Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 16:9

Υβρίστηκες; Αναλογίσου τους πυγμάχους. Ας αφήσουμε όμως όσους πορεύονται κατά σάρκα και ας έλθουμε στα πνευματικά. Όταν ο Δαβίδ διέφευγε από το πρόσωπο του γιου του Αβεσσαλώμ, δεν βγήκε ο Σεμεΐ και λοιδωρούσε τον βασιλιά Δαβίδ ενώπιον όλων όσοι συμπορεύονταν μαζί του; Μήπως λοιδωρούσε τον βασιλιά κατ' ιδίαν, ώστε να πει κάποιος ότι για τον λόγο αυτόν υπέμεινε την ύβρη με μακροθυμία; Αλλά όχι μόνο τον λοιδωρούσε, αλλά και τον καταριόταν και λιθοβολούσε τον βασιλιά, ώστε κάποιος από τους γνήσιους φίλους του είπε στον βασιλιά: Γιατί καταριέται αυτός ο ψόφιος σκύλος τον κύριό μου τον βασιλιά; Θα περάσω απέναντι και θα του κόψω το κεφάλι. Ο βασιλιάς όμως του είπε: Τι σχέση υπάρχει μεταξύ εμού και υμών, γιοι της Σαρουΐας; Αφήστε τον να με καταριέται έτσι, διότι ο Κύριος του είπε να καταραστεί τον Δαβίδ. Και ποιος μπορεί να του πει: γιατί έπραξες έτσι;

Και πράγματι, αφού εγκατέλειψε παρά τη θέλησή του την Ιερουσαλήμ με αβάσταχτη οδύνη, όταν έφτασε φεύγοντας στους πρόποδες του Όρους των Ελαιών, βρήκε ως προσθήκη στη συμφορά του τον Σεμεΐ, ο οποίος του πετούσε πέτρες, τον καταριόταν ανελέητα, τον ύβριζε ξεδιάντροπα και τον αποκαλούσε άνδρα των αιμάτων και παράνομο, σαν να έφερνε μπροστά του το μίασμα σχετικά με τη Βηρσαβεέ και τον Ουρία, για να ονειδίσει τον βασιλιά. Και δεν τον άφησε ήσυχο αφού τον καταράστηκε μια ή δυο φορές και τον χτύπησε με πέτρες και με λόγια πιο οδυνηρά από πέτρες· αλλά πορευόταν, λέει η Γραφή, ο βασιλιάς και όλοι οι άνδρες του μαζί του, και ο Σεμεΐ πορευόταν από την πλαγιά του βουνού, ακολουθώντας τον από κοντά, καταρώμενος και πετώντας πέτρες από το πλάι και ραίνοντας τον βασιλιά με χώμα. Δεν στερούνταν βέβαια ανθρώπων που θα τον εμπόδιζαν ο βασιλιάς. Ο στρατηγός Αβεσσά, για παράδειγμα, μην αντέχοντας, είπε στον Δαβίδ: «Γιατί καταριέται αυτό το ψόφιο σκυλί τον κύριό μου, τον βασιλιά; Θα περάσω απέναντι και θα του πάρω το κεφάλι». Ο βασιλιάς, όμως, τον συγκράτησε, όπως και όλους τους υπηρέτες του, λέγοντάς τους: «Αφήστε τον, ώστε να δει ο Κύριος την ταπείνωσή μου και να μου ανταποδώσει αγαθά αντί για την κατάρα του».

Βλέποντας δε και τους σάκους των θησαυροφυλακίων να καταξεσκίζονται από τους Πέρσες και τον κομμένο σε νομίσματα χρυσό και άργυρο να χύνεται στη γη και να αρπάζεται, παρακινούσε τους Ρωμαίους που ήταν μαζί του να ορμήσουν εναντίον των βαρβάρων και να αποκτήσουν τα χρήματα πιο δίκαια από τους Πέρσες. Εμφανιζόμενος δε πάλι εκείνος ο άνδρας, χλεύαζε αναιδώς τον βασιλιά που έδινε τέτοιες διαταγές λέγοντας: «Έπρεπε αυτά να τα δίνει στους Ρωμαίους με τη θέλησή του πρωτύτερα, και όχι βέβαια τώρα, που η απόκτησή τους είναι δύσκολη και γίνεται με αίμα. Αν δε ο ίδιος είναι ισχυρός άνδρας, όπως εύχεται να είναι, ή τουλάχιστον φοράει ανδρική ενδυμασία, ας συγκρουστεί με τους Πέρσες που συλούν τον χρυσό και αφού τους κατακόψει με μεγαλύτερο θάρρος, ας διασώσει για τους Ρωμαίους τα αρπαγμένα». Εκείνος όμως σιωπούσε και σε αυτά τα λόγια, χωρίς να γογγύζει μέσα από τα δόντια του ή να μουρμουρίζει, αλλά υπομένοντας την προπέτεια του υβριστή, όπως παλαιότερα ο Δαβίδ την αυθάδεια του Σεμεΐ.

Δεν ακούσατε πώς ο Δαβίδ, όταν υβριζόταν από τον στρατηγό του τον Σεμεΐ και αποκαλούνταν άνδρας αιμάτων, θεωρώντας εκ βάθους ψυχής τον εαυτό του πιο ευτελή από εκείνον, δεν οργιζόταν, αλλά εμπόδισε και όσους ήθελαν να τον θανατώσουν;