Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 17:29

Όταν, πολεμούμενος από τον Αβεσσαλώμ, έφυγε στις ερήμους και στα όρη, κυριεύτηκε από πείνα και ανάγκη όπως συμβαίνει σε διωγμό, αλλά μέσα στην ανάγκη της πείνας ο Θεός τού έστειλε ξαφνικά άνδρες που έφεραν τροφή, όπως έστειλε στον Ηλία τους κόρακες. Και πρώτος ο Σιβά, από τον οίκο του Σαούλ του εχθρού του, του έφερε διακόσιους άρτους και οίνο και παλάθες και σταφίδες. Έπειτα, μετά από αυτόν, ο Βερζελλί ο Γαλααδίτης του πρόσφερε και αυτός δέκα κρεβάτια, για να μην κοιμάται καταγής, και αμφιτάπητες, που σήμερα ονομάζονται τυλοτάπητες, και δοχεία με οίνο και σιτάρι και κριθάρι και αλεύρι και κουκιά και φακή και μέλι και βούτυρο και πρόβατα και γαλαθηνά μοσχάρια. Επειδή, λοιπόν, μέσα στη στενοχώρια και τη θλίψη της πείνας και του διωγμού, ο Θεός τού έδωσε αφθονία προς απόλαυση, ευχαριστώντας έλεγε: «Στη θλίψη με ανακούφισες». Όταν η πείνα με πολιορκούσε περισσότερο από τον Αβεσσαλώμ, τότε ο Θεός έκανε για μένα την έρημη γη να ρέει μέλι και γάλα.

Διότι πρώτος ο Σιβά, από τον οίκο του Σαούλ, του έφερε διακόσια ψωμιά και κρασί και πίτες από σύκα και σταφίδες. Έπειτα μετά από αυτόν, ο Βερζελλί ο Γαλααδίτης του πρόσφερε και αυτός δέκα κρεβάτια, για να μην κοιμάται χάμω, και σκεπάσματα, αυτά που τώρα ονομάζονται τυλοτάπητες, και στάμνες κρασιού και σιτάρι και κριθάρι και αλεύρι και κουκιά και φακές και μέλι και βούτυρο και πρόβατα και μοσχαράκια του γάλακτος. Ευχαριστώντας λοιπόν για όλα αυτά λέει: «Σε καιρό θλίψης μου έδωσες ευρυχωρία». Τι έλεγες όμως και εισακούστηκες; Μήπως εκφώνησες μακροσκελή λόγο, μήπως συνέταξες εκτενή κατάλογο από ονόματα και ρήματα; Σε καμία περίπτωση, λέει ο Δαβίδ. Διότι ο Θεός δεν έχει ανάγκη από πολυλογία, αφού αρκείται έστω και σε έναν μόνο στεναγμό.

Διότι εξέλιπε μέσα στην οδύνη η ζωή μου. Αυτό δηλώνει την ένταση της διανοίας. Και τα έτη μου με στεναγμούς. Διετέλεσα, λέγει, να στενάζω από τις συμφορές. Εξασθένησε μέσα στην πτώχεια η ισχύς μου. Έχοντας πτωχεύσει, λέγει, από τη δική σου βοήθεια εξαιτίας της αμαρτίας, εξασθένησα. Και τα οστά μου ταράχθηκαν. Με τη λέξη οστά εννοεί τις δυνάμεις της ψυχής. [Διότι εξέλιπε μέσα στην οδύνη η ζωή μου. Η στέρηση, λέγει, των αναγκαίων έφθειρε το σώμα μου, διότι ο Σιφεί και ο Βερζελλί έφεραν στον Δαβίδ σιτάρι και κριθάρι, και αλεύρι, και κουκιά, και φακές, και μέλι, και διάφορα άλλα· και τάπητες, και στρώματα· και τα προσέφεραν αυτά στον λαό, καθώς και τις τροφές· διότι έλεγαν ότι ο λαός πεινά και έχει εξαντληθεί από τη δίψα στην έρημο.] Έγινα όνειδος εξαιτίας όλων των εχθρών μου. [Νεκρός από την καρδιά του είναι εκείνος που στερείται τις αρετές.] Και οι εχθροί μου, λέγει, με ονείδιζαν, και οι γνωστοί μου με φοβούνταν, και όσοι με έβλεπαν με απέφευγαν εξαιτίας της υπερβολικής μετάνοιας που επεδείκνυα· καθώς καταπονούμουν με σάκο και στάχτη, και έκλαιγα ημέρα και νύχτα. Γι' αυτό και καθώς εκείνοι απομακρύνονταν, παραδόθηκα στη λήθη, ωσάν να ήμουν δηλαδή νεκρός, και φαινόταν να μοιάζω με σκεύος χαμένο. Η δε φράση, «παρὰ πάντας», δεν θέλει να πει «περισσότερο από όλους», αλλά αντί τούτου τίθεται για το «από όλους»· δηλαδή, ονειδίστηκα από τους εχθρούς μου.

Έπειτα, αφού είπε σε όσους ήταν κοντά του πόσο γρήγορα εισακούστηκε, στρέφει τον λόγο προς τον Θεό και ευχαριστεί Εκείνον που τον εισάκουσε: «Εν θλίψει επλάτυνάς μοι» (Στη θλίψη μού έδωσες ευρυχωρία). Τα κύματα των θλίψεων, λέγει, τα διέλυσε η γρήγορη γαλήνη, και ενώ έλιωνα από την πείνα, με πλούτισες από τον καρπό του σιταριού, του κρασιού και του λαδιού, ώστε να τα απολαύσω όχι μόνο εγώ, αλλά και όλοι οι υποτακτικοί μου. Γι' αυτό, προχωρώντας παρακάτω, έλεγε: «Από τον καρπό του σιταριού, του κρασιού και του λαδιού τους πληθύνθηκαν». Η συναναστροφή μαζί τους έγινε για εμένα ευφροσύνη της καρδιάς. Και αυτό το μαθαίνουμε από την ίδια την ιστορία. Διότι, όταν πολεμούμενος από τον Αβεσσαλώμ έφυγε στις ερήμους και στα βουνά, κυριεύθηκε από πείνα και στερήσεις όπως σε καιρό διωγμού· αλλά ο Θεός παρηγόρησε την ανάγκη του. Διότι πρώτος ο Σιβά, από τον οίκο του Σαούλ, του έφερε διακόσια ψωμιά, και κρασί και παλάθες (συκόπιτες) και σταφίδες· έπειτα, μετά από αυτόν, ο Βερζελλί ο Γαλααδίτης του πρόσφερε και αυτός δέκα κλίνες, για να μην κοιμάται στο χώμα, και αμφιτάπητες, αυτούς που σήμερα ονομάζονται τυλοτάπητες, και στάμνες με κρασί και σιτάρι και κριθάρι και αλεύρι και κουκιά και φακές, και μέλι και βούτυρο, και πρόβατα, και μοσχάρια που θήλαζαν. Ευχαριστώντας, λοιπόν, για όλα αυτά λέγει: «Εν θλίψει επλάτυνάς μοι».