Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 13:14

Είναι ταπεινός, βέβαια, και εκείνος που πορεύεται σύμφωνα με την αμαρτία, διότι η αμαρτία είναι το πιο ταπεινωτικό από όλα τα πράγματα. Γι' αυτό και λέμε ότι ταπεινώνεται και εκείνη που έχει φθαρεί και έχει χάσει τον αγιασμό της παρθενίας. Όπως αναφέρει η Γραφή για τον Αμνών, ο οποίος επιτέθηκε στη Θάμαρ: «Την ταπείνωσε». Όσοι λοιπόν έχουν χάσει το ανάστημα και την εξύψωση της ψυχής, έχοντας καταβληθεί στη γη από την αμαρτία και σχεδόν ισοπεδωθεί στο έδαφος, σκύβουν πορευόμενοι παρόμοια με το φίδι, μη μπορώντας να ανορθωθούν εντελώς· αυτοί μεν έχουν ταπεινωθεί, όχι όμως κατά το πνεύμα· διότι η ταπείνωσή τους δεν είναι αξιέπαινη. Όσοι όμως, έχοντας τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, με τη θέλησή τους ταπεινώνουν τον εαυτό τους απέναντι στους κατωτέρους τους, λέγοντας σύμφωνα με τον Απόστολο ότι είναι δούλοι κάποιων εν Χριστώ, και «περίψημα όλων έως τώρα»· και πάλι: «Σαν περικαθάρματα του κόσμου γίναμε»· αυτοί που κάνουν πνευματική χρήση της ταπεινώσεως, καθιστώντας τους εαυτούς τους έσχατους από όλους, για να γίνουν πρώτοι από όλους στη βασιλεία των ουρανών. Αυτούς ακριβώς μακαρίζει και ο Κύριος λέγοντας: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι».

Διότι τα πάθη αυτού του βασιλιά ξεπέρασαν κάθε μύθο και κάθε τραγωδία· τόσο αλλόκοτα και αλλεπάλληλα έπεσαν πάνω στον οίκο του τα δεινά, καθώς προσπαθούσαν διαρκώς να θεραπεύσουν το ένα κακό με άλλο κακό. Διότι πρόσεξε: ο Αμνών ερωτεύθηκε την ίδια του την αδελφή· αφού την ερωτεύθηκε, την ατίμασε, και αφού την ατίμασε, τη μίσησε, και διαπόμπευσε την ατίμωση και τη συνεύρεση, διατάζοντας αμέσως κάποιον από τους υπηρέτες να την εκδιώξει με τη βία από το σπίτι και να την περάσει μέσα από την αγορά, ενώ εκείνη φώναζε και οδυρόταν. Όταν τα έμαθε αυτά ο Αβεσσαλώμ, κάλεσε σε γεύμα όλους τους αδελφούς, μεταξύ των οποίων βρισκόταν και εκείνος ο υβριστής, και την ώρα που εκείνος έτρωγε και έπινε, τον κατέσφαξε μέσω των υπηρετών του. Έπειτα, κάποιος που σηκώθηκε να φύγει από εκεί, μην έχοντας πληροφορηθεί το τι ακριβώς συνέβη εξαιτίας της ταραχής, ανήγγειλε στον βασιλιά ότι είχαν πεθάνει όλα του τα παιδιά. Και εκείνος καθόταν και θρηνούσε για τη σφαγή όλων, η οποία δεν είχε καν συμβεί· όταν όμως έμαθε την αλήθεια, απειλούσε το παιδί του και έλεγε ότι θα τον σκοτώσει, και μολονότι εκείνος απέδρασε και διέμεινε σε ξένη χώρα επί μία τριετία, παρέμενε οργισμένος καθ' όλο εκείνο το διάστημα· και ούτε τότε θα τον ανακαλούσε, εάν η σοφία του στρατηγού δεν τον εξανάγκαζε, έστω και παρά τη θέλησή του, να δώσει αυτήν την υπόσχεση.

Του λένε: «Δώσε μας προθεσμία επτά ημερών και θα στείλουμε αγγελιαφόρους σε όλα τα σύνορα του Ισραήλ· αν δεν υπάρξει κάποιος να μας σώσει, θα παραδοθούμε σε εσάς». «Είπε ο βασιλιάς στους σωματοφύλακες που στέκονταν δίπλα του: Πλησιάστε και θανατώστε τους ιερείς του Κυρίου, διότι το χέρι τους είναι με τον Δαβίδ, και επειδή γνώριζαν ότι αυτός διαφεύγει και δεν το αποκάλυψαν σε εμένα». «Ο Αμνών έπιασε την αδελφή του και της είπε: Έλα, κοιμήσου μαζί μου. Και εκείνη του είπε: Μη, αδελφέ μου, μην κάνεις αυτή την αφροσύνη. Αλλά δεν την άκουσε, και αφού φάνηκε πιο δυνατός από αυτήν, την ταπείνωσε και κοιμήθηκε μαζί της. Και μετά από αυτό, ο Αμνών τη μίσησε με σφοδρότατο μίσος. Και ο Αμνών τής είπε: Σήκω και φύγε. Και η Θάμαρ του είπε: Μη, αδελφέ, διότι τούτο το έσχατο κακό, το να με διώξεις, είναι μεγαλύτερο από το πρώτο που μου έκανες· και ο Αμνών δεν εισάκουσε τη φωνή της». «Ο Αβεσαλώμ ετοίμασε συμπόσιο και διέταξε τους υπηρέτες του, λέγοντας: Προσέξτε, και μόλις ευφρανθεί η καρδιά του Αμνών από το κρασί και σας πω: Χτυπήστε τον, θανατώστε τον, μη φοβηθείτε. Και οι υπηρέτες του Αβεσαλώμ έπραξαν στον Αμνών όπως ακριβώς τους είχε διατάξει».