Πατερικές αναφορές στο ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β 12:41

γ΄. Διότι δείτε τι αναφέρει η θεία Γραφή: πώς ο Ιούδας ο Μακκαβαίος στη Σιών, την πόλη του μεγάλου Βασιλέως, όταν είδε τον λαό που βρισκόταν υπό την ηγεσία του θανατωμένο από τους αλλόφυλους εχθρούς, αφού ερεύνησε τους κόλπους τους και βρήκε μέσα σε αυτούς ειδώλια, προσέφερε αμέσως εξιλασμό για τον καθένα από αυτούς προς τον Κύριο, ο οποίος είναι πρόθυμος να δείξει ευσπλαχνία, πράττοντας με απόλυτη ευσέβεια και μεγάλη φιλαδελφία, γι' αυτό και από τη θεία Γραφή, όπως σε όλα, έτσι και σε τούτο θαυμάζεται.

Και στην προς Φιλιππησίους πάλι λέει: «Εάν οι Έλληνες συγκατακαίνε μαζί με τους νεκρούς τα υπάρχοντά τους, πόσο μάλλον εσύ ο πιστός οφείλεις να αποστείλεις μαζί με τον πιστό τα δικά του, όχι για να γίνουν στάχτη όπως εκείνα, αλλά για να τον περιβάλεις με μεγαλύτερη δόξα. Και αν μεν ο νεκρός είναι αμαρτωλός, για να του συγχωρηθούν τα αμαρτήματα, εάν δε είναι δίκαιος, για να γίνουν προσθήκη στον μισθό και την ανταπόδοσή του». Και το ρητό που προβάλατε από το βιβλίο των Μακκαβαίων, όπως ακριβώς δηλώνεται εκεί, ότι είναι καλό και σωτήριο να προσεύχεται κανείς υπέρ των αποθανόντων ώστε να απαλλαγούν από τις αμαρτίες τους, είναι φανερό ότι εκείνος ο ιλασμός και η θυσία έγιναν σχεδόν υπέρ ασεβών και ειδωλολατρών. Διότι λέει: «Όταν ο Ιούδας ο Μακκαβαίος είδε τον λαό του θανατωμένο από τους αλλοφύλους, ερευνώντας τους κόλπους τους και βρίσκοντας στο εσωτερικό τους είδωλα, προσέφερε αμέσως στον Θεό θυσία και ιλασμό υπέρ του καθενός από αυτούς».