Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΕΤΡΟΥ 2:10

Όπως είναι γραμμένο: τολμηροί, αυθάδεις, δεν τρέμουν να βλασφημούν τις ένδοξες δυνάμεις, τη στιγμή που οι Άγγελοι, αν και είναι ανώτεροι σε ισχύ και δύναμη, δεν φέρνουν εναντίον τους βλάσφημη κρίση. Αυτοί όμως, σαν άλογα ζώα, που έχουν γεννηθεί από τη φύση τους για να πιάνονται και να φθείρονται, βλασφημώντας για πράγματα που αγνοούν, θα φθαρούν μέσα στην ίδια τους τη φθορά, λαμβάνοντας τον μισθό της αδικίας. Εσύ όμως, ενώ είσαι άνθρωπος, δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου; Ή νομίζεις ότι η πράξη σου αυτή συνιστά ανδραγαθία; Όχι, σου λέω· αλλά σε όλεθρο και απώλεια θα καταλήξει για σένα αυτή η πράξη, διότι μολύνεις και τις ψυχές άλλων, γινόμενος συνεργός του Σατανά. Ενώ ο Απόστολος λέει: να διδάσκετε και να νουθετείτε ο ένας τον άλλον με ψαλμούς και ύμνους και ωδές πνευματικές, ψάλλοντας με την καρδιά σας προς τον Κύριο· εσύ, αντί γι' αυτά, διδάσκεις τα αντίθετα, δυσφημίες και όρκους. Και καθιστάς τον εαυτό σου και όσους σε μιμούνται στην αφροσύνη σου υιούς της γέεννας, διότι το στόμα, το οποίο ο Θεός δημιούργησε για τη δική Του δοξολογία, εσύ το γέμισες με πικρία.

Βλέπεις ότι όσα λένε ή πράττουν τα οποία είναι αδόκιμα, προβάλλονται έξω από έναν δόκιμο νου; Ας μην προσέξουμε λοιπόν τα απατηλά τους λόγια, για να μην έρθουν και σε εμάς όσα προαναφέρθηκαν· ούτε να δώσουμε τόπο σε ηδονικούς και θανατηφόρους λογισμούς, για να μην ειπωθεί και για εμάς το γραμμένο: «Διέστρεψαν τον νου τους, και απέστρεψαν τα μάτια τους για να μη βλέπουν προς τον ουρανό, ούτε να θυμούνται τις δίκαιες κρίσεις». Λέει δε και ο μακάριος απόστολος Πέτρος: «Γνωρίζει ο Κύριος να λυτρώνει τους ευσεβείς από τον πειρασμό, και να φυλάσσει τους αμαρτωλούς τιμωρούμενους για την ημέρα της κρίσεως, προπάντων δε αυτούς που ακολουθούν τη σάρκα με μιαρές επιθυμίες, και καταφρονούν την κυριότητα. Τολμηροί, αυθάδεις, δεν τρέμουν να βλασφημούν τις δόξες, ενώ οι Άγγελοι, αν και είναι ανώτεροι σε ισχύ και δύναμη, δεν εκφέρουν εναντίον τους βλάσφημη κρίση. Αυτοί όμως, σαν φυσικά άλογα ζώα, που γεννήθηκαν για να πιάνονται και να φθείρονται, βλασφημώντας για πράγματα που αγνοούν, θα καταφθαρούν μέσα στη φθορά τους, κομιζόμενοι τον μισθό της αδικίας, θεωρώντας ηδονή την καθημερινή τρυφή. Είναι σπίλοι και μώμοι που εντρυφούν στις απάτες τους, συνευωχούμενοι μαζί σας. Έχουν μάτια γεμάτα μοιχεία και ακατάπαυστη αμαρτία, δελεάζοντας ψυχές αστήρικτες, έχοντας καρδιά γυμνασμένη στην πλεονεξία, τέκνα κατάρας!»

Και τι άφησαν αζήλευτο από τη μυσαρή γνώμη των παλαιών κακοδόξων; Και ποια πίστη υπάρχει σε αυτούς, για τους οποίους κανένας λόγος, κανένα γραπτό δεν είναι βέβαιο, ούτε οι ιδιόχειρες υπογραφές, ούτε οι σεπτές ιερές σύνοδοι, ούτε η απόφαση των πολιτικών αρχόντων που διακρίνονται για την παιδεία και τη σύνεσή τους, ούτε η κρίση εκείνων ακριβώς που έλαχαν να κρίνουν οριστικά την οικουμένη, ούτε του βασιλιά που επικυρώνει τις αποφάσεις και συνεισφέρει την δική του γνώμη, ενός βασιλιά ευσεβέστατου και μεγαλόφρονος, ο οποίος υπερέχει όσων κυβερνά όχι τόσο κατά το αξίωμα όσο κατά τη μεγαλοφυΐα και τη μεγαλονοία; Και γιατί τα λέω αυτά για εκείνους, για τους οποίους ούτε το να αποκηρύσσονται και να αποκόπτονται από την ευσέβεια και την κατ' αυτήν Εκκλησία, ούτε ο χωρισμός από τον Θεό θεωρείται κάτι φοβερό και φρικτό; Αυτοί είναι αληθινά, σύμφωνα με τον κορυφαίο των αποστόλων, «εκείνοι που δεν τρέμουν μπροστά σε δόξες, καταφρονούν κάθε κυριότητα, είναι τολμηροί, αυθάδεις, εξαιτίας των οποίων βλασφημείται η οδός της αλήθειας, οι οποίοι δελεάζουν ψυχές αστήρικτες και με πλαστούς λόγους εκμεταλλεύονται τους πιο απλοϊκούς».

Βλέπετε τους καρπούς της περιέργειας των οφθαλμών; Βλέπετε τα γεννήματα της κλοπής, της παρακοής και της βρώσης; Βλέπετε πόσα κακά κατέρρευσαν από την παράβαση μιας εντολής; «Διότι εάν», όταν αμάρτησαν οι πρωτόπλαστοι, τους οποίους έπλασε με τα ίδια του τα χέρια, «ο Θεός δεν τους λυπήθηκε», ας προσέξουμε μήπως, εάν και εμείς αμαρτάνουμε αμετανόητα, δεν λυπηθεί ούτε εμάς· μάλιστα δε, «ούτε αγγέλους που αμάρτησαν δεν λυπήθηκε, αλλά, αφού τους έριξε στα τάρταρα με δεσμά σκοταδιού, τους παρέδωσε για να φυλάσσονται έως την κρίση, και τον αρχαίο κόσμο», σύμφωνα με τη Θεία Γραφή, «δεν τον λυπήθηκε, αλλά διεφύλαξε ως όγδοο τον Νώε, τον κήρυκα της δικαιοσύνης, όταν έφερε κατακλυσμό στον κόσμο των ασεβών, και καταδίκασε σε καταστροφή τις πόλεις των Σοδόμων και των Γομόρρων μετατρέποντάς τες σε στάχτη, θέτοντάς τες ως παράδειγμα για όσους επρόκειτο να ασεβήσουν, και έσωσε τον δίκαιο Λωτ, ο οποίος καταπονούνταν από την ασελγή διαγωγή των παράνομων»· διότι «γνωρίζει ο Κύριος να σώζει τους ευσεβείς από τον πειρασμό, και να διατηρεί τους αδίκους για να τιμωρηθούν την ημέρα της κρίσεως, και μάλιστα εκείνους που ακολουθούν τη σάρκα με μιαρές επιθυμίες» και «έχουν μάτια γεμάτα μοιχεία» αμαρτάνοντας αδιάκοπα, διότι εκείνος που κοιτάζει «με σκοπό να επιθυμήσει, έχει ήδη διαπράξει μοιχεία μέσα στην καρδιά του», όπως έχει γραφτεί.

Διότι ο πολυμήχανος όφις αποτόλμησε με αυθάδεια να παρουσιάσει στον κόσμο κάτι καινούργιο και παράλογο. Όμως, ο Πλάστης και Δημιουργός της φύσης μας αντέταξε ένα έργο ακόμη πιο καινούργιο, πιο παράδοξο και αληθινά θεϊκό. Διότι από τη μια, εκείνος, ανθρώπους τρισκατάρατους, ανθρώπους χωρίς καμία απολύτως αξία, που έχουν από παλιά απογυμνωθεί από το ιερατικό αξίωμα και έχουν εξοστρακιστεί από τις εκκλησιαστικές συνάξεις για αιτίες που δεν είναι καν θεμιτό να αναφέρουμε, ανθρώπους διπλά νεκρούς, ξεριζωμένους, σύμφωνα με την αποστολική προαναγγελία γι' αυτούς, στίγματα και μώμους, τολμητίες, αυθάδεις — αφού λοιπόν εισχώρησε σε αυτούς και τους κατέστησε εργαστήριο της δικής του πονηρίας, αποθρασύνθηκε να προσπαθήσει μέσω αυτών να καταστρέψει και να καταβάλει ολόκληρη την Εκκλησία. Από την άλλη όμως ο Θεός, ο Οποίος μόνος επιτελεί θαυμάσια και ανακουφίζει στις θλίψεις όσους Τον επικαλούνται, και αποδεικνύει την ανέκφραστη και σοφή πρόνοιά Του κυρίως τότε που το αδιέξοδο και η συμφορά περιβάλλουν τα πάντα, σε τέτοιο βαθμό ανέδειξε την Εκκλησία συγκροτημένη, καταρτισμένη και αληθινά θεμελιωμένη στον Εαυτό Του, ώστε όχι μόνο δέχτηκε ο πονηρός πλήγμα αντίστοιχο της κακουργίας του, αλλά εισέπραξε πληγή πολύ πιο σκληρή και οδυνηρή.