Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 21:17

Ο Ελεάζαρ, γιος του Δωδεθαρχωνί· και αυτός, σε μια έκταση γης σπαρμένη με κριθάρι, όταν επιτέθηκαν οι αλλόφυλοι και ο λαός τράπηκε σε φυγή, στάθηκε ακλόνητος μόνος του· και κατεδίωξε τους αλλοφύλους και διέσωσε το κριθάρι. Τρεις δε δυνατοί πολεμιστές από τους τριάντα ήταν μαζί με τον Δαβίδ, και όταν οι αλλόφυλοι περικύκλωσαν τη Βηθλεέμ και ο Δαβίδ επιθύμησε να πιει από το πηγάδι που βρισκόταν στη Βηθλεέμ, διέσχισαν οι τρεις, και, διασπώντας το στρατόπεδο των αλλοφύλων, άντλησαν νερό από το πηγάδι και το έφεραν στον Δαβίδ. Θαυμάζοντας δε ο Δαβίδ τη δύναμή τους, δέχτηκε το νερό, αλλά δεν θέλησε να το πιει· αντίθετα, το πρόσφερε ως σπονδή στον Κύριο, λέγοντας: «Είθε να με φυλάξει ο Κύριος από το να το κάνω αυτό· θα πιω εγώ το αίμα των ανθρώπων που πορεύτηκαν διακινδυνεύοντας τις ζωές τους;». Ο Βανέας, γιος του Ιωδαέ, έκανε επίσης πολλά δυνατά έργα· πάταξε τους γιους του Αριήλ του Μωάβ, και κατεβαίνοντας σε έναν λάκκο κατά τη διάρκεια μιας ημέρας με χιόνι, σκότωσε ένα λιοντάρι. Ο ίδιος πάταξε και έναν δυνατό Αιγύπτιο άνδρα, ο οποίος είχε ύψος πέντε πήχεις και κρατούσε δόρυ σαν το ξύλο της διαβάθρας· διότι, αρπάζοντας το δόρυ από τα χέρια του, τον σκότωσε με αυτό. Ο Αβισά, αδελφός του Ιωάβ, γιος της Σαρουίας της αδελφής του Δαβίδ. Ήταν και αυτός αρχηγός μεταξύ των προαναφερθέντων τριών· αυτός πλήγωσε θανάσιμα τριάντα άνδρες με το δόρυ του σε μια περίσταση, και έτρεχε σαν ζαρκάδι στα βουνά. Και πάλι ο ίδιος πάταξε και θανάτωσε τον Εσβιέν, ο οποίος ήθελε να σκοτώσει τον Δαβίδ.

Το γνωρίζω αυτό και έχω πειστεί εν Κυρίω, και γι' αυτό ομιλώ με θάρρος· και εάν κάτι λυπηρό σάς έχει συμβεί τώρα, δεν πρόκειται να σβήσει ο λύχνος του Ισραήλ, έστω και αν ριπίζεται από τις πνοές του πονηρού, ούτε η αγαθότητα του Θεού θα παραμείνει κρυμμένη για περισσότερο, την οποία κρύβει για όσους Τον φοβούνται, σύμφωνα με τους άρρητους λόγους της θείας οικονομίας, αλλά μάλλον θα δοξαστεί και θα θαυμαστεί μέσω της δικής σας υπομονής και της ελπίδας που δεν καταισχύνει.

Διότι ο καθένας από εσάς μεριμνά και φροντίζει για τα δικά του, ενώ εμείς για τα ζητήματα όλων μαζί· στεκόμαστε στο πιο σκληρό σημείο του πολέμου. Ο διάβολος εξοπλίζεται εναντίον μας με μεγαλύτερη σφοδρότητα. Επειδή και στους πολέμους, ο εχθρός επιχειρεί να καταβάλει τον στρατηγό πριν από όλους τους άλλους. Γι' αυτόν τον λόγο τρέχουν εκεί όλοι οι συμπολεμιστές· γι' αυτόν τον λόγο υπάρχει τόσος θόρυβος, καθώς ο καθένας επιχειρεί να τον διασώσει, και τον περιφράσσουν από παντού με τις ασπίδες τους, θέλοντας να προστατεύσουν τη δική του κεφαλή. Ακούστε τι λέει στον Δαβίδ όλος ο λαός (δεν τα λέω αυτά συγκρίνοντας τον εαυτό μου με τον Δαβίδ, δεν είμαι τόσο παράφρων, αλλά επειδή θέλω να δείξω τη στοργή του λαού προς τον άρχοντά του): «Να μην βγεις», του λένε, «στον πόλεμο μαζί μας, για να μην σβήσει ο λύχνος του Ισραήλ». Δείτε με πόση προστασία περιέβαλλαν τον γέροντα. Ζητώ θερμά τις προσευχές σας· κανείς, όπως προείπα, από υπερβολική ταπεινοφροσύνη ας μην με στερεί από αυτή τη συμμαχία και τη βοήθεια. Εάν τα δικά μας έργα ευδοκιμούν, και τα δικά σας θα είναι πιο λαμπρά· εάν ο λόγος της διδασκαλίας ρέει άφθονος σε εμάς, αυτός ο πλούτος θα μεταβιβαστεί σε εσάς.

Θα έλεγε κανείς, βλέποντας το πλήθος του στρατοπέδου και τον άπειρο πλούτο που έφερε μαζί του, αμέτρητο σε άλογα και άρματα, και σε χρυσοΰφαντα ενδύματα, πολυτελή σκεύη και την υπόλοιπη φροντίδα του σώματος, που ξεπερνούσε σε πλήθος την άμμο, ότι οι απόγονοι της Άγαρ δεν εκστράτευαν για πόλεμο, αλλά ότι όλοι οι κάτοικοι της Ασίας μετοικούσαν στην Ευρώπη εξαιτίας κάποιου θεόσταλτου μηνύματος που τους είχε φτάσει· αν και τώρα όλα αυτά έχουν διασκορπιστεί σαν το άχυρο από το καλοκαιρινό αλώνι. Διότι ούτε ο Αχιλλέας δεν φόβισε έτσι τους Τρώες, όσο εσύ που έτρεψες σε φυγή το μυρίανδρο περσικό στράτευμα. Αγωνίστηκε και ο Δαβίδ, αλλά εναντίον ενός μόνο βαρβάρου, του Γολιάθ, και, αφού του έκοψε το κεφάλι, υμνήθηκε από τις νεαρές χορεύτριες ότι ανδραγάθησε νικώντας μυριάδες. Όμως, και στον Δαβίδ επιτέθηκε κάποιος αλλόφυλος, αλλά ο Αβεσσά, που στεκόταν δίπλα του, απέκρουσε τον κίνδυνο· και όλος ο στρατός φώναξε δυνατά προς τον Δαβίδ: «Δεν θα βγεις πια σε πόλεμο, για να μη σβήσει ο λύχνος του Ισραήλ». Εσύ όμως δεν αναμετρήθηκες με έναν, αλλά συγκλόνισες ολόκληρες παρατάξεις, και τελικά έριξες τον θάνατο στο κεφάλι του παρασπόνδου που καυχιόταν υπεροπτικά, ακόμη περισσότερο και από όσα αλαζονευόταν ο Ξέρξης εναντίον των Ελλήνων, όταν μετέτρεπε τη θάλασσα σε γη και την ήπειρο σε θάλασσα, σκοτεινιάζοντας τον ήλιο με βέλη και ξεραίνοντας τα ποτάμια για να πιει νερό.