Ὃ δὴ καὶ ἐνταῦθα ποιεῖ ὁ Δαυῒδ, εἴτε περὶ τοῦ Ἀχιτόφελ, εἴτε περὶ τοῦ Ἀβεσσαλὼμ λέγων. Τινὲς μὲν οὖν περὶ τοῦ Ἀχιτόφελ φασὶν εἰρῆσθαι. Οὐ γὰρ ἦν τοῦ αὐτοῦ λέγειν, Φείσασθέ μοι τοῦ παιδαρίου Ἀβεσσαλώμ· καὶ μετὰ τὸ πάθος, Τίς δῴη μοι θάνατον ἀντὶ σοῦ; καὶ ταῦτα νῦν λέγειν· ἀλλ᾽ ἐκεῖνα μὲν ὑπὸ τῆς φύσεως κατεχόμενος ἔλεγε· νῦν δὲ ὑπὸ τοῦ Πνεύματος ἔνθους γενόμενος. Πλὴν εἴτε περὶ τοῦ Ἀβεσσαλὼμ, εἴτε περὶ τοῦ Ἀχιτόφελ εἴρηται, σκοπητέον τὰ εἰρημένα· οὐ γὰρ πολύς μοι περὶ τῶν προσώπων ὁ λόγος.
Μετάφραση
Αυτό ακριβώς πράττει και εδώ ο Δαβίδ, είτε ομιλεί για τον Αχιτόφελ είτε για τον Αβεσσαλώμ. Κάποιοι, λοιπόν, ισχυρίζονται ότι αυτά έχουν ειπωθεί για τον Αχιτόφελ. Διότι δεν θα ταίριαζε στον ίδιο άνθρωπο να λέει: «Λυπηθείτε για χάρη μου το παιδί, τον Αβεσσαλώμ»· και μετά το πάθος του: «Ποιος θα μου έδινε θάνατο αντί για εσένα;», και τώρα να λέει αυτά· αλλά εκείνα μεν τα έλεγε κυριευμένος από τη φύση, ενώ τώρα έχοντας καταστεί ένθεος από το Πνεύμα. Εντούτοις, είτε έχουν ειπωθεί για τον Αβεσσαλώμ είτε για τον Αχιτόφελ, πρέπει να εξετάσουμε προσεκτικά τα λεγόμενα· διότι ο λόγος μου δεν αφορά τόσο τα πρόσωπα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες