Οἷος ἦν ὁ παράφρων ἐκεῖνος, ὁ τοῦ Σολομῶντος υἱὸς, ὁ νέος τὴν ἡλικίαν, καὶ τὰς φρένας νεώτερος, ὁ τῷ δήμῳ ζητοῦντι πραοτέραν ἡγεμονίαν ἀπειλήσας χαλεπωτέραν, καὶ διὰ τῆς ἀπειλῆς ἀπολέσας τὴν βασιλείαν, δι᾽ ἧς προσεδόκησε βασιλικώτερος ὀφθήσεσθαι, διὰ ταύτης καθαιρεθεὶς ἧς εἶχεν ἀξίας. Θρασύνει δὲ ἄνθρωπον καὶ χειρῶν δύναμις, καὶ τάχος ποδῶν, καὶ σώματος εὐμορφία· νόσων παραναλώματα, καὶ χρόνου δαπανήματα· καὶ οὐκ αἰσθάνεται, ὅτι Πᾶσα σὰρξ χόρτος, καὶ πᾶσα δόξα ἀνθρώπου, ὡς ἄνθος χόρτου. Ἐξηράνθη ὁ χόρτος, καὶ τὸ ἄνθος ἐξέπεσε. Τοιαῦται γιγάντων ἐπὶ δυνάμει ἀλαζονεῖαι, καὶ Γολιὰθ ἀνοήτου φρόνημα θεομάχον, καὶ ὁ κάλλει μέγα φρονῶν Ἀδωνίας, καὶ μεγέθει κόμης ἐπαιρόμενος Ἀβεσσαλώμ.
Μετάφραση
Τέτοιος ήταν εκείνος ο παράφρων, ο υιός του Σολομώντα, ο οποίος ήταν νέος στην ηλικία και ακόμη πιο ανώριμος στο φρόνημα, αυτός που απείλησε με σκληρότερη εξουσία τον λαό ο οποίος ζητούσε ηπιότερη, και εξαιτίας της απειλής του έχασε τη βασιλεία. Και με τη συμπεριφορά από την οποία προσδοκούσε να φανεί πιο βασιλικός, με αυτήν ακριβώς καθαιρέθηκε από το αξίωμα που κατείχε. Αποθρασύνει τον άνθρωπο και η δύναμη των χεριών, και η ταχύτητα των ποδιών, και η ομορφιά του σώματος, τα οποία αποτελούν αναλώματα των ασθενειών και φθορές του χρόνου· και δεν αντιλαμβάνεται ότι «κάθε σάρκα είναι χόρτο, και κάθε δόξα ανθρώπου είναι σαν το άνθος του χόρτου. Ξεράθηκε το χόρτο, και το άνθος του έπεσε». Τέτοιες είναι οι αλαζονείες των γιγάντων για τη δύναμή τους, και το θεομάχο φρόνημα του ανόητου Γολιάθ, και ο Αδωνίας που υπερηφανευόταν για την ομορφιά του, και ο Αβεσσαλώμ που επαιρόταν για το μέγεθος της κόμης του.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες