Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΕΤΡΟΥ 1:16

ΣΤΗ Β' ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ. Διότι δεν ακολουθήσαμε επινοημένους μύθους, όταν σας κάναμε γνωστή τη δύναμη και την παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αλλά γίναμε αυτόπτες μάρτυρες της δικής Του μεγαλειότητας. Διότι έλαβε από τον Θεό Πατέρα τιμή και δόξα, όταν απευθύνθηκε σε αυτόν τέτοια φωνή από τη μεγαλοπρεπή δόξα.

Διότι, εάν δεν θεολογούν, θα τους ελέγξει ο Πέτρος, ο οποίος στο όρος, σύμφωνα με τον Μάρκο, έμεινε άγρυπνος και είδε τη δόξα του Χριστού, και στη δεύτερη επιστολή του ο ίδιος γράφει ότι «έγινε επόπτης της μεγαλειότητάς Του, όντας μαζί Του στο άγιο όρος». Θα τους αποστομώσει δε λαμπρά εκείνος που με χρυσή γλώσσα διασαφηνίζει τα ευαγγελικά κηρύγματα· διότι λέει: «Ο Κύριος φαινόταν λαμπρότερος από τον εαυτό Του, ενώ το μεν σώμα Του παρέμενε στο σχήμα του, η δε θεότητα έδειξε τις ακτίνες της». Θα κλείσει δε εντελώς τα στόματά τους ο μέγας Διονύσιος, αποκαλώντας το αυτό σαφώς «θεοφάνεια» και «θεοπτία», αλλά και ο Γρηγόριος που φέρει την επωνυμία του Θεολόγου, λέγοντας ότι «φως είναι η θεότητα που φανερώθηκε στο όρος στους μαθητές», και μαζί με πολλούς άλλους και ο Συμεών, ο οποίος στόλισε με καλλιέπεια τους βίους σχεδόν όλων των αγίων, γράφοντας ότι ο εξαιρετικά αγαπημένος στον Χριστό θεολόγος «είδε στο όρος την ίδια τη θεότητα του Λόγου να αποκαλύπτεται». Εάν, όμως, σε συμφωνία με την αλήθεια και τους υποφήτες της αλήθειας ονομάζουν «θείο» και «φως του Θεού» εκείνο το φως που οράθηκε, θα συνομολογήσουν κατ' ανάγκην ότι φως είναι η τελειότατη θέα του Θεού. Γι' αυτό και ο Μωυσής έτσι Τον είδε, και σχεδόν καθένας από όλους τους προφήτες, και μάλιστα εκείνοι στους οποίους εμφανίστηκε σε εγρήγορση και όχι σε όνειρο. Ας είναι όμως συμβολικά όλα εκείνα τα ιερά θεάματά τους, και τέτοια ακριβώς όπως θα επιθυμούσαν αυτοί που μας αντιλέγουν.

Επειδή δε αυτός προέβαλε τους πατέρες να υποστηρίζουν αυτό, ας αφήσουμε και εμείς όλους τους μεταγενέστερούς του και ας εξετάσουμε μερικούς από αυτούς που προηγήθηκαν αυτού, για να δούμε τι ονομάζουν δόξα του Θεού, η οποία οράται μόνο από τους μύστες με τρόπο μυστικό και απόρρητο. Και πριν από τους άλλους, ας εξετάσουμε τους αυτόπτες και αποστόλους του μόνου Θεού, του Πατέρα του Ιησού Χριστού μας, «από τον οποίο ονομάζεται κάθε πατριά» μέσα στο πλήρωμα της ιερής Εκκλησίας. Και πριν από τους αποστόλους, πάλι, τον κορυφαίο από αυτούς, τον Πέτρο, ο οποίος λέει: «Δεν σας γνωρίσαμε τη δύναμη και την παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ακολουθώντας σοφιστικούς μύθους, αλλά επειδή γίναμε επόπτες της δικής του μεγαλειότητας».

Και τότε χωρίς δισταγμό κήρυτταν παντού ρητά τον Χριστό και Θεό και Υιό του Θεού, και τις θεοσημείες του και τη μεταμόρφωσή του. Γι' αυτό και ο τιμιότατος και κορυφαίος των αποστόλων, ο θείος Πέτρος, γράφοντας έλεγε τα εξής: «Δεν σας γνωρίσαμε τη δύναμη και την παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ακολουθώντας σοφιστικά επινοημένους μύθους, αλλά επειδή γίναμε αυτόπτες μάρτυρες της δικής του μεγαλειότητας.»

Αυτά ακριβώς είπαν οι θεολόγοι για τον Θεό και αυτά λέμε κι εμείς, αφού τα ακούσαμε και τα παραλάβαμε από αυτούς, μόνο βέβαια εκείνα τα οποία ο μονογενής Υιός, ο οποίος βρίσκεται στους κόλπους του Πατρός, αφού ήρθε ανάμεσά μας, μας τα εξήγησε αυτοπροσώπως. Επιπλέον δε, και εκείνα που ο Παράκλητος, ο οποίος επιφοίτησε μετά από Αυτόν, το Πνεύμα της αληθείας, δίδαξε παλαιότερα μεν στους προφήτες, έπειτα δε και στους αποστόλους, και τους τα υπενθύμισε —καθώς και για αυτό είχε προαναγγείλει ο ίδιος ο μονογενής Υιός— δηλαδή όλη την αλήθεια. Πρέπει λοιπόν να πούμε για το Άγιο Πνεύμα αυτά που έχουν ειπωθεί με ευσέβεια από πολλούς πριν από εμάς, οι οποίοι δεν μίλησαν από την κοιλιά τους ούτε ακολούθησαν μύθους, αλλά μόνο άνοιξαν το στόμα τους. Και μέσω αυτού, αφού πληρώθηκαν από το θείο Πνεύμα, φθέγξαντο (για να μιλήσουμε κατά τον Δαβίδ) όσα ελάλησε σε εμάς Κύριος ο Θεός μέσω των ευαγγελικών κηρυγμάτων και των αποστολικών παραγγελμάτων και διδαγμάτων και των συνοδικών και πατερικών δογμάτων και θεσπισμάτων —προς επικύρωση της ευσεβείας και ανατροπή της βλασφημίας που κινήθηκε από τους Λατίνους κατά του Πνεύματος, ή μάλλον κατά ολόκληρης της θεότητος.

Αυτό δε που έχει λεχθεί από τον κορυφαίο Πέτρο, αν το εξετάσεις ορθά, δεν θα δεις να αφήνει κανένα ερωτηματικό. Διότι εκείνος, αφού είπε «και αυτήν τη φωνή εμείς την ακούσαμε να έρχεται από τον ουρανό», έπειτα προσθέτοντας «και έχουμε βεβαιότερο τον προφητικό λόγο», δεν λέει ότι είναι βεβαιότερος για τον εαυτό του –προς Θεού!–, ειδικά εφόσον έχει ήδη διακηρύξει «αφού γίναμε αυτόπτες μάρτυρες της μεγαλειότητας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, σας γνωστοποιήσαμε τη δύναμή του και την παρουσία του» —διότι τι άλλο θα μπορούσε να είναι βεβαιότερο από την αυτοψία και από το να ανοίξει κανείς τα ίδια του τα αυτιά για να δεχθεί τη φωνή από ψηλά και να φωτιστεί από την πατρική μαρτυρία;—, αλλά εννοεί ότι είναι βεβαιότερος για εκείνους στους οποίους έγραφε, σαν να έλεγε: «Αν κάποιος έχει αμφιβολία για όσα μαρτυρούμε, ας ατενίσει τον προφητικό λόγο, ο οποίος είναι οπωσδήποτε βεβαιότερος από την αμφισβήτηση που τρέφουν οι πολλοί για εμάς· διότι αυτός πλέον δεν προέρχεται από ανθρώπινη γνώμη, όπως κάποιοι με μεγαλύτερη ευκολία θα μπορούσαν να υποθέσουν για άλλα πράγματα». Το ότι δε δεν είπε πως είναι βεβαιότερος για τον εαυτό του, αλλά για εκείνους στους οποίους έγραφε, το εξηγεί σαφέστερα προχωρώντας παρακάτω· διότι προσθέτει «στον οποίο καλά κάνετε να δίνετε προσοχή» (εσείς να δίνετε προσοχή, λέει, όχι εγώ) «σαν σε λυχνάρι που φέγγει σε σκοτεινό τόπο, μέχρι να ξημερώσει η ημέρα και να ανατείλει ο αυγερινός στις καρδιές σας».