημείο από το σώμα που κειτόταν μέσα σε αυτό. Πόσο μάλλον δεν πρέπει να ονομάζεται το πρωτότυπο από την εικόνα; Και πάλι ο Θεός λέει προς τον Μωυσή: «Φτιάξε μου δύο χρυσά Χερουβείμ», και όχι «εικόνες Χερουβείμ». Βλέποντας λοιπόν και εδώ πώς το παράγωγο της ομωνυμίας έχει αποκληθεί ως το κύριο όνομα, πάψε να επιχειρείς τα ασύνετα, και να προσπαθείς να συνάγεις συμπεράσματα για τα ασυλλόγιστα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες