Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄ 6:26

Εκείνοι βέβαια, έστω και αν πόρνευαν, είχαν μόλις βγει από τα δεινά της Αιγύπτου και σχεδόν δεν είχαν ακούσει για τέτοιον νόμο· εμείς όμως, που παραλάβαμε από τους προγόνους μας τα σωτήρια δόγματα, είμαστε άξιοι μεγαλύτερης τιμωρίας. Θέλεις να ακούσεις και άλλα, όσα έπαθαν στην Παλαιστίνη; Λιμούς, λοιμούς, πολέμους, αιχμαλωσίες, τα όσα υπέστησαν επί Βαβυλωνίων, επί Ασσυρίων, τα δεινά από τους Μακεδόνες, εκείνα επί Αδριανού και Ουεσπασιανού; Θέλω, αγαπητέ, να σου διηγηθώ κάτι, αλλά μην ταραχθείς· μάλλον όμως, πριν από αυτό, θα σου πω κάτι άλλο. Έγινε κάποτε λιμός, αναφέρει η Γραφή, και καθώς ο βασιλιάς περπατούσε πάνω στο τείχος, τον πλησίασε μία γυναίκα και του απηύθυνε αυτά τα λόγια: «Βασιλιά, μου είπε αυτή εδώ η γυναίκα: "Ας ψήσουμε σήμερα τον γιο σου και ας τον φάμε, και αύριο θα φάμε τον δικό μου". Τον ψήσαμε, λοιπόν, και τον φάγαμε· εκείνη, όμως, τον δικό της δεν τον έδωσε πια». Τι πιο φρικτό υπάρχει από αυτήν τη συμφορά;

Αφού προσευχήθηκε ο προφήτης, εκείνοι που είχαν έρθει χτυπήθηκαν με αορασία, και τους οδήγησε στο μέσο των εχθρών τους. Όταν μάλιστα ο βασιλιάς θέλησε να τους θανατώσει, ο Ελισσαίος τον εμπόδισε· αντίθετα, έδωσε εντολή, αφού τους παραθέσουν γεύμα, να τους αφήσουν να αναχωρήσουν. Όταν δε ενέσκηψε σφοδρός λιμός, σε τέτοιο βαθμό ώστε το κεφάλι ενός όνου να κοστίζει πενήντα σίκλους και το ένα τέταρτο του κάβου από κοπριά περιστεριών πέντε σίκλους, προσέρχεται στον βασιλιά μια γυναίκα, εγκαλώντας μια άλλη γυναίκα, διότι, αφού έφαγαν μαζί τον γιο της, και ενώ η άλλη είχε υποσχεθεί να προσφέρει τον δικό της, αθέτησε τη συμφωνία της ανταπόδοσης.

Και καθώς ο βασιλιάς του Ισραήλ περνούσε πάνω στο τείχος, μια γυναίκα φώναξε προς αυτόν, λέγοντας: «Σώσε με, κύριέ μου βασιλιά». Και ο βασιλιάς της είπε: «Αν δεν σε σώσει ο Κύριος, από πού να σε σώσω εγώ; Από το αλώνι ή από το πατητήρι;» Και ο βασιλιάς τής είπε: «Τι έχεις;» Και εκείνη αποκρίθηκε: «Αυτή η γυναίκα μου είπε: "Δώσε τον γιο σου να τον φάμε σήμερα, και τον δικό μου γιο θα τον φάμε αύριο". Έτσι, έψησα τον γιο μου και τον φάγαμε· και της είπα τη δεύτερη ημέρα: "Δώσε τον γιο σου να τον φάμε", αλλά εκείνη τον έκρυψε». Και όταν ο βασιλιάς άκουσε τα λόγια της γυναίκας, έσκισε τα ρούχα του.» «Εκείνος που κατακρατεί το σιτάρι για να ανεβάσει την τιμή του, είναι καταραμένος από τον λαό. Όποιος αποθηκεύει το σιτάρι, ας το εγκαταλείψει στα έθνη.» «Πενθείτε, ιερείς, εσείς που λειτουργείτε στο θυσιαστήριο, διότι ερημώθηκαν οι πεδιάδες. Ας πενθήσει η γη, διότι καταστράφηκε το σιτάρι. Στέρεψε το κρασί, λιγόστεψε το λάδι, ντροπιάστηκαν οι γεωργοί. Θρηνήστε για τα κτήματα, για το σιτάρι και το κριθάρι· χάθηκε η σοδειά από τον αγρό. Το αμπέλι ξεράθηκε και οι συκιές μαράθηκαν, η ροδιά, ο φοίνικας, η μηλιά και όλα τα δέντρα του αγρού ξεράθηκαν· διότι οι γιοι των ανθρώπων καταντρόπιασαν τη χαρά.» «Έλειωσαν στα δάκρυα τα μάτια μου, ταράχθηκαν τα σπλάχνα μου· χύθηκε στη γη η δόξα μου, για τη συντριβή της θυγατέρας του λαού μου, καθώς απογυμνώνονται τα νήπια και τα βρέφη που θηλάζουν στις πλατείες της πόλης.»