Ταῦτα μὲν ὁ ἀρχιερεὺς τοῖς ἥκουσιν ὡς αὐτὸν Ἕλλησι περὶ τῆς ἀλληγορουμένης ἐν τοῖς ἱεροῖς νόμοις ἰδέας διεστείλατο, ὡς ἂν μέλλουσι ταῖς ἐκδοθησομέναις περιτεύξεσθαι τῶν γραφῶν ἑρμηνείαις. ὁ δὲ Ἀριστόβουλος καὶ τῆς κατ᾽ Ἀριστοτέλην φιλοσοφίας πρὸς τῇ πατρίῳ μετειληχώς, ὁποῖα περὶ τῶν ἐν ταῖς ἱεραῖς βίβλοις φερομένων ὡς περὶ θεοῦ μελῶν διῆλθεν ἐπακοῦσαι καιρός· οὗτος δ᾽ (αὐτὸς ἐκεῖνος, οὗ καὶ ἡ δευτέρα τῶν Μακκαβαίων ἐν ἀρχῇ τῆς βίβλου μνημονεύει) ἐν τῷ πρὸς Πτολεμαῖον τὸν βασιλέα συγγράμματι τοῦτον καὶ αὐτὸς διασαφεῖ τὸν τρόπον·
Μετάφραση
Αυτά μεν διευκρίνισε ο αρχιερέας στους Έλληνες που προσήλθαν σε αυτόν, σχετικά με την αλληγορική έννοια που εμπεριέχεται στους ιερούς νόμους, δεδομένου ότι επρόκειτο να έλθουν σε επαφή με τις ερμηνείες των Γραφών που θα εκδίδονταν. Είναι καιρός, όμως, να ακούσουμε τι εξέθεσε ο Αριστόβουλος —ο οποίος, παράλληλα με την πατρώα παράδοση, είχε εντρυφήσει και στην αριστοτελική φιλοσοφία— σχετικά με όσα αναφέρονται στα ιερά βιβλία για τα μέλη του Θεού. Αυτός, λοιπόν (ο ίδιος εκείνος τον οποίο μνημονεύει και το δεύτερο βιβλίο των Μακκαβαίων στην αρχή του), στο σύγγραμμά του προς τον βασιλιά Πτολεμαίο, τα διασαφηνίζει με τον ακόλουθο τρόπο:
Περισσότερα
Λεπτομέρειες