Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΕΤΡΟΥ 1:17

Λέγεται δε τώρα ανθρώπινα ότι έλαβε, ώστε, εφόσον η σάρκα στο πρόσωπό του λάμβανε, να παραμείνει στο εξής με βεβαιότητα μέσω αυτής και σε εμάς. Διότι και αυτό που λέγεται από τον Πέτρο, ότι «αφού έλαβε από τον Θεό τιμή και δόξα, με την υποταγή των αγγέλων σε αυτόν», αυτό ακριβώς το νόημα έχει. Όπως δηλαδή ρωτούσε ανθρώπινα, αλλά ανέστησε τον Λάζαρο θεϊκά, έτσι και το μεν «έλαβε» έχει ειπωθεί ανθρώπινα, η δε υποταγή των αγγέλων φανερώνει τη θεότητα του Λόγου.

Λέγεται όμως τώρα ανθρωπίνως ότι έλαβε, ώστε, καθώς η σάρκα στο πρόσωπό του λαμβάνει, να παραμείνει πλέον από αυτήν σταθερά και σε εμάς. Διότι και αυτό που λέγεται από τον Πέτρο, ότι δηλαδή «αφού έλαβε από τον Θεό τιμή και δόξα» «μετά την υποταγή των αγγέλων σε αυτόν», τέτοιο νόημα έχει. Επειδή, όπως ακριβώς ρωτούσε ανθρωπίνως, αλλά ανέστησε τον Λάζαρο θεϊκώς, έτσι και το μεν «έλαβε» έχει λεχθεί ανθρωπίνως, ενώ η υποταγή των αγγέλων αποδεικνύει τη θεότητα του Λόγου.

ΣΤΗ Β' ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ. Διότι δεν ακολουθήσαμε επινοημένους μύθους, όταν σας κάναμε γνωστή τη δύναμη και την παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αλλά γίναμε αυτόπτες μάρτυρες της δικής Του μεγαλειότητας. Διότι έλαβε από τον Θεό Πατέρα τιμή και δόξα, όταν απευθύνθηκε σε αυτόν τέτοια φωνή από τη μεγαλοπρεπή δόξα.

Διότι, εάν δεν θεολογούν, θα τους ελέγξει ο Πέτρος, ο οποίος στο όρος, σύμφωνα με τον Μάρκο, έμεινε άγρυπνος και είδε τη δόξα του Χριστού, και στη δεύτερη επιστολή του ο ίδιος γράφει ότι «έγινε επόπτης της μεγαλειότητάς Του, όντας μαζί Του στο άγιο όρος». Θα τους αποστομώσει δε λαμπρά εκείνος που με χρυσή γλώσσα διασαφηνίζει τα ευαγγελικά κηρύγματα· διότι λέει: «Ο Κύριος φαινόταν λαμπρότερος από τον εαυτό Του, ενώ το μεν σώμα Του παρέμενε στο σχήμα του, η δε θεότητα έδειξε τις ακτίνες της». Θα κλείσει δε εντελώς τα στόματά τους ο μέγας Διονύσιος, αποκαλώντας το αυτό σαφώς «θεοφάνεια» και «θεοπτία», αλλά και ο Γρηγόριος που φέρει την επωνυμία του Θεολόγου, λέγοντας ότι «φως είναι η θεότητα που φανερώθηκε στο όρος στους μαθητές», και μαζί με πολλούς άλλους και ο Συμεών, ο οποίος στόλισε με καλλιέπεια τους βίους σχεδόν όλων των αγίων, γράφοντας ότι ο εξαιρετικά αγαπημένος στον Χριστό θεολόγος «είδε στο όρος την ίδια τη θεότητα του Λόγου να αποκαλύπτεται». Εάν, όμως, σε συμφωνία με την αλήθεια και τους υποφήτες της αλήθειας ονομάζουν «θείο» και «φως του Θεού» εκείνο το φως που οράθηκε, θα συνομολογήσουν κατ' ανάγκην ότι φως είναι η τελειότατη θέα του Θεού. Γι' αυτό και ο Μωυσής έτσι Τον είδε, και σχεδόν καθένας από όλους τους προφήτες, και μάλιστα εκείνοι στους οποίους εμφανίστηκε σε εγρήγορση και όχι σε όνειρο. Ας είναι όμως συμβολικά όλα εκείνα τα ιερά θεάματά τους, και τέτοια ακριβώς όπως θα επιθυμούσαν αυτοί που μας αντιλέγουν.

«Διότι, αφού έλαβε από τον Θεό και Πατέρα τιμή και δόξα, όταν κατήλθε σε αυτόν τέτοια φωνή από τη μεγαλοπρεπή δόξα: "Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο εγώ ευαρεστήθηκα", και εμείς οι ίδιοι ακούσαμε αυτή τη φωνή να έρχεται από τον ουρανό, ενώ ήμασταν μαζί του στο άγιο όρος». Λέει δηλαδή, δεν σας κάνουμε γνωστά τα θεία λόγια για τον Κύριό μας Ιησού Χριστό ακολουθώντας και έχοντας διδαχθεί περίτεχνες επινοήσεις και ελληνικές μυθολογίες. Διότι, αφού μας συνέλεξε ανάμεσα από ψαράδες και αγράμματους, απλούς ανθρώπους, μας αξίωσε να γίνουμε μαθητές και ακόλουθοί του. Και συνεπώς δεν μυηθήκαμε σε όσα τον αφορούν από φήμες, αλλά αξιωθήκαμε να γίνουμε αυτόπτες μάρτυρες της μεγαλειότητάς του, και ενώ ήμασταν μαζί του στο άγιο όρος είδαμε με τα μάτια μας τη θεία του μεταμόρφωση και ακούσαμε ξεκάθαρα, με τα ίδια μας τα αυτιά, τη φωνή που ήλθε σε αυτόν άνωθεν από τον Πατέρα. Όταν δε λέει ότι «έλαβε από τον Θεό και Πατέρα τιμή και δόξα», αναφέρεται στη φωνή που ήλθε σε αυτόν άνωθεν, ώστε μέσω αυτής να γίνει γνωστός στη γη, να πιστέψουν οι λαοί και να τον τιμήσουν και να τον δοξάσουν επαξίως, πιστεύοντας σε αυτόν. Το γεγονός, ωστόσο, ότι κατείχε τιμή και δόξα ενωμένη με την ουσία του και συναΐδια με του Πατέρα και δεν την προσέλαβε εκ των υστέρων, είναι οπωσδήποτε ξεκάθαρο στους πιστούς.