Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 1:25

«Όρη του Γελβουέ», λέγοντας, «ας μην πέσει επάνω σας μήτε βροχή μήτε δροσιά»· και, «Πώς έπεσε το τόξο του Ιωνάθαν και η ισχύς;». Τώρα όμως βρίσκει δικαιολογίες για τον πατροκτόνο ωσάν να μην είχε διαπράξει καμία αδικία, και συμφιλιώνεται με τον νεκρό· ίσως μάλιστα να αισθάνεται τόσο βαθύ πόνο για το παιδί του ακριβώς για τούτο, ότι δηλαδή ύψωσε το χέρι του εναντίον του πατέρα του.

Διότι ποιο από τα προτερήματά του να θυμηθώ πρώτο ή ποιο να αναφέρω τελευταίο; Η αφθονία μετατρέπεται σε αμηχανία, και εισερχόμενος σαν σε ανθισμένο λιβάδι γίνομαι ιχνηλάτης που σφάλλει, και ενώ θέλω να αγγίξω το ένα, παρασύρομαι και μεταφέρομαι στο άλλο. Τώρα πραγματικά θα χρειαζόταν το πάθος της Νιόβης, ώστε αφενός ως λίθος να είναι κανείς ανθεκτικός και αλώβητος απέναντι στις συμφορές, αφετέρου να χύνει δάκρυα ως άνθρωπος ευάλωτος στα πάθη, με την παράδοξη αλληλοπεριχώρηση ανόμοιων ιδιωμάτων σε ασύμβατες καταστάσεις, ώστε δηλαδή ως λίθος να δακρύζει όπως ο άνθρωπος που υποφέρει, και ως άνθρωπος να φέρει το αταπείνωτο και ακατάβλητο του λίθου. Ίσως μάλιστα, καταρώμενος αυτό το ύψωμα και τούτο τον ξερό και αργιλώδη λόφο, όπως παλαιότερα ο Δαβίδ τα όρη Γελβουέ, να έλεγα να μην πέσει δροσιά ούτε βροχή επάνω του, αν δεν ήταν τόπος καρποφορίας για τον Κύριο και ορμητήριο ανδρών, των οποίων το πολίτευμα βρίσκεται στους ουρανούς, επειδή επάνω του βρήκε τραγικό τέλος ένας άνδρας πιο αγαπητός σε όλους από τον Σαούλ. Επειδή όμως δεν επιτρέπεται να βγει κάτι τέτοιο από τα χείλη, σταχυολογώ τώρα από τον θρήνο του θεοπάτορος και λέγω: «Ο Ιωνάθαν τραυματίστηκε θανάσιμα· θρηνώ για σένα, αδελφέ μου Ιωνάθαν· στάθηκες για μένα πάρα πολύ ωραίος, η αγάπη σου προς εμένα υπήρξε θαυμαστή, περισσότερο από την αγάπη των γυναικών».