Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΕΤΡΟΥ 2:20

Όσοι νέοι διάκεινται με μανία προς τους σαρκικούς έρωτες και την τρυφηλότητα, και βούλονται να προσέλθουν στη μοναχική πολιτεία, ας ασκήσουν τον εαυτό τους με κάθε νήψη και προσοχή, και ας τον πείσουν να απέχει από κάθε τρυφή και πονηρία, μήπως γίνουν γι' αυτούς τα έσχατα χειρότερα από τα πρώτα.

Οι δε οδοί των δικαίων λάμπουν από φως· προχωρούν και φωτίζουν, έως ότου εδραιωθεί η ημέρα. Και πάλι λέει: μην γίνεσαι σύντροφος σε άνθρωπο θυμώδη, και μη συναναστρέφεσαι με οργίλο φίλο, μήπως μάθεις τις οδούς του και στήσεις παγίδες στην ψυχή σου. Και πάλι σε άλλο σημείο λέει: αυτοί είναι πηγές χωρίς νερό και ομίχλες που παρασύρονται από ανεμοστρόβιλο, για τους οποίους το πυκνό σκοτάδι έχει φυλαχθεί αιώνια. Εκστομίζοντας υπέρογκα λόγια ματαιότητας, δελεάζουν μέσω των σαρκικών επιθυμιών της ασέλγειας εκείνους που αποφεύγουν τους ευθείς λόγους και αναστρέφονται μέσα στην πλάνη· υποσχόμενοι σε αυτούς ελευθερία, ενώ οι ίδιοι είναι δούλοι της φθοράς. Διότι από ό,τι νικιέται κανείς, σε αυτό και έχει υποδουλωθεί. Διότι, εάν, αφού απέφυγαν τα μιάσματα αυτού του κόσμου μέσω της επίγνωσης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, εμπλακούν και πάλι σε αυτά και νικηθούν, η τελευταία τους κατάσταση έχει γίνει χειρότερη από την πρώτη. Και πάλι λέει σε άλλο σημείο: σας παρακαλούμε δε να προσέχετε εκείνους που προκαλούν τις διχοστασίες και τα σκάνδαλα, ενάντια στη διδασκαλία που εσείς μάθατε, και να τους απομακρύνεστε. Διότι οι τέτοιοι άνθρωποι δεν υπηρετούν τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, αλλά την ίδια τους την κοιλιά, και με τα ωραία λόγια και την ευγλωττία εξαπατούν τις καρδιές των αγαθών.

Παρακαλώ λοιπόν, αδελφοί αγαπημένοι από τον Κύριο, να φροντίζουμε καθημερινά να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας αυτά, εννοώ την πίστη, την αγάπη, την ταπείνωση, το να σφραγιζόμαστε πάντοτε με τις προσευχές [προς τον Θεό], πάντοτε με τη μελέτη των θείων Γραφών και με την ησυχία. Διότι, όταν αυτά υπάρχουν σε εμάς και αφθονούν, δεν μας αφήνουν αδρανείς ούτε άκαρπους ως προς την επίγνωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Επειδή ο μοναχός που δεν τα κατέχει αυτά, αλλά αμελεί τη δική του σωτηρία, είναι τυφλός και μυωπάζει, έχοντας λησμονήσει τα παλαιά του αμαρτήματα, και του έχει συμβεί αυτό που λέει η αληθινή παροιμία: Σκύλος που επέστρεψε στο ίδιο του το ξέρασμα, και χοίρος που, αφού λούστηκε, επέστρεψε για να κυλιστεί στον βούρκο. Διότι για εκείνους που ξέφυγαν από τα μιάσματα του κόσμου μέσω της επίγνωσης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αλλά και πάλι περιπλέχτηκαν σε αυτά, η τελευταία τους κατάσταση έχει γίνει χειρότερη από την πρώτη.

Διότι, προφέροντας πομπώδη και μάταια λόγια, δελεάζουν μέσω των σαρκικών επιθυμιών της ασελγείας εκείνους που έχουν εντελώς ξεφύγει από αυτούς που ζουν μέσα στην πλάνη, υποσχόμενοι σε αυτούς ελευθερία, ενώ οι ίδιοι είναι δούλοι της φθοράς. Διότι από ό,τι νικιέται κανείς, σε αυτό και έχει υποδουλωθεί. Διότι, αν, αφού ξέφυγαν από τα μιάσματα του κόσμου μέσω της επίγνωσης του Κυρίου μας και Σωτήρα Ιησού Χριστού, εμπλακούν και πάλι σε αυτά και νικηθούν, η τελευταία τους κατάσταση έχει γίνει χειρότερη από την πρώτη.

Διότι ο μοναχός, ο οποίος δεν τα κατέχει αυτά, αλλά αμελεί τη δική του σωτηρία, είναι τυφλός και μυωπάζει, έχοντας λησμονήσει τις παλιές του αμαρτίες, και του έχει συμβεί το της αληθινής παροιμίας: σκύλος που επέστρεψε στο ίδιο του το ξέρασμα, και χοίρος που αφού λούστηκε, κυλίστηκε ξανά στον βούρκο. Διότι εάν, λέει, αφού απέφυγαν τα μιάσματα του βούρκου, δηλαδή του κόσμου, με την επίγνωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, εμπλακούν και πάλι σε αυτά και νικηθούν, η τελική τους κατάσταση έχει γίνει χειρότερη από την αρχική. Διότι θα ήταν καλύτερο για αυτούς να μην είχαν γνωρίσει την οδό της αληθείας, παρά, αφού τη γνώρισαν, να στραφούν και πάλι προς τα πίσω.

Ναι, αδελφέ, απόκτησε την ησυχία με φόβο Θεού, και ο Θεός της ειρήνης θα είναι μαζί σου, στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν. Παρακαλώ λοιπόν, αδελφοί αγαπημένοι από τον Κύριο, να φροντίζουμε καθημερινά να τα θυμόμαστε αυτά, εννοώ δηλαδή την ελπίδα, την πίστη, την αγάπη, την ταπεινοφροσύνη, το να σφραγιζόμαστε πάντοτε μέσα στις προσευχές προς τον Θεό, στη μελέτη των θείων Γραφών και στην ησυχία. Διότι, εάν αυτά υπάρχουν και περισσεύουν σε εσάς, δεν σας καθιστούν αδρανείς ούτε άκαρπους ως προς την επίγνωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Διότι ο χριστιανός που δεν τα κατέχει αυτά είναι τυφλός, μυωπάζει και έχει λησμονήσει τις παλαιές του αμαρτίες· και του έχει συμβεί αυτό που λέει η αληθινή παροιμία: «Ο σκύλος επέστρεψε στο ίδιο του το ξέρασμα», και, «Ο χοίρος που λούστηκε, κυλίστηκε στον βούρκο». Διότι, εάν αφού απέφυγαν τα μιάσματα του κόσμου, όπως είναι γραμμένο, και τα απαρνήθηκαν στο άγιο λουτρό, και έφτασαν στην επίγνωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, έπειτα εμπλακούν και πάλι σε αυτά, τα έσχατά τους έχουν γίνει χειρότερα από τα πρώτα. Καλύτερα θα ήταν για αυτούς να μην είχαν γνωρίσει την οδό της αλήθειας, παρά, αφού τη γνώρισαν, να στραφούν και πάλι προς τα πίσω.

«Η δικαιοσύνη του δικαίου δεν θα τον σώσει την ημέρα που θα πλανηθεί· και η ανομία του ασεβούς δεν θα τον βλάψει την ημέρα που θα αποστραφεί από την ανομία του. Τον καθένα θα τον κρίνω σύμφωνα με τους δρόμους σας, οίκε του Ισραήλ.» «Εκείνος που πλένεται ύστερα από επαφή με νεκρό, και πάλι τον αγγίξει, σε τι ωφελήθηκε από το λουτρό του; Έτσι και ο άνθρωπος που νηστεύει για τις αμαρτίες του, και πάλι πηγαίνει και κάνει τα ίδια, ποιος θα εισακούσει την προσευχή του; Και σε τι ωφελήθηκε με το να ταπεινωθεί;» «Να μην σκοντάψεις σε πετρώδη μέρη.» «Εκείνον που επιστρέφει από τη δικαιοσύνη στην αμαρτία, ο Κύριος θα τον ετοιμάσει για τη ρομφαία.» «Κανείς που έβαλε το χέρι του στο άροτρο και κοιτάζει προς τα πίσω δεν είναι κατάλληλος για τη βασιλεία του Θεού.» «Διότι εάν, αφού απέφυγαν τα μιάσματα του κόσμου μέσω της επίγνωσης του Κυρίου μας και Σωτήρα Ιησού Χριστού, εμπλακούν όμως πάλι σε αυτά και νικηθούν, η τελική τους κατάσταση έγινε χειρότερη από την πρώτη. Διότι θα ήταν καλύτερο γι' αυτούς να μην είχαν γνωρίσει την οδό της δικαιοσύνης, παρά, αφού τη γνώρισαν, να στραφούν πίσω εγκαταλείποντας την αγία εντολή που τους παραδόθηκε. Τους συνέβη αυτό που λέει η αληθινή παροιμία: Ο σκύλος επέστρεψε στο δικό του ξέρασμα, και ο χοίρος, αφού λούστηκε, πήγε να κυλιστεί στον βούρκο.»

Ας ακούσουμε τον Πέτρο, τον κορυφαίο της αποστολικής δωδεκάδας, ο οποίος λέει: «Διότι αν», λέει, «αφού απέφυγαν τα μιάσματα του κόσμου με την επίγνωση του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, εμπλακούν πάλι σε αυτά και νικηθούν, η τελευταία τους κατάσταση έχει γίνει χειρότερη από την πρώτη. Διότι θα ήταν καλύτερο για αυτούς να μην είχαν γνωρίσει την οδό της δικαιοσύνης, παρά, αφού τη γνώρισαν, να αποστραφούν την άγια εντολή που τους παραδόθηκε. Τους συνέβη δε», λέει, «αυτό που λέει η αληθινή παροιμία: σκύλος που επέστρεψε στο ίδιο του το ξέρασμα και χοίρος που λούστηκε, επιστρέφει στο κύλισμα του βούρκου».