Καὶ ἐν τῇ πρὸς Φιλιππησίους αὖθις «Εἰ Ἕλληνες» φησί «συγκατακαίουσι τοῖς ἀπελθοῦσι τὰ ἑαυτῶν, πόσῳ γε μᾶλλον σὲ τὸν πιστὸν συμπαραπέμψαι δεῖ τῷ πιστῷ τὰ οἰκεῖα, οὐχ ἵνα τέφρα γένωνται καθὼς ἐκεῖνα, ἀλλ’ ἵνα μείζονα τούτῳ περιβάλῃς τὴν δόξαν· καὶ εἰ μὲν ἁμαρτωλὸς ὁ τεθνηκὼς ᾖ, ἵνα λύσῃς τὰ ἁμαρτήματα· εἰ δὲ δίκαιος, ἵνα προσθήκη γένηται μισθοῦ καὶ ἀντιδόσεως». Καὶ ὃ δὲ προηνέγκατε ῥητὸν ὡς ἐκ τῆς βίβλου τῶν Μακκαβαίων, οἷα δὴ ἐκεῖθεν δεδηλωμένον, καλὸν εἶναι καὶ σωτηριῶδες τὸ ὑπὲρ τῶν ἀποθανόντων εὔχεσθαι, ὅπως ἂν τῶν ἁμαρτιῶν ἀπολυθῶσι, δῆλόν ἐστιν, ὡς ὑπὲρ ἀσεβησάντων σχεδὸν καὶ εἰδωλολατρησάντων ὁ ἱλασμὸς ἐκεῖνος καὶ ἡ θυσία γεγένηται. «Ἰούδας» γάρ φησιν «ὁ Μακκαβαῖος ἰδὼν τὸν ὑπ’ αὐτὸν λαὸν τεθανατωμένον ὑπὸ τῶν ἀλλοφύλων, ἐρευνήσας αὐτῶν τοὺς κόλπους καὶ ἔνδον εὑρὼν εἴδωλα, θυσίαν καὶ ἱλασμὸν αὐτίκα ὑπὲρ ἑκάστου τούτων τῷ Θεῷ προσενήνοχεν».
Μετάφραση
Και στην προς Φιλιππησίους πάλι λέει: «Εάν οι Έλληνες συγκατακαίνε μαζί με τους νεκρούς τα υπάρχοντά τους, πόσο μάλλον εσύ ο πιστός οφείλεις να αποστείλεις μαζί με τον πιστό τα δικά του, όχι για να γίνουν στάχτη όπως εκείνα, αλλά για να τον περιβάλεις με μεγαλύτερη δόξα. Και αν μεν ο νεκρός είναι αμαρτωλός, για να του συγχωρηθούν τα αμαρτήματα, εάν δε είναι δίκαιος, για να γίνουν προσθήκη στον μισθό και την ανταπόδοσή του». Και το ρητό που προβάλατε από το βιβλίο των Μακκαβαίων, όπως ακριβώς δηλώνεται εκεί, ότι είναι καλό και σωτήριο να προσεύχεται κανείς υπέρ των αποθανόντων ώστε να απαλλαγούν από τις αμαρτίες τους, είναι φανερό ότι εκείνος ο ιλασμός και η θυσία έγιναν σχεδόν υπέρ ασεβών και ειδωλολατρών. Διότι λέει: «Όταν ο Ιούδας ο Μακκαβαίος είδε τον λαό του θανατωμένο από τους αλλοφύλους, ερευνώντας τους κόλπους τους και βρίσκοντας στο εσωτερικό τους είδωλα, προσέφερε αμέσως στον Θεό θυσία και ιλασμό υπέρ του καθενός από αυτούς».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες