Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 16:5

Η επιγραφή του τρίτου ψαλμού μάς παραπέμπει στην ιστορία του δεύτερου βιβλίου των Βασιλειών. Ο Δαβίδ απέκτησε πολλά παιδιά από διάφορες γυναίκες. Μεταξύ αυτών, ο Αμνών ήταν ο πρωτότοκος· από άλλη γυναίκα κατάγονταν ο Αβεσσαλώμ και η Θάμαρ, οι οποίοι ήταν και οι δύο ωραίοι στην όψη. Αυτήν την ερωτεύθηκε ο Αμνών. Υποκρινόμενος τον άρρωστο, όταν ο Δαβίδ τον επισκέφθηκε, ζήτησε να παρευρίσκεται η αδελφή του για να τον περιποιηθεί. Αφού λοιπόν τη διέφθειρε, έπειτα τη μίσησε και αμέσως την έδιωξε. Εκείνη ανέφερε την ύβρι στον αδελφό της, τον Αβεσσαλώμ. Εκείνος αγανάκτησε μεν, αλλά έκρυψε την οργή του. Μετά από κάποιο διάστημα, αφού προσκάλεσε τον Αμνών σε δείπνο, τον σκότωσε και, από φόβο για την οργή του πατέρα του, διέφυγε· μετά από τρία χρόνια όμως επέστρεψε, αφού ο θυμός του Δαβίδ είχε κοπάσει. Ωστόσο, δεν αξιώθηκε να αντικρίσει αμέσως το πρόσωπο του πατέρα του, παρά μόνο μετά από δύο χρόνια. Στη συνέχεια, άρχισε να επιβουλεύεται τον πατέρα του, αποκτώντας άρματα και ιππείς, και άρχισε να ιδιοποιείται την εύνοια όσων έρχονταν να κριθούν από τον βασιλιά, προσελκύοντας τους υπηκόους με μια επίφαση επιείκειας και συγκεντρώνοντας ένα πλήθος αποστατών για τη συνωμοσία κατά του πατέρα του. Τελικά αποστάτησε και ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά. Πήρε δε με το μέρος του, μαζί με πολλούς άλλους, και τον Αχιτόφελ, τον οποίο ο Δαβίδ είχε ως σύμβουλο, έναν άνδρα ικανότατο και δραστήριο. Και ο Δαβίδ, όταν το πληροφορήθηκε, τράπηκε σε φυγή μαζί με τη συνοδεία του με γυμνά πόδια· τότε ήταν που και ο Σεμεΐ τον καταράστηκε.

ΨΑΛΜΟΣ Γ'. <Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν;> (A f. 16 b, B f 11, D f. 59 b.) Λέει λοιπόν: «Γιατί πληθύνθηκαν;», χρησιμοποιώντας το «τί» (γιατί) αντί του «πάρα πολύ». Διότι εκπλήσσεται βλέποντας αναρίθμητους αυτούς που εξυφαίνουν εναντίον του επιβουλές· και φοβάται μεν ως άνθρωπος, πλην όμως δεν νικάται από τους φόβους, αλλά έχοντας σταθερή την καρδιά του στον Θεό, προσδοκά ότι θα επικρατήσει όσων τον επιβουλεύονται. Έθλιβαν δε τον Δαβίδ αυξανόμενοι οι διακόσιοι άνδρες από την Ιερουσαλήμ που προσχώρησαν στον Αβεσσαλώμ, όταν σε αυτόν προστέθηκαν και ο Αχιτόφελ και ο Θεκών, και συγκροτήθηκε ισχυρή συσπείρωση και πολύς λαός μαζί του. Διότι όλοι αυτοί έθλιβαν τον Δαβίδ· μεταξύ των οποίων και ο Σεμεΐ, ο οποίος καταριόταν τον Δαβίδ καθώς αυτός πορευόταν. <Σὺ δὲ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ.> (A f. 17 b.) Αφού προείπε ο Δαβίδ τη στενοχώρια και την αμηχανία που του προέκυψε από την επανάσταση των εχθρών, τώρα διαχωρίζει το μέλος με το διάψαλμα, και, παίρνοντας θάρρος από Εκείνον που του μίλησε μυστικά, αναφωνεί αυτήν τη σωτήρια φωνή: «Εσύ όμως, Κύριε, είσαι ο αντιλήπτοράς μου». Εκείνοι μεν, λέει, σηκώνουν όπλα, και προσδοκούν να με κατανικήσουν, θεωρώντας ότι έχω απογυμνωθεί από τη δική Σου χάρη· εγώ όμως γνωρίζω τον δικό μου Σωτήρα και Λυτρωτή.

Μόνο όσοι κοπιάζουν με ζήλο στις Γραφές και μελετούν το βιβλίο των Ψαλμών με ορθή κατανόηση, αυτοί γνωρίζουν ότι ποτέ δεν έλειψε ο κλαυθμός από τον δίκαιο, αλλά άλλοτε μεν έβρεχε το στρώμα του με τα δάκρυά του, άλλοτε δε έλεγε: «τα δάκρυά μου έγιναν για μένα άρτος ημέρα και νύχτα»· και άλλοτε ξεχνούσε ακόμη και να φάει: «διότι ξέχασα», λέει, «να φάω τον άρτο μου, και το ποτό μου το αναμίγνυα με κλάμα». Και προς τι να αναφέρω τις θλίψεις που είναι καταγεγραμμένες στους ψαλμούς του; Διότι προσευχόμενος έλεγε: «οι θλίψεις της καρδιάς μου πληθύνθηκαν, από τις ανάγκες μου βγάλε με». Τι να πούμε όμως για τότε που, αν και είχε ευεργετηθεί από αυτόν και από τη χάρη του Θεού και είχε σωθεί από τους αλλοφύλους, ο Σαούλ δεν έπαυε να τον καταδιώκει και να ζητά να τον θανατώσει, χωρίς να έχει υποστεί κανένα κακό από αυτόν, αλλά επειδή είχε κυριευθεί από φοβερό φθόνο; Και τι να πούμε για τότε που ο Σεμεΐ τον καταριόταν, τον εξουθένωνε και τον λιθοβολούσε με πέτρες; Και τότε που εκείνος που είχε βγει από τα σπλάχνα του τον καταδίωκε και έσπευδε να τον εξοντώσει; Και τι για τότε που τόλμησε εκείνη την ασεβέστατη πράξη και κυριεύθηκε από εκείνη τη μανία εναντίον των γυναικών του πατέρα του, εξουθενώνοντάς τον; Πόσες θλίψεις και οδύνες ήταν όλα αυτά; Αλλά όλα αυτά τα υπέμεινε για την αιώνια ζωή· και έλεγε: «με υπομονή περίμενα τον Κύριο, και με πρόσεξε, και εισάκουσε τη δέησή μου».

Βλέποντας δε και τους σάκους των θησαυροφυλακίων να καταξεσκίζονται από τους Πέρσες και τον κομμένο σε νομίσματα χρυσό και άργυρο να χύνεται στη γη και να αρπάζεται, παρακινούσε τους Ρωμαίους που ήταν μαζί του να ορμήσουν εναντίον των βαρβάρων και να αποκτήσουν τα χρήματα πιο δίκαια από τους Πέρσες. Εμφανιζόμενος δε πάλι εκείνος ο άνδρας, χλεύαζε αναιδώς τον βασιλιά που έδινε τέτοιες διαταγές λέγοντας: «Έπρεπε αυτά να τα δίνει στους Ρωμαίους με τη θέλησή του πρωτύτερα, και όχι βέβαια τώρα, που η απόκτησή τους είναι δύσκολη και γίνεται με αίμα. Αν δε ο ίδιος είναι ισχυρός άνδρας, όπως εύχεται να είναι, ή τουλάχιστον φοράει ανδρική ενδυμασία, ας συγκρουστεί με τους Πέρσες που συλούν τον χρυσό και αφού τους κατακόψει με μεγαλύτερο θάρρος, ας διασώσει για τους Ρωμαίους τα αρπαγμένα». Εκείνος όμως σιωπούσε και σε αυτά τα λόγια, χωρίς να γογγύζει μέσα από τα δόντια του ή να μουρμουρίζει, αλλά υπομένοντας την προπέτεια του υβριστή, όπως παλαιότερα ο Δαβίδ την αυθάδεια του Σεμεΐ.