Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΕΤΡΟΥ 1:5

Αυτή προετοιμάζει την οδό για την αγάπη. Και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, καταβάλλοντας κάθε σπουδή, προσθέστε στην πίστη σας την αρετή, στην αρετή τη γνώση, στη γνώση την εγκράτεια, στην εγκράτεια την υπομονή, στην υπομονή την ευσέβεια, στην ευσέβεια τη φιλαδελφία και στη φιλαδελφία την αγάπη.

Ποια είναι αυτά, παρά τα προαναφερθέντα; Η αρετή, η γνώση, η εγκράτεια, η υπομονή, η ευσέβεια, η φιλαδελφία, η αγάπη, τα οποία όχι μόνο πρέπει να υπάρχουν σε εμάς, αλλά και να πλεονάζουν. Διότι εάν η παρουσία τους ωφελεί, πολύ περισσότερο ωφελεί η αφθονία τους. Και ποια είναι η ωφέλεια από αυτά, παρά το να έχουμε παρρησία κατά την ημέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού; Εννοεί δε τη δεύτερη παρουσία Του, όταν έρχεται να κρίνει ζώντες και νεκρούς. Είναι αληθινά μεγάλο και υπέρτατο αγαθό το να έχει κανείς παρρησία ενώπιον του θείου και φοβερού βήματος. Διότι εκείνος στον οποίο δεν υπάρχουν αυτά, είναι τυφλός και μυωπάζει.

Από αυτούς, ο μεν Πέτρος, στο πρώτο κεφάλαιο της δεύτερης Επιστολής του, αναφέρει τα εξής: «προσθέστε στην πίστη σας την αρετή, και στην αρετή τη γνώση, και στη γνώση την εγκράτεια, και στην εγκράτεια την υπομονή, και στην υπομονή την ευσέβεια, και στην ευσέβεια τη φιλαδελφία, και στη φιλαδελφία την αγάπη. Διότι, όταν αυτά υπάρχουν μέσα σας και αυξάνονται, δεν σας αφήνουν αργούς ούτε άκαρπους στην επίγνωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού». Εκείνος που στερείται αυτά, είναι τυφλός, μυωπάζων. Ο δε Υιός της βροντής, στο πρώτο κεφάλαιο της πρώτης Επιστολής του, λέει τα εξής: «ο Θεός είναι φως, και σκοτάδι σε αυτόν δεν υπάρχει κανένα. Εάν πούμε ότι έχουμε κοινωνία μαζί του, αλλά περπατάμε στο σκοτάδι, ψευδόμαστε και δεν πράττουμε την αλήθεια. Εάν όμως περπατάμε στο φως, όπως αυτός είναι στο φως, έχουμε κοινωνία μεταξύ μας, και το αίμα του Ιησού Χριστού, του Υιού του, μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία. Εκείνος που λέει ότι είναι στο φως, και μισεί τον αδελφό του, βρίσκεται στο σκοτάδι μέχρι τώρα. Εκείνος που αγαπά τον αδελφό του, μένει στο φως, και σκοτάδι δεν υπάρχει σε αυτόν. Εκείνος που δεν αγαπά τον αδελφό του, μένει στον θάνατο. Καθένας που μισεί τον αδελφό του είναι ανθρωποκτόνος. Και γνωρίζουμε ότι κάθε ανθρωποκτόνος δεν έχει αιώνια ζωή μέσα του».

Ούτε την πίστη στο κήρυγμα αρνούμαστε αλλά αν και μετά το βάπτισμα κυριευόμαστε από την αμαρτία, τούτο δεν συμβαίνει επειδή το βάπτισμα είναι ατελές, αλλά επειδή εμείς αμελούμε την εντολή και παραδιδόμαστε στις ηδονές από δική μας προαίρεση, όπως ακριβώς μας ελέγχει η θεία Γραφή λέγοντας: «Όπως ο σκύλος που επιστρέφει στο ίδιο του το ξέρασμα, έτσι και ο άνθρωπος που επιστρέφει στη δική του αμαρτία» με αυτεξούσια προαίρεση διότι τη θέληση μετά το βάπτισμα ούτε ο Θεός ούτε ο Σατανάς την παραβιάζει. Άραγε δεν άκουσαν ότι οι εντολές του Χριστού, οι οποίες δόθηκαν μετά το βάπτισμα, είναι νόμος ελευθερίας, όπως λέει η Γραφή: «Έτσι να πράττετε και έτσι να μιλάτε, ως άνθρωποι που πρόκειται να κριθούν βάσει του νόμου της ελευθερίας» και πάλι ο άγιος Πέτρος: «Να προσθέσετε στην πίστη σας την αρετή» και αφού λέει τα επόμενα, συμπληρώνει λέγοντας: «Διότι σε όποιον δεν υπάρχουν αυτά, είναι τυφλός και μυωπικός, έχοντας λησμονήσει τον καθαρισμό των παλαιών του αμαρτημάτων.»