Αὕτη δὲ καίεται ἐν τοῖς δάσεσι τοῦ δρυμοῦ. Τήρησον ὅσα περὶ δρυμῶν εἴρηται ἐν τῇ πρώτῃ τῶν Βασιλειῶν· πολεμούμενος ὁ λαὸς εἰσῆλθεν εἰς τὸν δρυμὸν, καὶ ἐκλείπει μὴ ἐσθίων. Ἀλλὰ καὶ Ἀβεσσαλὼμ πολεμούμενος εἰς δρυμὸν εἰσέρχεται. Ἐὰν οὖν μὴ γένηται ὡς ἄγρωστις ξηρὰ, ἡ ἁμαρτία ἡμῶν, οὐ βρωθήσεται ὑπὸ πυρὸς, οὔτε κατακαυθήσεται. —Καὶ τὰ Δάση τοῦ δρυμοῦ τοὺς ὑπούλους λέγει καὶ συνεσκιασμένους τῇ διανοίᾳ, τοὺς ἐν τῷ κρυπτῷ τῆς καρδίας ἑαυτῶν πολλὰ τῶν κακῶν συντηροῦντας.
Μετάφραση
Αυτή δε καίγεται στα δάση του δρυμού. Πρόσεξε όσα έχουν λεχθεί περί δρυμών στο πρώτο βιβλίο των Βασιλειών: ο λαός, καθώς πολεμούνταν, εισήλθε στον δρυμό, και εξαντλείται μην τρώγοντας. Αλλά και ο Αβεσσαλώμ, καθώς δεχόταν πόλεμο, σε δρυμό εισέρχεται. Εάν λοιπόν δεν γίνει η αμαρτία μας σαν ξηρό αγριόχορτο, δεν θα καταφαγωθεί από το πυρ, ούτε θα κατακαεί. —Και με τη φράση «Δάση του δρυμού» εννοεί τους ύπουλους και τους συσκοτισμένους στη διάνοια, αυτούς που στο κρυφό μέρος της καρδιάς τους συντηρούν πολλά από τα κακά.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες