Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 19:35

Αποκαλεί τώρα τον εαυτό του «παίδα» όχι λόγω της ηλικίας του, αλλά λόγω της αρετής και της ανδρείας του. Έτσι και ο Αβραάμ, όταν έγινε εκατό ετών, τότε αποκαλούσε τον εαυτό του παίδα του Κυρίου. Διότι, όταν προέτρεπε τον Κύριο να έλθει στη σκηνή του, έλεγε: «Αν βρήκα χάρη ενώπιόν σου, μην προσπεράσεις τον δούλο σου». Και ο Κύριος επίσης είπε: «Δεν θα κρύψω εγώ τίποτα από τον Αβραάμ, τον δούλο μου. Διότι θα ανανεωθεί», λέει, «όπως του αετού η νεότητά σου». Αλλά και ο παίς του Κυρίου νοείται ως δούλος του Κυρίου. «Αυτά που μίλησε στον Κύριο». Ω, παρρησία του δούλου! Μιλάει στον Δεσπότη σαν σε φίλο και συνομιλεί με τον Θεό σαν σε πατέρα. Διότι ο ευγνώμων δούλος μιλάει με παρρησία σαν τέκνο προς τον δικό του κύριο· διότι ονόμασε την ικεσία συνομιλία εξαιτίας της μεγάλης του παρρησίας. Και τι είπε στον Κύριο; «Τους λόγους αυτής της ωδής». Και γιατί δεν την ονόμασε ψαλμό ωδής; Επειδή ο Δαβίδ, έχοντας πλέον γεράσει, μίλησε στον Θεό όχι παίζοντας κιθάρα ή τύμπανο, αλλά συνομιλώντας μαζί Του. Διότι για έναν γερασμένο άνθρωπο τα μουσικά όργανα αποτελούν ενόχληση για την ακοή και όχι απόλαυση για την ψυχή. Και μάρτυρας αυτού είναι ο Βερζελλί ο Γαλααδίτης, ο οποίος φιλοξένησε τον Δαβίδ κατά τον πόλεμο εναντίον του Αβεσσαλώμ, και όταν επήλθε ειρήνη και παρακαλούνταν από τον Δαβίδ που του έλεγε: «Διάβα μαζί μου στην Ιερουσαλήμ και θα θρέψω τα γηρατειά σου εν ειρήνη», εκείνος απαντά: «Πόσες πλέον ημέρες ζωής θα έχω εκεί;»

«Είμαι σήμερα ογδόντα ετών· μήπως θα διακρίνω ανάμεσα στο καλό και στο κακό, ή θα ακούσω πλέον τη φωνή των τραγουδιστών και των τραγουδιστριών;» Διότι το γήρας, φθειρόμενο από μόνο του, ξέμαθε να τέρπει ή να τέρπεται. Και πότε το είπε αυτό; «Κατά την ημέρα που τον ελευθέρωσε ο Κύριος από όλους τους εχθρούς του;» Και άραγε, μέσα σε μία ημέρα ελευθερώθηκε από όλους μαζί τους εχθρούς του; Ως προς το ρητό, αυτό συνέβη κατά την τελευταία ημέρα των πολέμων και των πειρασμών, όταν έλαβε την έσχατη και τελευταία εκδίκηση· ως προς το πνευματικό νόημα όμως, επειδή όλη του η ζωή έγινε γι' αυτόν μία ημέρα πολέμου, καθώς έλεγε ο ίδιος: «Ελέησέ με, Θεέ μου, διότι με καταπάτησε άνθρωπος, όλη την ημέρα πολεμώντας με έθλιψε.» Επειδή, ενώ δεχόταν διαρκώς πόλεμο σαν να ήταν μέσα σε μία ημέρα, ελευθερώθηκε, και εκείνος που μιλά στον Κύριο βρίσκεται στο φως της ημέρας, και εκείνος που διασώθηκε σαν από το σκοτάδι των εχθρών και των πειρασμών βρίσκεται στην ημέρα. «Και από το χέρι του Σαούλ·» του πεθερού και εχθρού, του οικείου και του ξένου, του παλαιού Ιούδα, εκείνου που αγαπούσε και πολεμούσε. Και δεν είπε «του εχθρού», αλλά αρκέστηκε στο όνομά του αντί για κατηγορία. Διότι, όπως όταν ακούμε τον Κάιν αμέσως σκεφτόμαστε τον αδελφοκτόνο, έτσι και τον Σαούλ, αμέσως κατανοούμε τον επίβουλο και πολέμιο του Δαβίδ· διότι αυτόν που αποκάλεσε αγαπητό μετά θάνατον -«Οι αγαπημένοι και ωραίοι»- αυτόν δεν τον διαπόμπευσε ως εχθρό στην επιγραφή.

Είμαι σήμερα ογδόντα ετών· μήπως μπορώ να διακρίνω ανάμεσα στο καλό και στο κακό; Μήπως θα γευτεί ο δούλος σου όσα θα φάει ή όσα θα πιει; Ή μήπως θα ακούσω πλέον φωνή από άνδρες ή γυναίκες τραγουδιστές; Και γιατί να γίνει ο δούλος σου βάρος στον κύριό μου τον βασιλιά; Αλλά γιατί πρέπει να βγάζουμε συμπεράσματα για αυτά από άλλους, ενώ μπορούμε να ακούσουμε τον ίδιο τον άνθρωπο που τα υπέφερε; Διότι, αφού είδε τον γιο του, όταν ρωτήθηκε από τον Φαραώ για τη ζωή του, λέει: «Λίγες και κακές είναι οι ημέρες μου, και δεν έφθασαν τις ημέρες των πατέρων μου»· τόσο ζωηρή διατηρούσε πάντοτε μέσα στην ψυχή του τη μνήμη των όσων του είχαν συμβεί.

Έπειτα, αυτός μεν τον ρωτούσε γιατί δεν πορεύθηκε μαζί του. Εκείνος δε αποκρίθηκε ότι είχε ζητήσει από τον Σιβά, τον υπηρέτη του, να τον ανεβάσει σε υποζύγιο (διότι ο Μεμφιβαάλ ήταν χωλός), αλλά εκείνος δεν το δέχθηκε. Τότε τον διατάζει να μοιραστούν τον αγρό, αυτός και ο Σιβά. Τον Βερζελλί, ο οποίος του είχε χορηγήσει πολλά κατά τη διάρκεια του πολέμου, ήθελε να τον πάρει μαζί του. Εκείνος όμως αρνήθηκε λόγω του γήρατος. Και λαμβάνει τον υιό του αντ' αυτού. Τότε διχάζεται το στρατόπεδο, και προσχωρούν στον Σαβεέ. Και αποστέλλει ο Δαβίδ τον Αμεσσά για να τον πολεμήσει· ο δε Ιωάβ φονεύει μεν με δόλο τον Αμεσσά, πολιορκεί δε την πόλη στην οποία είχε καταφύγει ο Σαβεέ. Εκείνοι που βρίσκονταν στην πόλη, κατόπιν συμβουλής μιας γυναίκας, αφού απέκοψαν την κεφαλή του Σαβεέ, την έρριψαν από το τείχος στον Ιωάβ, και έτσι απαλλάχθηκαν από τον πόλεμο. Λιμός πλήττει τη γη· λύση δε του λιμού ήταν να παραδοθούν ορισμένοι από τους ανθρώπους του Σαούλ στους Γαβαωνίτες. Τον Μεμφιβαάλ όμως τον προστατεύει ο Δαβίδ, εξαιτίας του όρκου του προς τον Ιωνάθαν. Παραδίδει ωστόσο τους υιούς και τους εγγονούς του Σαούλ, και ενταφιάζει τον Σαούλ και τον Ιωνάθαν στον τάφο του Κις. Εν συνεχεία γίνονται πόλεμοι.