Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 11:27

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

καὶ διῆλθε τὸ πένθος καὶ ἀπέστειλε Δαυίδ, καὶ συνήγαγεν αὐτὴν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, καὶ ἐγενήθη αὐτῷ εἰς γυναῖκα, καὶ ἔτεκεν αὐτῷ υἱόν. καὶ πονηρὸν ἐφάνη τὸ ρῆμα, ὃ ἐποίησε Δαυίδ, ἐν ὀφθαλμοῖς Κυρίου.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Ἐπειδὴ τοίνυν οὐδεὶς ἦν ὁ ἐλέγχειν με δυνάμενος ἡμαρτηκότα, ἐπηνώρθωσας δὲ σὺ μόνος, «Σοὶ καὶ μόνῳ ἥμαρτον.» Καλῶς δὲ προστέθεικε· «Καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα·» τοῦτο γὰρ καὶ ἐν τῇ ἱστορίᾳ τέθειται· ὤφθη γὰρ, φησὶ, τὸ γεγονὸς πονηρὸν ἐνώπιον Κυρίου. <Ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε.> (I f. 288 b.) [Ἐγὼ] μὲν, φησὶ, πρόξενος ἐγενόμην κακῶν, τὸ δὲ σὸν δίκαιον ἀναλάμπει καὶ οὕτως. Κρίσεως γὰρ γενομένης, καὶ τῶν παρὰ σοῦ εἰς ἐμὲ γενομένων φερομένων εἰς μέσον, καὶ τῶν παρ᾽ ἐμοῦ τετολμημένων παρεξεταζομένων ἐκείνοις, σὺ μὲν ἀποφανθήσῃ δίκαιος καὶ φιλάνθρωπος, ἐγὼ δὲ παράνομος ὀφθήσομαι καὶ ἀχάριστος. Τὸ τοίνυν ὅπως οὐκ ἔστιν αἰτίας ἐνταῦθα δηλωτικόν· οὐ γὰρ διὰ τοῦτο ἥμαρτεν ὁ Δαβὶδ ἵνα ὁ Θεὸς δικαιωθῇ, ἀλλὰ τοὐναντίον καὶ ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας τούτου, τοῦ Θεοῦ τὸ δίκαιον ἀναδείκνυται. Πάντων γὰρ ἀνθρώπων πεποίηται πρόνοιαν. <Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην.> (A f. 288 b.) Τοῦτο δὲ λέγει οὐχ ὅτι φυσικὴ ἡ τῆς ἁμαρτίας ἐνέργεια (ἀτιμώρητος γὰρ ἂν ἦν), ἀλλ᾽ ὅτι τὸ εὐόλισθον τῇ φύσει συγκεκλήρωται· νικᾷ δὲ ὅμως γνώμῃ καὶ πόνοις, ἀλλ᾽ οὐκ ἀνάγκῃ κρατεῖται διὰ τὸ αὐτεξούσιον. (A f. 289.)
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Επειδή λοιπόν δεν υπήρχε κανείς που να μπορούσε να με ελέγξει ως αμαρτήσαντα, αλλά εσύ μόνος με διόρθωσες, [λέει:] «Σε εσένα και μόνο αμάρτησα». Ορθώς δε πρόσθεσε: «Και το πονηρό έπραξα ενώπιόν σου»· διότι αυτό έχει καταγραφεί και στην ιστορία· φάνηκε, λέει, το γεγονός πονηρό ενώπιον του Κυρίου. <Για να δικαιωθείς στους λόγους σου, και να νικήσεις όταν κρίνεσαι.> (I f. 288 b.) Εγώ μεν, λέει, έγινα πρόξενος κακών, το δικό σου δίκαιο όμως αναλάμπει και έτσι. Διότι, όταν γίνει η κρίση, και παρουσιαστούν στο μέσον όσα εσύ έκανες για εμένα, και συγκριθούν με αυτά όσα εγώ τόλμησα να πράξω, εσύ μεν θα αναδειχθείς δίκαιος και φιλάνθρωπος, ενώ εγώ θα φανώ παράνομος και αχάριστος. Το «όπως» (για να), λοιπόν, δεν δηλώνει εδώ αιτία· διότι δεν αμάρτησε ο Δαβίδ για αυτόν τον λόγο, προκειμένου να δικαιωθεί ο Θεός, αλλά, αντιθέτως, ακόμη και από την αμαρτία αυτού, αναδεικνύεται το δίκαιο του Θεού. Διότι έχει λάβει πρόνοια για όλους τους ανθρώπους. <Διότι, ιδού, μέσα σε ανομίες συνελήφθην.> (A f. 288 b.) Αυτό όμως το λέει όχι επειδή η ενέργεια της αμαρτίας είναι φυσική (διότι τότε θα έμενε ατιμώρητη), αλλά επειδή η επιρρέπεια στο σφάλμα έχει κληροδοτηθεί στη φύση· νικάται όμως με τη θέληση και τους κόπους, και δεν κυριαρχείται κατ' ανάγκην, λόγω του αυτεξούσιου. (A f. 289.)
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν πεντηκοστὸν ψαλμόν
Στρατιώτης μου ἦν, κολάσαι με οὐκ ἐδύνατο· ἀλλὰ φροντίζω διὰ σὲ, μὴ σύ με ἀπαιτήσῃς εὐθύνας. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον, καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα. [Πολλῶν, φησὶ, καὶ μεγάλων παρὰ σοῦ δωρεῶν ἀπολαύσας, τοῖς ἐναντίοις ἠμειψάμην τὰ δῶρα, τὰ ἀπειρημένα τῷ νόμῳ δρᾶσαι τολμήσας. Οὐ γὰρ τοῦτό φησιν, ὅτι Τὸν Οὐρίαν οὐκ ἠδίκησα· ἠδίκησε μὲν γὰρ κἀκεῖνον καὶ τὴν ἐκείνου γυναῖκα· ἡ δὲ μεγίστη παρανομία εἰς αὐτὸν τετόλμηται τὸν Θεὸν, τὸν ἐκλεξάμενον καὶ βασιλέα πεποιηκότα. Καλῶς δὲ προστέθεικε τὸ, Πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα. Τούτου γὰρ καὶ ἡ ἱστορία μέμνηται· Ὤφθη γὰρ, φησὶ, τὸ γεγονὸς πονηρὸν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Ἐκ μέντοι τοῦ δορυαλώτου λαοῦ τοῦτο γενόμενον οὕτω νοητέον, Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον· Περὶ τὰς σὰς, φησὶ, δωρεὰς ἐγενόμην ἀχάριστος, καὶ τοὺς τεθέντας σοι παραβέβηκα νόμους, καὶ πολλῶν ἀγαθῶν ἀπολαύσας, ἀγνώμων περὶ ταῦτα γεγένημαι· τοὺς δὲ Βαβυλωνίους οὐδὲν ἀδικήσας, μεγάλα παρ᾽ ἐκείνων ἠδίκημαι.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ήταν στρατιώτης μου, δεν μπορούσε να με τιμωρήσει· αλλά ανησυχώ για εσένα, μήπως εσύ μου ζητήσεις ευθύνες. «Μόνο σε εσένα αμάρτησα, και το πονηρό ενώπιόν σου έπραξα». [Αφού απόλαυσα, λέει, πολλές και μεγάλες δωρεές από εσένα, ανταπέδωσα τα δώρα με αντίθετες πράξεις, τολμώντας να πράξω τα απαγορευμένα από τον νόμο. Διότι δεν λέει αυτό, ότι δηλαδή «δεν αδίκησα τον Ουρία»· επειδή αδίκησε βεβαίως και εκείνον και τη γυναίκα του· η μεγαλύτερη όμως παρανομία διαπράχθηκε απέναντι στον ίδιο τον Θεό, ο οποίος τον εξέλεξε και τον ανέδειξε βασιλιά. Ορθώς δε προσέθεσε το, «Το πονηρό ενώπιόν σου έπραξα». Διότι τούτο το μνημονεύει και το ιστορικό βιβλίο· διότι, λέει, «φάνηκε το γεγονός πονηρό ενώπιον του Κυρίου». Εάν, ωστόσο, αυτό προέρχεται εκ μέρους του αιχμάλωτου λαού, το «Μόνο σε εσένα αμάρτησα» πρέπει να νοηθεί ως εξής: Απέναντι στις δικές σου δωρεές, λέει, στάθηκα αχάριστος, και παρέβην τους νόμους που εσύ έθεσες, και ενώ απόλαυσα πολλά αγαθά, αποδείχθηκα αγνώμων απέναντι σε αυτά· ενώ τους Βαβυλώνιους σε τίποτα δεν αδίκησα, έχω αδικηθεί τα μέγιστα από εκείνους.]
Περισσότερα
Λεπτομέρειες