Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 14:25

Τέτοιος ήταν εκείνος ο παράφρων, ο υιός του Σολομώντα, ο οποίος ήταν νέος στην ηλικία και ακόμη πιο ανώριμος στο φρόνημα, αυτός που απείλησε με σκληρότερη εξουσία τον λαό ο οποίος ζητούσε ηπιότερη, και εξαιτίας της απειλής του έχασε τη βασιλεία. Και με τη συμπεριφορά από την οποία προσδοκούσε να φανεί πιο βασιλικός, με αυτήν ακριβώς καθαιρέθηκε από το αξίωμα που κατείχε. Αποθρασύνει τον άνθρωπο και η δύναμη των χεριών, και η ταχύτητα των ποδιών, και η ομορφιά του σώματος, τα οποία αποτελούν αναλώματα των ασθενειών και φθορές του χρόνου· και δεν αντιλαμβάνεται ότι «κάθε σάρκα είναι χόρτο, και κάθε δόξα ανθρώπου είναι σαν το άνθος του χόρτου. Ξεράθηκε το χόρτο, και το άνθος του έπεσε». Τέτοιες είναι οι αλαζονείες των γιγάντων για τη δύναμή τους, και το θεομάχο φρόνημα του ανόητου Γολιάθ, και ο Αδωνίας που υπερηφανευόταν για την ομορφιά του, και ο Αβεσσαλώμ που επαιρόταν για το μέγεθος της κόμης του.

ΤΙΤΛΟΣ Η΄. Περί της ομορφιάς και της ωραιότητας του σώματος. «Ο Δαβίδ ήταν κοκκινωπός, με ωραία μάτια και με όμορφη όψη ενώπιον του Κυρίου.» «Δεν υπήρχε σε όλον τον Ισραήλ άνδρας σαν τον Αβεσσαλώμ, από το πέλμα του ποδιού του έως την κορυφή (του κεφαλιού του).» «Όπως το σκουλαρίκι στο ρύγχος του χοίρου, έτσι είναι η ομορφιά σε μια κακόμυαλη γυναίκα.» «Μην επαινέσεις άνδρα για την ομορφιά του.» «Λύχνος που λάμπει πάνω σε ιερό λυχνοστάτη, είναι η ομορφιά του προσώπου σε ώριμη ηλικία.» «Η ομορφιά της γυναίκας φαιδρύνει το πρόσωπό της.» Εκείνος που σήμερα είναι θαλερός στο σώμα, καλοθρεμμένος από την τροφή, με το ωραίο του χρώμα να ανθίζει χάρη στην ακμή της ηλικίας του, σφριγηλός και ρωμαλέος, αύριο ο ίδιος αυτός γίνεται αξιοθρήνητος, είτε επειδή μαράθηκε από τον χρόνο, είτε επειδή μαραζώνει από κάποια αρρώστια.

Όπως ακριβώς βλέπουμε και το ίδιο το βασιλικό στέμμα και την ολόλιθη πορφύρα να λαμπρύνονται μάλλον παρά να λαμπρύνουν, και να εκπέμπουν φωτεινότερες ανταύγειες και να ακτινοβολούν εντονότερα, επειδή όχι μόνο περιβάλλουν έναν βασιλιά απολύτως εξαίρετο και που δεν έχει τίποτα το μεμπτό από το πέλμα του ποδιού μέχρι την κορυφή του, όπως λέει η Γραφή, κλέβοντας φως από την ηλιακή ακτίνα της βασιλικής ομορφιάς και λάμποντας έτσι παντού, αλλά επειδή και η λάμψη της ανδρείας και της φρόνησης που εκπηδά από τη βασιλική κεφαλή, όπως παλιά από την περικεφαλαία του Αχιλλέα, κάνει τη λαμπρότητα να φτάνει παντού, έτσι, ω βασιλιά, ξεπέρασες και τη δύναμη των Μουσών και έστησες τρόπαιο κατά των ίδιων των λόγων.