Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΕΤΡΟΥ 2:14

Στον Λωτ· και περί ασφαλείας. Επειδή οι φιλήδονοι, έχοντας την καρδιά τους γυμνασμένη σε κάθε πλεονεξία και μάτια γεμάτα από μοιχεία και ακατάπαυστη αμαρτία, όντας δούλοι της φθοράς, προβάλλουν τέτοιου είδους επιχειρήματα και λένε: Μήπως μόνο εμείς έχουμε υποκύψει στο πάθος; Το φαινόμενο αυτό έχει εξαπλωθεί σε πολλούς, όχι μόνο σε άσημους αλλά και σε επιφανείς. Και νομίζουν ότι βρίσκουν δικαιολογία μέσα από αυτήν την υπόθεση.

Διότι αυτοί, έχοντας πέσει, δεν θέλουν να ανορθωθούν· αλλά έχουν γίνει και σκάνδαλο για τους πολλούς και αιτία πτώσης και διαφθοράς· και τους χρησιμοποιεί ο Διάβολος σαν δόλωμα σε αγκίστρι. Τότε αρχίζουν να διαβάλλουν και τους αγίους Προφήτες, για να δελεάσουν αστήρικτες ψυχές.

Βλέπεις ότι όσα λένε ή πράττουν τα οποία είναι αδόκιμα, προβάλλονται έξω από έναν δόκιμο νου; Ας μην προσέξουμε λοιπόν τα απατηλά τους λόγια, για να μην έρθουν και σε εμάς όσα προαναφέρθηκαν· ούτε να δώσουμε τόπο σε ηδονικούς και θανατηφόρους λογισμούς, για να μην ειπωθεί και για εμάς το γραμμένο: «Διέστρεψαν τον νου τους, και απέστρεψαν τα μάτια τους για να μη βλέπουν προς τον ουρανό, ούτε να θυμούνται τις δίκαιες κρίσεις». Λέει δε και ο μακάριος απόστολος Πέτρος: «Γνωρίζει ο Κύριος να λυτρώνει τους ευσεβείς από τον πειρασμό, και να φυλάσσει τους αμαρτωλούς τιμωρούμενους για την ημέρα της κρίσεως, προπάντων δε αυτούς που ακολουθούν τη σάρκα με μιαρές επιθυμίες, και καταφρονούν την κυριότητα. Τολμηροί, αυθάδεις, δεν τρέμουν να βλασφημούν τις δόξες, ενώ οι Άγγελοι, αν και είναι ανώτεροι σε ισχύ και δύναμη, δεν εκφέρουν εναντίον τους βλάσφημη κρίση. Αυτοί όμως, σαν φυσικά άλογα ζώα, που γεννήθηκαν για να πιάνονται και να φθείρονται, βλασφημώντας για πράγματα που αγνοούν, θα καταφθαρούν μέσα στη φθορά τους, κομιζόμενοι τον μισθό της αδικίας, θεωρώντας ηδονή την καθημερινή τρυφή. Είναι σπίλοι και μώμοι που εντρυφούν στις απάτες τους, συνευωχούμενοι μαζί σας. Έχουν μάτια γεμάτα μοιχεία και ακατάπαυστη αμαρτία, δελεάζοντας ψυχές αστήρικτες, έχοντας καρδιά γυμνασμένη στην πλεονεξία, τέκνα κατάρας!»

Και τι άφησαν αζήλευτο από τη μυσαρή γνώμη των παλαιών κακοδόξων; Και ποια πίστη υπάρχει σε αυτούς, για τους οποίους κανένας λόγος, κανένα γραπτό δεν είναι βέβαιο, ούτε οι ιδιόχειρες υπογραφές, ούτε οι σεπτές ιερές σύνοδοι, ούτε η απόφαση των πολιτικών αρχόντων που διακρίνονται για την παιδεία και τη σύνεσή τους, ούτε η κρίση εκείνων ακριβώς που έλαχαν να κρίνουν οριστικά την οικουμένη, ούτε του βασιλιά που επικυρώνει τις αποφάσεις και συνεισφέρει την δική του γνώμη, ενός βασιλιά ευσεβέστατου και μεγαλόφρονος, ο οποίος υπερέχει όσων κυβερνά όχι τόσο κατά το αξίωμα όσο κατά τη μεγαλοφυΐα και τη μεγαλονοία; Και γιατί τα λέω αυτά για εκείνους, για τους οποίους ούτε το να αποκηρύσσονται και να αποκόπτονται από την ευσέβεια και την κατ' αυτήν Εκκλησία, ούτε ο χωρισμός από τον Θεό θεωρείται κάτι φοβερό και φρικτό; Αυτοί είναι αληθινά, σύμφωνα με τον κορυφαίο των αποστόλων, «εκείνοι που δεν τρέμουν μπροστά σε δόξες, καταφρονούν κάθε κυριότητα, είναι τολμηροί, αυθάδεις, εξαιτίας των οποίων βλασφημείται η οδός της αλήθειας, οι οποίοι δελεάζουν ψυχές αστήρικτες και με πλαστούς λόγους εκμεταλλεύονται τους πιο απλοϊκούς».

Αυτά λέγει ο Κύριος: Σταθείτε στους δρόμους, και δείτε, και ρωτήστε για τις οδούς του Κυρίου, και δείτε ποια είναι η αγαθή οδός, και βαδίστε σε αυτήν. Δείτε ποια είναι η αγαθή οδός, και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας». «Μην επισύρετε τον όλεθρο με τα έργα των χεριών σας». «Μη λιχνίζεις σε κάθε άνεμο, και μην πορεύεσαι σε κάθε μονοπάτι». «Απομακρύνσου από το σφάλμα σου, κατεύθυνε ορθά τα χέρια σου, και καθάρισε το χέρι σου από κάθε αμαρτία». «Τα τέκνα της κατάρας αποπλανήθηκαν από την οδό της αλήθειας, ακολουθώντας την οδό του Βαλαάμ». «Αφού δοκιμάσετε τα πάντα, να κρατάτε το καλό· να απέχετε από κάθε μορφή πονηρού». Εκείνοι που αποφεύγουν το κακό είναι αξιέπαινοι, όχι εάν αποφύγουν την αμαρτία μία ή δύο φορές, αλλά εάν μπορέσουν να διαφύγουν παντελώς την εμπειρία του κακού.

Βλέπετε τους καρπούς της περιέργειας των οφθαλμών; Βλέπετε τα γεννήματα της κλοπής, της παρακοής και της βρώσης; Βλέπετε πόσα κακά κατέρρευσαν από την παράβαση μιας εντολής; «Διότι εάν», όταν αμάρτησαν οι πρωτόπλαστοι, τους οποίους έπλασε με τα ίδια του τα χέρια, «ο Θεός δεν τους λυπήθηκε», ας προσέξουμε μήπως, εάν και εμείς αμαρτάνουμε αμετανόητα, δεν λυπηθεί ούτε εμάς· μάλιστα δε, «ούτε αγγέλους που αμάρτησαν δεν λυπήθηκε, αλλά, αφού τους έριξε στα τάρταρα με δεσμά σκοταδιού, τους παρέδωσε για να φυλάσσονται έως την κρίση, και τον αρχαίο κόσμο», σύμφωνα με τη Θεία Γραφή, «δεν τον λυπήθηκε, αλλά διεφύλαξε ως όγδοο τον Νώε, τον κήρυκα της δικαιοσύνης, όταν έφερε κατακλυσμό στον κόσμο των ασεβών, και καταδίκασε σε καταστροφή τις πόλεις των Σοδόμων και των Γομόρρων μετατρέποντάς τες σε στάχτη, θέτοντάς τες ως παράδειγμα για όσους επρόκειτο να ασεβήσουν, και έσωσε τον δίκαιο Λωτ, ο οποίος καταπονούνταν από την ασελγή διαγωγή των παράνομων»· διότι «γνωρίζει ο Κύριος να σώζει τους ευσεβείς από τον πειρασμό, και να διατηρεί τους αδίκους για να τιμωρηθούν την ημέρα της κρίσεως, και μάλιστα εκείνους που ακολουθούν τη σάρκα με μιαρές επιθυμίες» και «έχουν μάτια γεμάτα μοιχεία» αμαρτάνοντας αδιάκοπα, διότι εκείνος που κοιτάζει «με σκοπό να επιθυμήσει, έχει ήδη διαπράξει μοιχεία μέσα στην καρδιά του», όπως έχει γραφτεί.

ΚΑΝΟΝΑΣ 96ος. Όσοι ενδύθηκαν τον Χριστό μέσω του βαπτίσματος, ομολόγησαν ότι θα μιμούνται την ένσαρκη πολιτεία του. Αυτούς, λοιπόν, που διευθετούν και διαμορφώνουν τις τρίχες της κεφαλής τους με επινοημένες πλεξούδες για να βλάψουν αυτούς που τους βλέπουν, και που προσφέρουν έτσι δόλωμα στις αστήρικτες ψυχές, τους θεραπεύουμε πατρικά με το κατάλληλο επιτίμιο, διαπαιδαγωγώντας τους και διδάσκοντάς τους να ζουν σώφρονα, ώστε, αφού εγκαταλείψουν την υλική απάτη και ματαιότητα, να στρέφουν τον νου τους συνεχώς προς την ανώλεθρη και μακάρια ζωή, και να έχουν αγνή αναστροφή με φόβο Θεού, και να πλησιάζουν τον Θεό, όσο είναι εφικτό, μέσω της κάθαρσης στον βίο τους, και να στολίζουν τον εσωτερικό μάλλον παρά τον εξωτερικό άνθρωπο με αρετές και με χρηστά και άμωμα ήθη, ώστε να μην φέρουν μέσα τους κανένα κατάλοιπο της φαυλότητας του αντιδίκου. Εάν δε κάποιος ενεργεί αντίθετα προς τον παρόντα Κανόνα, ας αφορίζεται.