Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 19:34

Αποκαλεί τώρα τον εαυτό του «παίδα» όχι λόγω της ηλικίας του, αλλά λόγω της αρετής και της ανδρείας του. Έτσι και ο Αβραάμ, όταν έγινε εκατό ετών, τότε αποκαλούσε τον εαυτό του παίδα του Κυρίου. Διότι, όταν προέτρεπε τον Κύριο να έλθει στη σκηνή του, έλεγε: «Αν βρήκα χάρη ενώπιόν σου, μην προσπεράσεις τον δούλο σου». Και ο Κύριος επίσης είπε: «Δεν θα κρύψω εγώ τίποτα από τον Αβραάμ, τον δούλο μου. Διότι θα ανανεωθεί», λέει, «όπως του αετού η νεότητά σου». Αλλά και ο παίς του Κυρίου νοείται ως δούλος του Κυρίου. «Αυτά που μίλησε στον Κύριο». Ω, παρρησία του δούλου! Μιλάει στον Δεσπότη σαν σε φίλο και συνομιλεί με τον Θεό σαν σε πατέρα. Διότι ο ευγνώμων δούλος μιλάει με παρρησία σαν τέκνο προς τον δικό του κύριο· διότι ονόμασε την ικεσία συνομιλία εξαιτίας της μεγάλης του παρρησίας. Και τι είπε στον Κύριο; «Τους λόγους αυτής της ωδής». Και γιατί δεν την ονόμασε ψαλμό ωδής; Επειδή ο Δαβίδ, έχοντας πλέον γεράσει, μίλησε στον Θεό όχι παίζοντας κιθάρα ή τύμπανο, αλλά συνομιλώντας μαζί Του. Διότι για έναν γερασμένο άνθρωπο τα μουσικά όργανα αποτελούν ενόχληση για την ακοή και όχι απόλαυση για την ψυχή. Και μάρτυρας αυτού είναι ο Βερζελλί ο Γαλααδίτης, ο οποίος φιλοξένησε τον Δαβίδ κατά τον πόλεμο εναντίον του Αβεσσαλώμ, και όταν επήλθε ειρήνη και παρακαλούνταν από τον Δαβίδ που του έλεγε: «Διάβα μαζί μου στην Ιερουσαλήμ και θα θρέψω τα γηρατειά σου εν ειρήνη», εκείνος απαντά: «Πόσες πλέον ημέρες ζωής θα έχω εκεί;»

Καθώς απορούσαν τα παιδιά του γι' αυτό και τον ρωτούσαν την αιτία, εξέφρασε τον ίδιο συλλογισμό, τον οποίο αναφέρω κι εγώ τώρα. Εύλογα, λοιπόν, και εκείνος περισσότερο φοβόταν γι' αυτά και έτρεμε. Όμως, το ποθητό θέαμα και το γεγονός ότι είδε τον Ιωσήφ, του προσέφεραν αργότερα αγαλλίαση. Και ποιο το όφελος; Διότι, όπως ακριβώς τα μέλη που έχουν κατακαεί από σφοδρό πυρ, έστω κι αν τα δροσίσει κανείς αναρίθμητες φορές, δεν ωφελούνται καθόλου, έτσι και την ψυχή του, που είχε γεμίσει οδύνη και είχε κατακαεί σφοδρά από τη φλόγα της απελπισίας, τίποτε δεν ήταν ικανό να την αναζωογονήσει, και μάλιστα όταν ήταν επόμενο ούτε οι αισθήσεις του να είναι πλέον διαυγείς· πράγμα που έλεγε και ο Βερζελλί όταν αρνήθηκε την πρόταση του Δαβίδ: «Πόσες είναι πλέον οι ημέρες των ετών της ζωής μου, ώστε να ανεβώ μαζί με τον βασιλιά στην Ιερουσαλήμ;»

Έπειτα, αυτός μεν τον ρωτούσε γιατί δεν πορεύθηκε μαζί του. Εκείνος δε αποκρίθηκε ότι είχε ζητήσει από τον Σιβά, τον υπηρέτη του, να τον ανεβάσει σε υποζύγιο (διότι ο Μεμφιβαάλ ήταν χωλός), αλλά εκείνος δεν το δέχθηκε. Τότε τον διατάζει να μοιραστούν τον αγρό, αυτός και ο Σιβά. Τον Βερζελλί, ο οποίος του είχε χορηγήσει πολλά κατά τη διάρκεια του πολέμου, ήθελε να τον πάρει μαζί του. Εκείνος όμως αρνήθηκε λόγω του γήρατος. Και λαμβάνει τον υιό του αντ' αυτού. Τότε διχάζεται το στρατόπεδο, και προσχωρούν στον Σαβεέ. Και αποστέλλει ο Δαβίδ τον Αμεσσά για να τον πολεμήσει· ο δε Ιωάβ φονεύει μεν με δόλο τον Αμεσσά, πολιορκεί δε την πόλη στην οποία είχε καταφύγει ο Σαβεέ. Εκείνοι που βρίσκονταν στην πόλη, κατόπιν συμβουλής μιας γυναίκας, αφού απέκοψαν την κεφαλή του Σαβεέ, την έρριψαν από το τείχος στον Ιωάβ, και έτσι απαλλάχθηκαν από τον πόλεμο. Λιμός πλήττει τη γη· λύση δε του λιμού ήταν να παραδοθούν ορισμένοι από τους ανθρώπους του Σαούλ στους Γαβαωνίτες. Τον Μεμφιβαάλ όμως τον προστατεύει ο Δαβίδ, εξαιτίας του όρκου του προς τον Ιωνάθαν. Παραδίδει ωστόσο τους υιούς και τους εγγονούς του Σαούλ, και ενταφιάζει τον Σαούλ και τον Ιωνάθαν στον τάφο του Κις. Εν συνεχεία γίνονται πόλεμοι.