Πατερικές αναφορές στο ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Β 7:19

1.... θα προκύψει για εμάς όφελος από αυτά. Ας φανούμε ευγνώμονες προς τους ευεργέτες μας και ας μην ανταποδίδουμε τις δωρεές με αποτρόπαια έργα. Ας διαχειριστούμε συνετά και ευσεβώς αυτά που μας δόθηκαν, ώστε να ακούσουμε: «Εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ». Ο παρών καιρός δεν είναι καιρός ανέσεως και τρυφής, αλλά εργασίας και προσοχής. Καλή είναι βέβαια η ευημερία και η εύνοια του βίου, αλλά μόνο όταν δοξάζεται το θείο· όταν όμως η ζημία καθίσταται μεγαλύτερη και αυτό που κινδυνεύει είναι τα του Θεού, τότε ας χαθούν όλα, ας οδηγηθούν στην ανυπαρξία και ας τα πάρουν οι άνεμοι. 2. Πες μου, λοιπόν, εμένα που επιθυμώ να μάθω: γι' αυτό έγινες πατέρας, για να στερήσεις από το τέκνο σου την άφθαρτη δόξα χάριν της εφήμερης φήμης; Πόσο μικρόψυχος γονέας είσαι πραγματικά. Κάποια γυναίκα, αντίθετα, προτίμησε να παραδώσει ολόκληρη χορεία παιδιών στον ίδιο τον θάνατο παρά να τα προτρέψει να πράξουν κάτι αντίθετο προς τα προστάγματα του Θεού. Και εκείνη μεν, αν και Εβραία, προσέφερε ως καρπό στον Θεό επτά παιδιά, και μάλιστα αρσενικά, εσύ όμως ούτε ένα κορίτσι δεν θέλεις να αναθρέψεις με ευσέβεια και χρηστά ήθη, ώστε να μπορέσεις τότε, ευφραινόμενος, να πεις με φωνή γεμάτη παρρησία: «Ιδού εγώ και τα παιδιά που μου έδωσε ο Θεός». 3. Και όμως, λέει, το έθνος των Λατίνων δεν είναι ασεβές. Διότι, ποια σύνοδος τους αναθεμάτισε και μας απαγόρευσε να συναναστρεφόμαστε μαζί τους; Όχι μόνο μία σύνοδος, ω άνθρωπε, αλλά όλες μαζί.

Για ποιο λόγο άραγε; Για να καταβάλει εκ των προτέρων το φρόνημά της με τα βασανιστήρια των επτά παιδιών, και αφού κάμψει τη σταθερότητα της διάνοιάς της, εξαιτίας της απώλειας των δυνάμεών της από το θέαμα των όσων συνέβαιναν κατά τις τιμωρίες των τέκνων της, να της επιτεθεί έπειτα εύκολα, καθώς θα είχε πλέον καταστεί πιο αδύναμη. Διότι μην σταθείς στο γεγονός ότι εκείνοι υφίσταντο τα βασανιστήρια, αλλά αναλογίσου το εξής: ότι αυτή υπέμενε χειρότερους πόνους για τον καθέναν από αυτούς, και για τον καθέναν από αυτούς σφαγιαζόταν. Και τον λόγο αυτόν τον κατανοούν καλά όσες γυναίκες δοκίμασαν τους πόνους της γέννας και έγιναν μητέρες. Πολλές φορές, πράγματι, όταν μια μητέρα βλέπει το παιδί της να φλέγεται από τον πυρετό, θα προτιμούσε να τα υποστεί όλα η ίδια, προκειμένου να μεταφέρει τη φωτιά της αρρώστιας από το σώμα εκείνου στον εαυτό της· τόσο πολύ θεωρούν οι μητέρες ότι οι συμφορές των παιδιών τους είναι πιο αβάσταχτες από τα δικά τους δεινά. Αν, λοιπόν, αυτό είναι αλήθεια, όπως ακριβώς είναι, τότε η μητέρα βασανιζόταν πιο σκληρά από τα παιδιά μέσα από τα βασανιστήρια των παιδιών, και το μαρτύριο ήταν μεγαλύτερο για τη μητέρα παρά για τα παιδιά. Διότι, αν η είδηση και μόνο της ασθένειας ενός παιδιού ταράζει τα σπλάχνα εκείνης που το γέννησε, όταν δεν θανατώνεται ένα μόνο παιδί, αλλά ένας τόσο μεγάλος χορός παιδιών, και όταν δεν πληροφορείται τα παθήματά τους από άλλους, αλλά παρακολουθεί με τα ίδια της τα μάτια τα όσα γίνονται, τι δεν θα πάθαινε; Πώς να μη βγει εκτός εαυτού βλέποντας τον καθένα από αυτούς να θανατώνεται σιγά-σιγά με διάφορες και φρικτές τιμωρίες;