Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΕΤΡΟΥ 2:5

Έτσι ούτε το έλεός μου προς εσένα θα εκλείψει, ούτε η διαθήκη της ειρήνης μου πρόκειται να μετακινηθεί. Στα βιβλία του Μωυσή έχει γραφτεί σαφώς, ότι όταν όλη η γη παρεκτράπηκε σε αποστασία από τον Θεό, και παρασύρθηκε αχαλίνωτα σε πολύτροπη αμαρτία, και βυθίστηκε στα τέλματα της φιλοσαρκίας, ο Θεός των όλων, όντας δικαιολογημένα λυπημένος για αυτά ακριβώς τα έργα, είπε: «Δεν πρόκειται να παραμείνει το πνεύμα μου στους ανθρώπους αυτούς, επειδή είναι σάρκες», δηλαδή, επειδή διακατέχονται μόνο από σαρκικό φρόνημα. Αυτό όμως είναι βδελυρό και απεχθές σε Εκείνον, και γεμάτο από κάθε ακαθαρσία. Γι' αυτό τον λόγο, όπως λέει και ο μαθητής του Σωτήρα, «ούτε τον αρχαίο κόσμο λυπήθηκε, αλλά τους κατέστρεψε όλους εκ θεμελίων, επιφέροντας κατακλυσμό σε έναν κόσμο ασεβών»· και σώθηκε πανοικί μόνο ο Νώε, κερδίζοντας αυτό το δώρο εξαιτίας της ευπείθειας και της υπακοής του. Όταν δε κόπασε ο κατακλυσμός, και το πλήθος των υδάτων υποχώρησε, βγήκε από την κιβωτό, προσέφερε θυσία και, όπως λέει το ιερό Γράμμα, ο Θεός οσμίστηκε οσμή ευωδίας. Έπειτα υποσχέθηκε στον δίκαιο ότι δεν πρόκειται ποτέ ξανά να επιφέρει κατακλυσμό σε όλη τη γη. Επομένως, λέει, από τον καιρό του νερού επί Νώε ισχύει αυτό για εμένα, δηλαδή ορίστηκε το εξής, και έχει επικρατήσει πλέον σε εμένα η απόφαση να μην οργιστώ πια με όλη τη γη, ούτε βέβαια να έρθω σε αντιδικία εξαιτίας των ανθρώπινων σφαλμάτων, ορίζοντας μία καταδίκη εναντίον όλων.

Δεν είναι τίποτα το πράγμα; Και με προτρέπεις να παροργίσω τον Κύριο, ώστε να ακούσω εκείνη τη φοβερή ημέρα, μπροστά στο φοβερό βήμα του Θεού, από τον δίκαιο κριτή: Δούλε πονηρέ, και φιλήδονε μάλλον παρά φιλόθεε, μόλυνες τη γη μου με τα μιάσματά σου και με τις αμαρτίες σου. Και μου λες ότι δεν είναι τίποτα το πράγμα! Καθώς έχει γραφτεί: αυτός που δεν λυπήθηκε ούτε τους αγγέλους που αμάρτησαν, αλλά, ρίχνοντάς τους στα τάρταρα με αλυσίδες σκοταδιού, τους παρέδωσε για να φυλάσσονται τιμωρούμενοι για την κρίση της μεγάλης ημέρας. Και δεν λυπήθηκε τον αρχαίο κόσμο, αλλά φύλαξε τον Νώε, τον όγδοο, ως κήρυκα της δικαιοσύνης, επιφέροντας κατακλυσμό στον κόσμο των ασεβών. Και αφού έκανε στάχτη τις πόλεις των ασεβών, τα Σόδομα και τα Γόμορρα, τις καταδίκασε σε καταστροφή, θέτοντάς τες ως παράδειγμα για όσους επρόκειτο να ασεβήσουν στο μέλλον.

Και τι άφησαν αζήλευτο από τη μυσαρή γνώμη των παλαιών κακοδόξων; Και ποια πίστη υπάρχει σε αυτούς, για τους οποίους κανένας λόγος, κανένα γραπτό δεν είναι βέβαιο, ούτε οι ιδιόχειρες υπογραφές, ούτε οι σεπτές ιερές σύνοδοι, ούτε η απόφαση των πολιτικών αρχόντων που διακρίνονται για την παιδεία και τη σύνεσή τους, ούτε η κρίση εκείνων ακριβώς που έλαχαν να κρίνουν οριστικά την οικουμένη, ούτε του βασιλιά που επικυρώνει τις αποφάσεις και συνεισφέρει την δική του γνώμη, ενός βασιλιά ευσεβέστατου και μεγαλόφρονος, ο οποίος υπερέχει όσων κυβερνά όχι τόσο κατά το αξίωμα όσο κατά τη μεγαλοφυΐα και τη μεγαλονοία; Και γιατί τα λέω αυτά για εκείνους, για τους οποίους ούτε το να αποκηρύσσονται και να αποκόπτονται από την ευσέβεια και την κατ' αυτήν Εκκλησία, ούτε ο χωρισμός από τον Θεό θεωρείται κάτι φοβερό και φρικτό; Αυτοί είναι αληθινά, σύμφωνα με τον κορυφαίο των αποστόλων, «εκείνοι που δεν τρέμουν μπροστά σε δόξες, καταφρονούν κάθε κυριότητα, είναι τολμηροί, αυθάδεις, εξαιτίας των οποίων βλασφημείται η οδός της αλήθειας, οι οποίοι δελεάζουν ψυχές αστήρικτες και με πλαστούς λόγους εκμεταλλεύονται τους πιο απλοϊκούς».

Βλέπετε τους καρπούς της περιέργειας των οφθαλμών; Βλέπετε τα γεννήματα της κλοπής, της παρακοής και της βρώσης; Βλέπετε πόσα κακά κατέρρευσαν από την παράβαση μιας εντολής; «Διότι εάν», όταν αμάρτησαν οι πρωτόπλαστοι, τους οποίους έπλασε με τα ίδια του τα χέρια, «ο Θεός δεν τους λυπήθηκε», ας προσέξουμε μήπως, εάν και εμείς αμαρτάνουμε αμετανόητα, δεν λυπηθεί ούτε εμάς· μάλιστα δε, «ούτε αγγέλους που αμάρτησαν δεν λυπήθηκε, αλλά, αφού τους έριξε στα τάρταρα με δεσμά σκοταδιού, τους παρέδωσε για να φυλάσσονται έως την κρίση, και τον αρχαίο κόσμο», σύμφωνα με τη Θεία Γραφή, «δεν τον λυπήθηκε, αλλά διεφύλαξε ως όγδοο τον Νώε, τον κήρυκα της δικαιοσύνης, όταν έφερε κατακλυσμό στον κόσμο των ασεβών, και καταδίκασε σε καταστροφή τις πόλεις των Σοδόμων και των Γομόρρων μετατρέποντάς τες σε στάχτη, θέτοντάς τες ως παράδειγμα για όσους επρόκειτο να ασεβήσουν, και έσωσε τον δίκαιο Λωτ, ο οποίος καταπονούνταν από την ασελγή διαγωγή των παράνομων»· διότι «γνωρίζει ο Κύριος να σώζει τους ευσεβείς από τον πειρασμό, και να διατηρεί τους αδίκους για να τιμωρηθούν την ημέρα της κρίσεως, και μάλιστα εκείνους που ακολουθούν τη σάρκα με μιαρές επιθυμίες» και «έχουν μάτια γεμάτα μοιχεία» αμαρτάνοντας αδιάκοπα, διότι εκείνος που κοιτάζει «με σκοπό να επιθυμήσει, έχει ήδη διαπράξει μοιχεία μέσα στην καρδιά του», όπως έχει γραφτεί.

Και αν επικαλείστε ως Πατέρα εκείνον που κρίνει απροσωπόληπτα σύμφωνα με το έργο του καθενός, πολιτευθείτε με φόβο Θεού κατά τον χρόνο της επίγειας παροικίας σας, γνωρίζοντας ότι δεν λυτρωθήκατε από τη μάταιη διαγωγή σας, την «πατροπαράδοτη, με φθαρτά πράγματα, με ασήμι ή χρυσάφι, αλλά με το τίμιο αίμα του Χριστού, ως αμνού άμωμου και άσπιλου». Γι' αυτό, «αποβάλλοντας κάθε κακία και κάθε δόλο και υποκρισίες και φθόνους και κάθε καταλαλιά, σαν νεογέννητα βρέφη επιποθήστε το λογικό και άδολο γάλα, ώστε με αυτό να αυξηθείτε, εφόσον γευτήκατε ότι ο Κύριος είναι αγαθός», ο οποίος και «αφού έπαθε κατά σάρκα, έχει παύσει από την αμαρτία, ώστε να μη ζει πλέον σύμφωνα με τις ανθρώπινες επιθυμίες, αλλά σύμφωνα με το θέλημα του Θεού στον υπόλοιπο χρόνο της επίγειας ζωής· διότι είναι αρκετός για εσάς ο παρελθών χρόνος του βίου που πέρασε μέσα σε ασέλγειες». «Διότι αν ο Θεός δεν λυπήθηκε τους αγγέλους που αμάρτησαν, αλλά τους έριξε στα τάρταρα με δεσμά σκοταδιού και τους παρέδωσε για να τηρούνται για την κρίση, και δεν λυπήθηκε τον αρχαίο κόσμο, και καταδίκασε σε καταστροφή τις πόλεις των Σοδόμων και της Γομόρρας κάνοντάς τες στάχτη, θέτοντάς τες ως παράδειγμα για όσους θα ζούσαν μελλοντικά με ασέβεια», «θα έρθει η ημέρα του Κυρίου σαν κλέφτης μέσα στη νύχτα, κατά την οποία οι ουρανοί θα παρέλθουν με ορμητικό πάταγο, και τα στοιχεία της φύσεως, φλεγόμενα, θα διαλυθούν, και η γη και τα έργα που υπάρχουν σε αυτήν θα κατακαούν. Εφόσον λοιπόν όλα αυτά διαλύονται, ποταποί πρέπει να είστε εσείς με άγια διαγωγή και ευσέβεια, προσδοκώντας και επισπεύδοντας την παρουσία της ημέρας του Θεού;». «

Εσύ όμως δεν άκουσες τη Γραφή που λέει ότι ο Θεός «δεν λυπήθηκε τον αρχαίο κόσμο, αλλά διαφύλαξε τον Νώε, όγδοο κατά σειρά, ως κήρυκα της δικαιοσύνης, επιφέροντας κατακλυσμό σε έναν κόσμο ασεβών»; Δεν έμαθες ότι ο Κύριος «κατέκρινε σε καταστροφή τις πόλεις των Σοδόμων και της Γομόρρας, μετατρέποντάς τες σε στάχτη, θέτοντάς τες ως παράδειγμα για εκείνους που στο μέλλον θα ζούσαν με ασέβεια»; Δεν άκουσες πολλές φορές τον Απόστολο να φωνάζει δυνατά: «Μην πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτρες ούτε μοιχοί ούτε θηλυπρεπείς ούτε αρσενοκοίτες ούτε πλεονέκτες ούτε κλέφτες ούτε μέθυσοι ούτε υβριστές ούτε άρπαγες πρόκειται να κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού»; Πώς λοιπόν, ενώ τα έχεις ακούσει αυτά, λες ότι αγνοούσες το κακό;