Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 16:2

Όταν, πολεμούμενος από τον Αβεσσαλώμ, έφυγε στις ερήμους και στα όρη, κυριεύτηκε από πείνα και ανάγκη όπως συμβαίνει σε διωγμό, αλλά μέσα στην ανάγκη της πείνας ο Θεός τού έστειλε ξαφνικά άνδρες που έφεραν τροφή, όπως έστειλε στον Ηλία τους κόρακες. Και πρώτος ο Σιβά, από τον οίκο του Σαούλ του εχθρού του, του έφερε διακόσιους άρτους και οίνο και παλάθες και σταφίδες. Έπειτα, μετά από αυτόν, ο Βερζελλί ο Γαλααδίτης του πρόσφερε και αυτός δέκα κρεβάτια, για να μην κοιμάται καταγής, και αμφιτάπητες, που σήμερα ονομάζονται τυλοτάπητες, και δοχεία με οίνο και σιτάρι και κριθάρι και αλεύρι και κουκιά και φακή και μέλι και βούτυρο και πρόβατα και γαλαθηνά μοσχάρια. Επειδή, λοιπόν, μέσα στη στενοχώρια και τη θλίψη της πείνας και του διωγμού, ο Θεός τού έδωσε αφθονία προς απόλαυση, ευχαριστώντας έλεγε: «Στη θλίψη με ανακούφισες». Όταν η πείνα με πολιορκούσε περισσότερο από τον Αβεσσαλώμ, τότε ο Θεός έκανε για μένα την έρημη γη να ρέει μέλι και γάλα.

Έπειτα, αφού είπε σε όσους ήταν κοντά του πόσο γρήγορα εισακούστηκε, στρέφει τον λόγο προς τον Θεό και ευχαριστεί Εκείνον που τον εισάκουσε: «Εν θλίψει επλάτυνάς μοι» (Στη θλίψη μού έδωσες ευρυχωρία). Τα κύματα των θλίψεων, λέγει, τα διέλυσε η γρήγορη γαλήνη, και ενώ έλιωνα από την πείνα, με πλούτισες από τον καρπό του σιταριού, του κρασιού και του λαδιού, ώστε να τα απολαύσω όχι μόνο εγώ, αλλά και όλοι οι υποτακτικοί μου. Γι' αυτό, προχωρώντας παρακάτω, έλεγε: «Από τον καρπό του σιταριού, του κρασιού και του λαδιού τους πληθύνθηκαν». Η συναναστροφή μαζί τους έγινε για εμένα ευφροσύνη της καρδιάς. Και αυτό το μαθαίνουμε από την ίδια την ιστορία. Διότι, όταν πολεμούμενος από τον Αβεσσαλώμ έφυγε στις ερήμους και στα βουνά, κυριεύθηκε από πείνα και στερήσεις όπως σε καιρό διωγμού· αλλά ο Θεός παρηγόρησε την ανάγκη του. Διότι πρώτος ο Σιβά, από τον οίκο του Σαούλ, του έφερε διακόσια ψωμιά, και κρασί και παλάθες (συκόπιτες) και σταφίδες· έπειτα, μετά από αυτόν, ο Βερζελλί ο Γαλααδίτης του πρόσφερε και αυτός δέκα κλίνες, για να μην κοιμάται στο χώμα, και αμφιτάπητες, αυτούς που σήμερα ονομάζονται τυλοτάπητες, και στάμνες με κρασί και σιτάρι και κριθάρι και αλεύρι και κουκιά και φακές, και μέλι και βούτυρο, και πρόβατα, και μοσχάρια που θήλαζαν. Ευχαριστώντας, λοιπόν, για όλα αυτά λέγει: «Εν θλίψει επλάτυνάς μοι».

Ο Χουσί συναντά τον Δαβίδ. Ο Δαβίδ τον έστειλε για να εναντιωθεί στον Αχιτόφελ, ο οποίος ήταν σύμβουλος του Αβεσσαλώμ. Όταν αυτός αναχώρησε, έρχεται ο Σιβά και, αφού κατηγόρησε τον κύριό του, τον Μεμφιβαάλ, ότι επιθυμούσε να βασιλεύσει, λαμβάνει τα πάντα από τον Δαβίδ. Τότε ο Σεμεΐ καταράστηκε τον Δαβίδ· ο Δαβίδ όμως εμπόδισε τον Αβεσσά, ο οποίος ήθελε να τον θανατώσει. Έρχεται ο Χουσί προς τον Αβεσσαλώμ και τον πείθει να τον εμπιστευθεί, παρουσιάζοντας ότι διάκειται ευνοϊκά προς αυτόν. Και όταν τέθηκε προς συζήτηση το τι έπρεπε να πράξουν, ο Αχιτόφελ συμβουλεύει τον Αβεσσαλώμ να συνευρεθεί με τις παλλακίδες του πατέρα του. Και το έπραξε αυτό πάνω στο δώμα, ώστε να το βλέπουν όλοι. Στη συνέχεια, ο Αχιτόφελ προσθέτει και άλλη μία γνώμη, δηλαδή να πάρει χίλιους άνδρες μαζί του, να επιτεθεί στον Δαβίδ και να τον εξοντώσει.

Η αμοιβαία εμπιστοσύνη έχει χαθεί από αυτούς, και η φιλία τους περιορίζεται μέχρι το τραπέζι· οι προσφωνήσεις τους είναι γεμάτες καχυποψία. Κανείς δεν θα μπορούσε να αποκαλέσει φίλο τον κόλακα. Διότι η κολακεία αποτελεί νόσο της φιλίας. ΤΙΤΛΟΣ Θ΄. —Περί των φιλότιμων και των μεταδοτικών· και ότι η φιλοτιμία επιφέρει σωτηρία. «Είδε η Αβιγαία τον Δαβίδ, και κατέβηκε γρήγορα από τον όνο. Και έπεσε ενώπιον του Δαβίδ με το πρόσωπό της στη γη, και είπε: Σε εμένα, κύριε, ας πέσει η αδικία· ας μιλήσει τώρα η δούλη σου στα αυτιά σου, και άκουσε τον λόγο της δούλης σου. Ας μην δώσει σημασία ο κύριός μου σε αυτόν τον διεφθαρμένο άνθρωπο· διότι η αφροσύνη είναι μαζί του.» «Είπε ο βασιλιάς Δαβίδ προς τον Σιβά: Προς τι αυτά; Και είπε ο Σιβά: Τα υποζύγια είναι για να επιβαίνει ο οίκος του βασιλιά, οι άρτοι για να τραφούν οι υπηρέτες, και ο οίνος για να πιούν οι εξαντλημένοι.»