Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 11:2

Επειδή ξεκίνησε μεν άσχημα, αλλά ολοκλήρωσε τον βίο του καλά, γι' αυτό αναγράφεται <Εις το τέλος εν ύμνοις>. Άρχισε να κοιτάζει αμαρτωλά, όταν <είδε γυναίκα να λούζεται>. Εκείνη λουζόταν και αυτός παρέλυε ηθικά· εκείνη καθαριζόταν και αυτός μολυνόταν· εκείνη εξωτερικά χρησιμοποιούσε κρύο νερό και αυτός εσωτερικά φλεγόταν. Αυτά όμως δεν ήταν άξια ύμνων και επαίνων, αλλά ψόγων και μομφών. Ο σπινθήρας της επιθυμίας άναψε τη φλόγα της μοιχείας· η μοιχεία, προχωρώντας, γέννησε τον φόνο. Διότι ο κακός εραστής, αφού έσφαξε την αμνάδα, φόνευσε και τον ποιμένα της. Δύο πάθη διέπραξαν δύο φόνους. Διότι ο πόθος και ο θυμός, αφού οπλίστηκαν, ο μεν πόθος θυσίασε τη γυναίκα σαν αμνάδα, ο δε θυμός φόνευσε τον άνδρα.

Διότι συγχωρεί και εκείνους, επειδή ένας μόνο είναι αναμάρτητος, ο Ιησούς, ο οποίος καθαρίζει τις αμαρτίες μας. Και για εκείνους μεν, αυτά είναι αρκετά. Εάν όμως θέλεις να σου παρουσιαστούν και άλλα παραδείγματα που αφορούν εμάς, έλα και στον μακάριο Δαβίδ, και πάρε τον ως πρότυπο μετάνοιας. Έσφαλε ο μέγας· μετά την ανάπαυση, το δειλινό, καθώς περπατούσε στο δώμα, κοίταξε απρόσεκτα και έπαθε κάτι το ανθρώπινο. Διαπράχθηκε η αμαρτία, αλλά δεν πέθανε μαζί της η αγαθή διάθεση για την ομολογία του σφάλματος. Ήλθε ο προφήτης Νάθαν, ταχύς ελεγκτής, ιατρός του τραύματος. «Οργίστηκε», του λέει, «ο Κύριος και αμάρτησες»· αυτά τα έλεγε ο απλός άνθρωπος στον βασιλιά.

ΨΑΛΜΟΣ Ν'. «Εις το τέλος, ψαλμός του Δαβίδ, όταν ήλθε σε αυτόν ο Νάθαν ο προφήτης, αφότου είχε εισέλθει στη Βηρσαβεέ.» Το βιβλίο των Βασιλειών περιέχει την ιστορία αυτή με μεγαλύτερη σαφήνεια. Διότι, όταν ο Δαβίδ είδε τότε από το δώμα τη Βηρσαβεέ, η οποία ήταν γυναίκα του Ουρία του Χετταίου, να λούζεται, την ερωτεύτηκε και, αφού την κάλεσε, συνευρέθηκε μαζί της.

Η υπερβολική άνεση του σώματος. Διότι λέει: συνέβη την ώρα του δειλινού να σηκωθεί ο Δαβίδ από το κρεβάτι του και να περπατά στο δώμα του βασιλικού παλατιού· δειλινό, και σηκώθηκε από τον ύπνο και περπατούσε· ύπνος, και μετά τον ύπνο περίπατος κάποιου που αποζητά χαλάρωση. Ευρύς ο περίπατος που οδηγεί στη γαστριμαργία. Ποια είναι, λοιπόν, η βλάβη; Και είδε από το δώμα μια γυναίκα να λούζεται· και η γυναίκα ήταν πάρα πολύ ωραία στην εμφάνιση. Και έστειλε ανθρώπους και την ατίμασε. Το να βλέπει κανείς είναι ακατηγόρητο· διότι κανείς δεν θα μπορούσε να κατηγορήσει τα μάτια επειδή βλέπουν όσα φαίνονται· αλλά αυτό το ακατηγόρητο μετατρέπεται σε έγκλημα όταν οδεύει προς την αμαρτία. Διότι δεν είδε απλώς τη μορφή και την προσπέρασε, αλλά τρόπον τινά προσηλώθηκε στην ομορφιά· κάρφωσε το βλέμμα του στο σώμα, βύθισε τις κόρες των ματιών του στο θέαμα· δεν είχε πλέον κόρες στα μάτια του, αλλά πόρνες. Τόσο μεγάλο κακό είναι και η ορμή του βλέμματος, εάν την αφήσεις αχαλίνωτη. Έτσι και τώρα, έχουμε την ελευθερία να λαμβάνουμε τροφή, όπως ακριβώς είχε και ο Δαβίδ τότε την ελευθερία να χρησιμοποιεί τα μάτια του· όμως η παρέκκλιση προς την αμαρτία καθιστά ένοχο τον αναίτιο. Τι σημαίνει αυτό λοιπόν; Ας περιποιούμαστε το σώμα με τροφή· διότι «άξιος είναι ο εργάτης της τροφής αυτού»· ας παρίσταται όμως μαζί μας όταν γευματίζουμε ο Παύλος, και αν τυχόν δει να παρεκτρεπόμαστε ως προς την τροφή, σαν ιατρός προς ανθρώπους που ατακτούν θα φωνάξει: «Εφόσον έχουμε διατροφή και σκεπάσματα, ας αρκεστούμε σε αυτά». Διατροφή, και όχι τρυφή· διατροφή, και όχι την καταστροφή που προέρχεται από τη μέθη.