Πέτρος δὲ αὖ, καίτοι διαπρέπων ἐν μαθηταῖς, τοῖς ἰοῦσιν ἐκ περιτομῆς εἰς δικαίωσιν τὴν ἐν Χριστῷ διὰ πίστεως προσεφώνει λέγων, «Ὡς τὰ πάντα ἡμῖν τῆς θείας δυνάμεως αὐτοῦ τὰ πρὸς ζωὴν καὶ εὐσέβειαν δεδωρημένης διὰ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ καλέσαντος ἡμᾶς ἰδίᾳ δόξῃ καὶ ἀρετῇ.» Εἴπερ οὖν ἐστιν ἰδία δόξα τοῦ Πατρὸς ὁ Υἱός, δι᾽ οὗ καὶ κεκλήμεθα πρὸς ἐπίγνωσιν αὐτοῦ, τίς ὁ φάναι τολμῶν ὅτι δοτὸν καὶ εἰσποιητὸν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς τὸ εἶναι τοῦθ᾽ ὅπερ ἐστί; Τίς γὰρ ὁ ἑτέρᾳ δόξῃ καταλαμπρύνων ἐστὶ τὴν τοῦ Πατρὸς δόξαν; Ἢ οὐκ ἐν ἴσῳ τίθης τὸ καὶ ἑτέρους χρῆναι κατατολμᾶν εἰς μέσον ἥκοντας λέγειν ὡς σεσόφωται μὲν πρός τινος ἡ σοφία τοῦ Πατρός, τὸ δὲ εἶναι δύναμις ἡ ἐνοῦσα κατὰ φύσιν ἰσχὺς αὐτῷ, τουτέστιν ὁ Υἱός, κεκέρδακε παρ᾽ ἑτέρου, καὶ ὀθνεῖον ἔχει τὸ αὔχημα; † σοφον γε ου γαρ ει † τοῖς τοιοῖσδε κατακηλοῦντες λόγοις, ἀποφέροιεν ἡμᾶς οἱ δι᾽ ἐναντίας πρὸς πᾶν ὁτιοῦν τῶν διεστραμμένων; Εἰ μὲν οὖν ἀπόχρη τὰ εἰρημένα πρὸς ἀπόδειξιν ἐναργῆ τοῦ δόξαν εἶναι τὴν ἰδίαν τοῦ Πατρὸς τὸν Υἱόν, εὖ ἂν ἔχοι καὶ σιωπήσομαι· εἰ δὲ δή σοι προσδεῖν καὶ ἑτέρων οἴει μαρτυριῶν, παροίσω λέγοντα τὸν θεσπέσιον Μελῳδὸν πρὸς τὸν τῶν ὅλων Πατέρα καὶ Θεόν, ὡς ἐκ προσώπου τῶν ἐν πίστει δικαιουμένων· «Ἐγὼ δὲ ἐν δικαιοσύνῃ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ σου, χορτασθήσομαι ἐν τῷ ὀφθῆναί μοι τὴν δόξαν σου.»
Μετάφραση
Και πάλι ο Πέτρος, αν και διαπρεπής ανάμεσα στους μαθητές, προσφωνούσε όσους προέρχονταν από την περιτομή προς τη δικαίωση εν Χριστώ μέσω της πίστεως, λέγοντας: «Καθώς η θεία του δύναμη μας έχει δωρήσει τα πάντα που αφορούν τη ζωή και την ευσέβεια, μέσω της επιγνώσεως εκείνου που μας κάλεσε με τη δική του δόξα και αρετή.» Εάν λοιπόν ο Υιός είναι η ίδια η δόξα του Πατρός, μέσω του οποίου έχουμε κληθεί προς επίγνωσή Του, ποιος είναι αυτός που τολμά να πει ότι το να είναι αυτό που είναι, αποτελεί κάτι το δοσμένο και επίκτητο στη δόξα του Πατρός; Διότι ποιος είναι αυτός που λαμπρύνει με άλλη δόξα τη δόξα του Πατρός; Ή δεν θεωρείς ότι είναι το ίδιο με το να αποτολμούν και άλλοι να παρουσιάζονται και να λένε ότι η σοφία του Πατρός απέκτησε τη σοφία της από κάποιον άλλον, και ότι το να είναι δύναμη η ισχύς που ενυπάρχει κατά φύση σε Αυτόν, δηλαδή ο Υιός, το έχει κερδίσει από κάποιον άλλον και έχει το καύχημά του ως κάτι το ξένο; Διότι δεν είναι καθόλου σοφό να μας παρασύρουν οι αντίπαλοι σε οτιδήποτε το διεστραμμένο, θέλγοντάς μας με τέτοια λόγια. Εάν λοιπόν αρκούν τα όσα ειπώθηκαν για τη σαφή απόδειξη του ότι ο Υιός είναι η ίδια η δόξα του Πατρός, τότε έχει καλώς και θα σιωπήσω. Εάν όμως νομίζεις ότι υπάρχει ανάγκη και από άλλες μαρτυρίες, θα παραθέσω τον θεσπέσιο Μελωδό, ο οποίος λέει προς τον Πατέρα και Θεό των όλων, εκ μέρους όσων δικαιώνονται μέσω της πίστεως: «Εγώ δε με δικαιοσύνη θα εμφανιστώ στο πρόσωπό σου, θα χορτάσω όταν μου φανερωθεί η δόξα σου.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες