Ἀλλ᾽, ὡς ἔοικεν, οἰκονομικῶς παρεμίγη τῇ ἱστορίᾳ τὸ παράλογον, ἵνα ζητήσαντες ἐν τῇ ἀναγωγῇ, τὸ εὔλογον εὕρωμεν. Ὅταν γὰρ οἱ κατὰ τὴν φυσικὴν θεωρίαν ὑψηλότεροι λόγοι τὸ ἐνδόσιμον λαβόντες ἀπὸ τοῦ νοητοῦ Δαβὶδ, ἤτοι τοῦ κατὰ τὸ πνεῦμα νόμου, τοὺς ἀνωτέρω διαληφθέντας υἱοὺς καὶ υἱωνοὺς τοῦ Σαοὺλ ἀποκτείνωσιν· τότε πάντως ἐξαφανίζεται ἐκ παντὸς ὁρίου Ἰσραὴλ, τοῦτ᾽ ἔστιν, ἐκ παντὸς λόγου τε καὶ τρόπου πνευματικῆς θεωρίας, ὁ σωματικὸς νοῦς τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου, καὶ ἡ κατὰ τὸ γράμμα, κατὰ τὴν αἴσθησιν ἐκδοχή. «Καὶ ἔλαβε, φησὶ, Ῥεσφὰ τὸν σάκκον, καὶ διέστρωσεν αὐτὸν ἑαυτῇ ἐπὶ τὴν πέτραν, ἕως ἔσταξεν ἐπ᾽ αὐτοὺς ὕδατα Θεοῦ ἐξ οὐρανοῦ.» Ῥεσφὰ μὲν ἔστιν ὡς εἴρηται ἡ διὰ μόνου στόματος προφορὰ τοῦ νόμου, ἥ τις μετὰ τὴν ἀναίρεσιν τῶν ἐξ αὐτῆς παθῶν, ὡς προδιείληπται, καθάπερ σάκκον τὴν μετάνοιαν στρώννυσιν ἑαυτῇ, ἐπὶ τὴν πέτραν τῶν στεῤῥῶν δογμάτων τῆς κατὰ Χριστὸν πίστεως, ἕως καταπεμφθῶσιν αἱ τῶν θείων Γραφῶν γνώσεις ἐκ τοῦ ὕψους τῆς πνευματικῆς θεωρίας, αἱ σβεστικαὶ μὲν τῶν παθῶν, ἐξαπτικαὶ δὲ τῶν ἀρετῶν. Καὶ ἐπήκουσε, φησὶν, ὁ Θεὸς τῇ γῇ. Μετὰ ταῦτα ἐπήκουσεν αὐτῇ, δεομένῃ τῆς ἄνωθεν ῥοπῆς, καὶ τρόπον τινὰ δυσωπούσῃ διὰ τοῦ ἀκόσμου σχήματος. Γῆ μὲν οὖν ἡ καρδία τοῦ μετανοοῦντος, ὄμβροι δὲ, αἱ τῶν δακρύων ἐπιῤῥοαί. Εὐθηνία δὲ καρπῶν ἡ χορηγία τῶν πνευματικῶν χαρισμάτων.
Μετάφραση
Αλλά, όπως φαίνεται, το παράλογο αναμείχθηκε στην ιστορία κατ' οικονομίαν, ώστε, αναζητώντας μέσα από την αναγωγή, να βρούμε το εύλογο. Διότι, όταν οι υψηλότεροι λόγοι σύμφωνα με τη φυσική θεωρία, παίρνοντας την αφορμή από τον νοητό Δαβίδ, δηλαδή από τον πνευματικό νόμο, σκοτώσουν τους γιους και τους εγγονούς του Σαούλ που αναφέρθηκαν προηγουμένως· τότε οπωσδήποτε εξαφανίζεται από κάθε όριο του Ισραήλ, δηλαδή από κάθε λόγο και τρόπο της πνευματικής θεωρίας, ο σωματικός νους του Μωσαϊκού νόμου, και η κατά γράμμα, σύμφωνα με την αίσθηση ερμηνεία. «Και πήρε, λέει, η Ρεσφά τον σάκο, και τον έστρωσε για τον εαυτό της πάνω στον βράχο, μέχρι που έσταξαν πάνω τους νερά Θεού από τον ουρανό.» Η Ρεσφά, βέβαια, είναι όπως ειπώθηκε η προφορά του νόμου μόνο δια του στόματος, η οποία μετά την εξόντωση των παθών που προέρχονται από αυτήν, όπως προαναφέρθηκε, στρώνει για τον εαυτό της τη μετάνοια σαν σάκο, πάνω στον βράχο των στερεών δογμάτων της πίστεως στον Χριστό, μέχρι να σταλούν κάτω οι γνώσεις των θείων Γραφών από το ύψος της πνευματικής θεωρίας, οι οποίες σβήνουν μεν τα πάθη, ανάβουν δε τις αρετές. Και εισάκουσε, λέει, ο Θεός τη γη. Μετά από αυτά, την εισάκουσε, καθώς δεόταν για την άνωθεν ροπή και τρόπον τινά εκλιπαρούσε μέσα από το άκοσμο σχήμα. Γη λοιπόν είναι η καρδιά εκείνου που μετανοεί, και βροχές, οι ροές των δακρύων. Ενώ αφθονία καρπών είναι η χορηγία των πνευματικών χαρισμάτων.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες