Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΕΤΡΟΥ 3:8

Προμηνύει δε στην Επιστολή ότι θα έρθουν ημέρες, κατά τις οποίες θα εμφανιστούν εμπαίκτες, και θα θελήσουν να εξαπατήσουν κάποιους, λέγοντας ότι μάταια γίνεται λόγος από εμάς για την παρουσία του Σωτήρος, επειδή συνεχώς αναγγέλλεται και ακόμη δεν έχει πραγματοποιηθεί. Από αυτούς λοιπόν παραγγέλλει ιδιαιτέρως να απέχουμε, διδάσκοντας να μην ολιγωρούμε όσον αφορά τον χρόνο. Διότι όλος ο χρόνος δεν είναι τίποτα ενώπιον του Κυρίου, επειδή και η μία ημέρα είναι σαν χίλια έτη, και τα χίλια έτη σαν μία ημέρα. Διαβεβαιώνει δε και αποδεικνύει ότι η ημέρα του Κυρίου θα έρθει ταχέως, και δίνει εντολή να είναι όλοι έτοιμοι για αυτήν με αγαθά έργα, καθώς και να αγαπούν τα όσα έχουν γραφεί από τον απόστολο Παύλο, και να μην δίνουν προσοχή σε όσους τα διαβάλλουν, επειδή αυτοί διαβάλλουν και όλες τις θείες Γραφές. Αφού λοιπόν υπενθύμισε και δίδαξε σε όλους να γνωρίζουν εκ των προτέρων αυτά τα γεγονότα, τους προτρέπει να μην εκπέσουν από τον σκοπό της πίστεως, και έτσι ολοκληρώνει την Επιστολή.

Διότι είναι επτά, επειδή οι τρεις κεφαλές εξαφανίστηκαν. Μήπως το όνομα του θηρίου είναι ανείπωτο, και όπως του Θεού ακατονόμαστο; Μη γένοιτο! Μήπως δεν γνώριζε το όνομα του θηρίου αυτός που ανέφερε τον αριθμό του ονόματος; Πρώτα αναγνώρισε τις συλλαβές, και κατ' αυτόν τον τρόπο διαχώρισε το όνομα στα γράμματά του. Πρώτα πρόφερε το όνομα μέσα του, και έπειτα, αφού υπολόγισε τον αριθμό από τα γράμματα, είπε ότι τα γράμματα συμπληρώνουν το εξακόσια εξήντα έξι. Έτσι λοιπόν και με τα χίλια έτη υπαινίχθηκε το ακατάληπτο της αιώνιας ζωής. Διότι, εάν μία ημέρα ενώπιον του Κυρίου είναι σαν χίλια έτη, ποιος θα μπορέσει να μετρήσει πόσες ημέρες αντιστοιχούν σε χίλια έτη, και από τόσες ημέρες τις χιλιάδες των χιλιάδων, και τις μυριάδες των μυριάδων; Λόγω του απέραντου λοιπόν των ετών, αυτών που περιέχονται στις ημέρες, και των ημερών, αυτών που περιέχονται στις χιλιάδες των ετών, όρισε τα χίλια έτη για την ανάπαυση της αναστάσεως των Αγίων.

Επομένως, σαφώς ο Προφήτης προαναγγέλλει τη μετάβαση του νόμου και των προφητών στα έθνη. «Ας ευφρανθεί η καρδιά εκείνων που ζητούν τον Κύριο». Επιθυμεί να αναλάβει δύναμη στην ψυχή του μέσω της εγκράτειας από τις ηδονές εκείνος που ζητά τον Κύριο. Και λέγοντας πρόσωπο, δεν εννοεί την ουσία (διότι κανείς δεν θα το δει αυτό, λέει προς τον Μωυσή, και θα ζήσει), αλλά πρόσωπο του Θεού είναι η γνώση Του. «Αυτός είναι ο Κύριος ο Θεός μας». Και βέβαια ο νόμος είχε δοθεί στην Ιουδαία, αλλά επειδή, καθώς τα έθνη τον δέχονταν, επρόκειτο να διαδοθεί σε όλη την οικουμένη, ο Προφήτης υπαινίσσεται αυτό που επρόκειτο να γίνει και δείχνει ότι ο ίδιος ο Θεός, ο οποίος τότε είχε δώσει τον νόμο και τους προφήτες μόνο στην Ιουδαία, αργότερα τους φανέρωσε σε όλη τη γη. «Ενθυμήθηκε τη διαθήκη Του εις τον αιώνα». Ως αιώνα και ως χίλιες γενεές εννοεί την παρούσα ζωή. Δεν αριθμεί βεβαίως απόλυτα χίλιες γενεές, αλλά είναι συνήθεια της Αγίας Γραφής να εκλαμβάνει τον αριθμό χίλια ως δήλωση πλήθους, όπως όταν ο Πέτρος λέει: Μία ημέρα παρά Κυρίω είναι ως χίλια έτη. Και πάλι ο Δανιήλ:

Διότι, όπως ακριβώς το σώμα ζει όταν είναι παρούσα η ψυχή, έτσι και η ψυχή όταν είναι παρόν το θείο Πνεύμα· και όπως όταν αναχωρήσει η ψυχή το σώμα μένει νεκρό, έτσι και όταν απομακρυνθεί το άγιο Πνεύμα θα χάσει η ψυχή τη μακάρια ζωή, όχι επειδή θα διαλυθεί στην ανυπαρξία, αλλά επειδή θα ζει μια ζωή χειρότερη από κάθε θάνατο. «Διότι άφησε», λέει ο Χριστός, «τους νεκρούς να θάψουν τους δικούς τους νεκρούς.» Και· «Αυτός ο υιός μου ήταν νεκρός και ανέζησε.» Διότι το λεγόμενο από μερικούς, ότι δηλαδή είχαν πεθάνει πριν από τη συμπλήρωση των χιλίων ετών (καθώς έχει γραφτεί· «Μία ημέρα του Κυρίου είναι ως χίλια έτη»), μου φαίνεται ότι δεν είναι αγνοητέο αλλά πιθανό, και μάλλον πιο ευπρόσδεκτο για τους απλούστερους ανθρώπους.

Δεν προέρχεται αυτό από το γεγονός ότι αναλογίζονται το εφήμερο του βίου και το σύντομο της ζωής, καθώς και την παράσταση ενώπιον του φοβερού κριτηρίου, και το ατελεύτητο των αιώνιων βασανιστηρίων; Εξαιτίας αυτού λοιπόν όλα είναι υποφερτά σε αυτούς. Εξαιτίας αυτού υπομένουν τα φρικτά βασανιστήρια σαν να γίνονται σε ξένα σώματα. Και πραγματικά είναι μακάρια η ψυχή που τα αναλογίζεται αυτά νύχτα και μέρα, η οποία διάγει τον βίο της ως ξένη και παρεπίδημη, η οποία προσδοκά εκείνη τη μακάρια και χωρίς πόνους ζωή, για την οποία λέει ο Απόστολος: «Διότι η έντονη προσδοκία της κτίσεως απεκδέχεται την αποκάλυψη των υιών του Θεού. Διότι η κτίση υποτάχθηκε στη ματαιότητα, όχι με τη θέλησή της, αλλά εξαιτίας εκείνου που την υπέταξε, με την ελπίδα ότι και η ίδια η κτίση θα ελευθερωθεί από τη δουλεία της φθοράς, για να εισέλθει στην ελευθερία της δόξας των τέκνων του Θεού.» Βλέπεις ότι υπάρχει η υπόσχεση πως τα πάντα θα μεταποιηθούν σε αφθαρσία, και ότι η κτίση θα μεταστοιχειωθεί από τη δουλεία στην ελευθερία; Πόσο σπουδαία λοιπόν θα είναι εκείνη η ημέρα, για την οποία λέει ο άγιος Δαβίδ: «Διότι μία ημέρα στις αυλές σου είναι ανώτερη από χιλιάδες.» Και πάλι ο κορυφαίος των αποστόλων: «Μία ημέρα του Κυρίου είναι σαν χίλια έτη.» Και ο απόστολος Παύλος λέει: «Γινόμενος σύμμορφος με τον θάνατό του, μήπως τυχόν και φθάσω στην εξανάσταση των νεκρών.»