Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 2:18

«Και σηκώθηκε στο μέσον της νύχτας, και έπιασε τα θυρόφυλλα της πύλης της πόλεως, μαζί με τους δύο παραστάτες, και τα σήκωσε μαζί με την αμπάρα, και τα έβαλε στους ώμους του, και τα μετέφερε στην κορυφή του όρους, και τα εναπόθεσε εκεί». «Επτακόσιοι άνδρες, διαλεγμένοι από όλο τον λαό, όλοι αυτοί αμφιδέξιοι, σφενδονιστές που σημάδευαν με την πέτρα τρίχα, και δεν αστοχούσαν». «Ο Ασαήλ ήταν ελαφρύς στα πόδια, σαν ζαρκάδι στον αγρό». Τα πάντα είναι αναμεμειγμένα μέσα στα πάντα· και μέσα στη γη θα βρεις νερό, και αέρα και φωτιά· έπειτα, από τις πέτρες πετάγεται φωτιά.

Περί του Μηνά του ιμαντόποδος [1] Εμείς δε, αφού θαυμάσαμε την επιστήμη αυτών των θεσπέσιων ιατρών και ανυμνήσαμε τη δύναμη που τους χαρίστηκε από τον Θεό, ας μεταβούμε στον Μηνά τον λουρόποδα, και ας κάνουμε αυτόν το θέμα της ωδής μας προς τους αγίους. Ο Μηνάς ήταν ταχύπους σαν ζαρκάδι στον αγρό, κατά το θεόπνευστο λόγιο, μιμούμενος εκείνον τον Ασαήλ, ο οποίος θαυμάζεται στην Αγία Γραφή για την ταχύτητα των ποδιών του, και έτρεχε ταχύτατα. [2] Επειδή όμως προσβλήθηκε από μακροχρόνια ασθένεια, από ταχύπους μεταβλήθηκε σε λουρόποδα. Και από τη μεν μακρά νόσο μετά βίας κάποτε απαλλάχθηκε, από το γέννημά της όμως δεν λυτρώθηκε, αλλά παρέμενε ακίνητος στο κρεβάτι. Και ενώ λυτρώθηκε από το νόσημα, αφού οι ιατροί αγωνίστηκαν μεν γενναία ενάντια στη μακρά αρρώστια, αλλά παραιτήθηκαν απέναντι στην αδυναμία που προήλθε από τη νόσο, ο Μηνάς φέρνει στη μνήμη του τη χάρη των αγίων. [3] Και έχοντας την πίστη ως εφόδιο για τη σωτηρία του, βασταζόμενος από τα πόδια άλλων, κατέφθασε στον ναό τους. Και αφού βρέθηκε εκεί, και προσέφερε σωτήριες ικεσίες στους μάρτυρες, προστάζεται να αλείψει τα πόδια του με λάδι από το νυχτερινό φως που καταύγαζε τη λάρνακά τους. Και όταν ο Μηνάς το έπραξε αυτό με πίστη, απέρριψε την αδράνεια των ποδιών του και ανέκτησε την παλιά του ταχύτητα. Και αφού έψαλε ευχαριστήρια ωδή στους αγίους, διήνυσε με τα δικά του πόδια τον δρόμο προς την Αλεξάνδρεια.