Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 17:23

Ο Δαβίδ, προσευχόμενος να ματαιωθεί η συμβουλή του Αχιτόφελ, στέλνει τον φίλο του, τον Χουσί, για να αντιταχθεί στη γνώμη εκείνου και για να του γνωστοποιήσει, μέσω των ιερέων Σαδώκ και Αβιάθαρ, καθετί που θα αποφάσιζε ο Αβεσσαλώμ. Ο δε Χουσί, όταν έφτασε σε αυτόν τον πατροκτόνο, επειδή θεωρήθηκε έμπιστος και ευνοϊκά διακείμενος απέναντί του, κλήθηκε, όπως και ο Αχιτόφελ, να εκφέρει γνώμη για το τι έπρεπε να πραχθεί σχετικά με τον πόλεμο. Και ο Αχιτόφελ τον προτρέπει, αφού συνευρεθεί με τις παλλακίδες του πατέρα του, να τον καταδιώξει και να του επιτεθεί ενώ είναι ασύντακτος. Ο δε Χουσί δεν εξέφερε καμία γνώμη σχετικά με τις παλλακίδες· δεν συναινούσε όμως στο να εκστρατεύσει ο Αβεσσαλώμ αμέσως εναντίον του πατέρα του, λέγοντας πως, αν πέσει σε βουνά και δύσβατα μέρη, μπορεί να καταστρέψει το στρατόπεδό του και να συλληφθεί ο ίδιος από τα χέρια του πατέρα του. Όταν ο πατροκτόνος είπε: «Καλή είναι η συμβουλή του Χουσί, ανώτερη από τη συμβουλή του Αχιτόφελ», ο Αχιτόφελ λυπήθηκε και απαγχονίστηκε. Ο δε Χουσί τα φανέρωσε όλα στον Δαβίδ μέσω των ιερέων και τον προέτρεψε να συνεχίσει τη φυγή του.

Διότι αυτόν κατεδίωκε, σαν κάποιος άλλος Αβεσσαλώμ, ο αισθητός και κατά σάρκα Ισραήλ, οι Ιουδαίοι. Για αυτούς λέγει μέσω του Ησαΐα: «Υιούς εγέννησα και ύψωσα· αυτοί όμως με αθέτησαν». Συνεργούσε δε στην καταδίωξη, σαν κάποιος Αχιτόφελ, ο Ιούδας, τον οποίο είχε ως σύμβουλο ο νοητός Δαβίδ, ο Χριστός. Διότι για αυτόν έχει ειπωθεί σε κάποιον από τους ψαλμούς: «Εσύ όμως, άνθρωπε ισόψυχε, ηγεμόνα μου και γνωστέ μου». Αλλά βεβαίως ο Ιούδας, φεύγοντας, απαγχονίστηκε κατά παρόμοιο τρόπο με τον Αχιτόφελ· ο δε Χριστός, αποστέλλοντας τους ηγεμόνες μαθητές του στον πόλεμο κατά των εχθρών του, έδινε εντολή, όπως ακριβώς ο Δαβίδ να φεισθούν τον Αβεσσαλώμ, έτσι και αυτός να μην παραβλέψουν τους Ισραηλίτες: «Διότι θα γίνετε για μένα», λέγει, «κήρυκες και μάρτυρες στην Ιερουσαλήμ, και σε όλη την Ιουδαία, και στη Σαμάρεια, και μέχρι τα πέρατα της γης». Όπως δε η ημίονος και οι τρίχες παρέδωσαν τον Αβεσσαλώμ στον θάνατο, έτσι και τους Ιουδαίους η αλογία και η έπαρση για τα εξωτερικά και σωματικά πράγματα τους στέρησε την αληθινή ζωή· και δεν τους άφησε να απολαύσουν ούτε τη γη ούτε τον ουρανό.

Ο μεν Αβεσσαλώμ ήθελε να καταδιώξει τον πατέρα του που έφευγε· και ότι έπρεπε να γίνει αυτό, τον συμβούλευε με νεανική ορμή ο Αχιτόφελ. Ο Χουσί όμως, αποτρέποντάς τον πειστικά από το να αντιμετωπίσει την αγριότητα του πατέρα του, του υπέδειξε να μην προχωρήσει απευθείας σε αυτό, αλλά μάλλον να προετοιμάσει επαρκή δύναμη και να συγκεντρώσει πλήθος στρατιωτών, διότι ο μακάριος Δαβίδ ήταν δυνατός και έμπειρος στον πόλεμο, καθώς και από τους πλέον μαχητικούς. <Και πήρε η γυναίκα και άπλωσε το κάλυμμα, κ.λπ.> Του Κυρίλλου. Επομένως, ακόμη και αν καμιά φορά μας συμβαίνουν κάποια καλά μέσω ανθρώπων, ας μην ευχαριστούμε κυρίως εκείνους, αλλά τον Θεό, ο οποίος μέσω αυτών μας χάρισε τα ευχάριστα. <Και είδε ο Αχιτόφελ ότι δεν πραγματοποιήθηκε η συμβουλή του.> Του Κυρίλλου. Επικράτησε λοιπόν η γνώμη του Χουσί· ο δε Αχιτόφελ, λυπημένος πάρα πολύ για αυτό, έδωσε τέλος στη ζωή του με θηλιά, εκφέροντας ο ίδιος δίκαιη καταδικαστική απόφαση εναντίον του εαυτού του. <Και έκλαψε, και έτσι είπε, κ.λπ.> Του Κυρίλλου. Ο μεν Αβεσσαλώμ πολέμησε εναντίον του μακαρίου Δαβίδ, και αναπάντεχα ο νέος ύψωσε τα όπλα της έχθρας εναντίον εκείνου που τον γέννησε· πιάστηκε όμως και χάθηκε. Παρ' όλα αυτά, ο πατέρας δεν χάρηκε για τον θάνατό του, αλλά τον θρήνησε ως υιό.

Αν λοιπόν και αυτός που απλώς σκέφτηκε το κακό είναι ίσος με αυτόν που το έπραξε, πώς θα μπορέσω εγώ να απολογηθώ για τα άπειρα πλήθη των ανομιών μου; Ο Χαμ, επειδή διανοήθηκε τον χλευασμό του πατέρα του, αποβλήθηκε. Όσοι συναίνεσαν με τον Κορέ καταποντίστηκαν, χωρίς να πουν ή να πράξουν απολύτως τίποτα. Και εκείνοι στην εποχή του Ηλιού έπαθαν ομοίως. Και ο Σαούλ, επειδή συγκατατέθηκε σε λογισμούς ειδωλολατρίας, απορρίφθηκε. Και ο Αχιτόφελ, επειδή έδωσε μόνο συμβουλή στην αμαρτία, πέθανε. Και οι υιοί του Ααρών, επειδή έσφαλαν, πέθαναν. Και η Σαπφείρα και οι δικοί της, επειδή διέτριβαν με καταφρόνηση, δεν έτυχαν καιρού μετάνοιας.

Αυτά εκπληρώθηκαν ρητώς στην περίπτωση του Αχιτόφελ. Διότι, αφού παραγκωνίστηκε από τον Χουσί, και έχοντας απελπιστεί, ως σοφός βέβαια, για την υπόθεση του Αβεσσαλώμ, και φοβούμενος την επικείμενη τιμωρία από τον Δαβίδ, αναχώρησε για την οικία του και απαγχονίστηκε, παθαίνοντας αυτά ακριβώς που σχεδίαζε να πάθει ο Δαβίδ, και έφερε την εναντίον εκείνου κακία πάνω στο ίδιο του το κεφάλι. Και γενικότερα, ο καθένας, εξαιτίας των κακών που διέπραξε, φέρει εναντίον του εαυτού του την καταδικαστική ψήφο κατά την ημέρα της κρίσεως.

Όταν δε κλήθηκε και ο Χουσί για να προτείνει συμβουλή, ανέτρεψε τη γνώμη του Αχιτόφελ, προτρέποντας προς το παρόν να αναβάλουν την επίθεση, και αργότερα, κατόπιν προετοιμασίας, να επιτεθούν στον Δαβίδ. Και αυτή η γνώμη άρεσε περισσότερο· διότι ήταν οικονομία του Θεού. Τότε ο Χουσί στέλνει μήνυμα μέσω των υιών των ιερέων, και αναγγέλλει αυτά στον Δαβίδ. Ο δε Αχιτόφελ, επειδή απορρίφθηκε η γνώμη του, απαγχονίστηκε. Προσφέρονται πολλά δώρα στον Δαβίδ. Αφού δε διέταξε το στρατόπεδο, τους απέστειλε λέγοντας: «Να φεισθείτε για χάρη μου το παιδί, τον Αβεσσαλώμ». Διότι στον ίδιο δεν επέτρεψαν να εξέλθει στη μάχη. Γίνεται πόλεμος, και αφού έπεσαν πολλοί, φονεύεται και ο Αβεσσαλώμ, ο οποίος είχε πιαστεί από τα μαλλιά του σε κάποιο δέντρο. Και μετά τον φόνο του, σταμάτησε ο πόλεμος. Ο Ιωάβ στέλνει τον Χουσί για να αναγγείλει στον Δαβίδ τη νίκη. Εκείνος δε, μόλις το άκουσε, θρηνούσε για τον υιό του· μέχρι που εισήλθε ο Ιωάβ, του άλλαξε τη διάθεση, και τον έπεισε να υποδεχθεί το στρατόπεδο με φαιδρό πρόσωπο. Τον δε Ισραήλ που είχε τραπεί σε φυγή ο βασιλιάς τον προσκαλούσε, και ο Αβεσσά τους έπεισε να υποταχθούν στον Δαβίδ, αφού είχαν ήδη λάβει αυτή την απόφαση. Καθώς διέβαινε τον Ιορδάνη, ήλθε ο Σεμεΐ, ομολογώντας την αμαρτία του. Ο Αβεσσά ήθελε να τον θανατώσει, αλλά τον εμπόδισε ο Δαβίδ. Ήλθε επίσης και ο Μεμφιβαάλ απεριποίητος, ντυμένος με ρυπαρά ιμάτια, έχοντας αφήσει μακρύ το μύστακά του και επιδεικνύοντας μεγάλα νύχια, τα οποία όλα αποτελούσαν σημεία της λύπης που τον είχε βρει εξαιτίας του πολέμου εναντίον του Δαβίδ.

Προς το τέκνο Λαυρέντιο. Έγινε γνωστό σε εμάς, τέκνο Λαυρέντιε, το δράμα που προκλήθηκε από τον πονηρό δαίμονα στην κωμόπολη Αντίσαρχο· και αναστενάξαμε γι' αυτό βαθύτατα, τόσο κατά τον κοινό νόμο της ανθρώπινης αγάπης όσο και διότι αυτός που απαγχονίστηκε είναι συγγενής εξ αίματος του αδελφού και πρωτοπρεσβυτέρου Αθανασίου (παρακινούμενος από τον οποίο και γράφω). Ω, τι φοβερή τραγωδία! Ένας άνθρωπος που έχαιρε εκτίμησης, επιφανέστερος από τους εκεί ντόπιους κατοίκους, αυτάρκης στο βίο του, άνδρας συνετός, ο οποίος επέμενε στις προσευχές και τις δεήσεις και διακρινόταν για την εν γένει διαγωγή της ζωής του, χωρίς να έχει συμβεί καμία συμφορά, εξαιτίας της οποίας πολλές φορές συμβαίνει να παρεκκλίνει κανείς λίγο από το ορθό, μέσα σε τέτοια γαλήνη πραγμάτων να διαπράξει ένα τόσο μεγάλο κακό, επιλέγοντας την αγχόνη. Ω, θα το πω και πάλι, τι απευκταίο άκουσμα. Τέτοιες είναι οι μηχανορραφίες του διαβόλου· εκείνος ήταν ανθρωποκτόνος εξ αρχής, όπως είπε ο Κύριος, εκείνος έπεισε πρώτα τον Αχιτόφελ, και έπειτα τον Ιούδα, να απαγχονιστούν· και δεν παύει μέχρι και σήμερα να κατεργάζεται το ίδιο σε όσους τον υπακούουν.