Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 21:6

Και έπραξε όλα όσα πρόσταξε ο βασιλιάς. Και εισάκουσε ο Θεός τη γη μετά από αυτά. Γιατί μετά τον θάνατο του Σαούλ ζητήθηκε από τον Δαβίδ η απόδοση δικαιοσύνης, ενώ λιμός είχε επικρατήσει στη γη, μέχρι που παρέδωσε επτά άνδρες από τους απογόνους του Σαούλ για να θανατωθούν από τους Γαβαωνίτες; Ποια είναι η βαθύτερη έννοια αυτών των λόγων και πώς θα τους προσεγγίσουμε πνευματικά;

Έτσι, εποπτεύοντας φυσικά το καθένα από τα σύμβολα που περιέχονται στη Γραφή, όπως πάνω σε βουνό, στο ύψος της μυστικής θεωρίας, σαν τους επτά άνδρες από τους γιους του Σαούλ, θανατώνουμε τη χρονική και πρόσκαιρη παράδοση του νόμου και εξαφανίζουμε τον Σαούλ, δηλαδή τον χοϊκό νου που παραμένει μόνο στο ρητό γράμμα της Γραφής, ώστε να μην σταθεί αυτός σε κανένα όριο του Ισραήλ, δηλαδή στον τρόπο της πνευματικής θεωρίας. Διότι αυτός (ο νους), όσο ζει, αληθινά περιορίζει τον νόμο μόνο στη σάρκα και έτσι συντελεί στην καταδίωξη και την καταστροφή των φυσικών λόγων και λογισμών, τιμώντας ως θεία τα πάθη της ατιμίας, τα οποία οι φυσικοί λογισμοί, λαμβάνοντας εξουσία από τον νόμο του πνεύματος, τα θανατώνουν όλα μαζί και τα νεκρώνουν στην αρχή του θερισμού των κριθών. Και αρχή του θερισμού των κριθών είναι η συλλογή των αρετών σύμφωνα με την πρακτική φιλοσοφία και με κάποιον σύμμετρο λόγο, κατά την οποία το γεώδες στοιχείο των Γραφών εκ φύσεως θανατώνεται και κάθε χοϊκή κίνηση εξαφανίζεται παντελώς. Διότι, μόλις κάποιος μετέλθει λογικά τη φιλοσοφία των αρετών, ταυτόχρονα μεταφέρει φυσικά και την ερμηνεία των Γραφών προς το πνεύμα, λατρεύοντας πρακτικά τον Θεό εν καινότητι πνεύματος μέσα από τα υψηλά θεωρήματα, και όχι εν παλαιότητι γράμματος μέσω της ταπεινότερης, αισθητής και σωματικής αποδοχής του νόμου, γινόμενος, όπως οι Ιουδαίοι, τροφός των παθών και υπηρέτης της αμαρτίας.

Αλλά και εμείς, σύμφωνα με τον μέγα Δαβίδ, ας εξαφανίσουμε τον Σαούλ από κάθε όριο του Ισραήλ, δηλαδή τον γεώδη και σωματικό θεσμό του νόμου, ήγουν τον ιουδαϊκό τρόπο λατρείας ή τον πρόχειρο και πιο σωματικό νου ολόκληρης της Γραφής που περιορίζεται μόνο στο ρητό (το γράμμα), μακριά από κάθε τρόπο θεωρητικής μυσταγωγίας. Και ας μεταβούμε στην πνευματική εκθέωση των νοουμένων, και ας περιποιηθούμε τους Γαβαωνίτες, δηλαδή τους κατά φύση λόγους των όντων, τους οποίους διατήρησε απαθείς ο αληθινός κληροδότης των θείων επαγγελιών, ο Ιησούς, εξαιτίας των οποίων, όταν αναιρούνταν από τον Σαούλ, ο Θεός ανέστειλε τον θείο υετό της μυστικής γνώσης. Και ας θανατώσουμε μέσω των ίδιων των Γαβαωνιτών, δηλαδή της φυσικής θεωρίας, όπως ακριβώς επτά άνδρες από τους γιους του Σαούλ, την εμπαθή, υλική (πρόσυλη) και χρονική εκδοχή του νόμου, την οποία από τη φύση της γεννά η Ρεσφά, που σημαίνει «δρόμος στόματος», όπερ εστί η σωματική εκμάθηση του νόμου, και η Μερόβ, που ερμηνεύεται «πλησμονή φάρυγγος», δηλαδή η τρυφή της κοιλιάς. Η πρώτη (η Ρεσφά) γεννά τον Μεμφιβοσθέ και τον Ερμονθί, όπου ο πρώτος ερμηνεύεται «αισχύνη στόματος» και ο δεύτερος «ανάθεμά τους», ήγουν την έξη και την ενέργεια των παθών, ενώ η δεύτερη (η Μερόβ) γεννά τους πέντε γιους στον Εσδριήλ, δηλαδή στο θεωρητικό μέρος της ψυχής, που είναι οι πέντε εμπαθείς τρόποι των αισθήσεών μας κατά παράχρηση. Αναιρώντας αυτούς μέσω της φυσικής θεωρίας, εξιλεώνουμε τον οργισμένο Θεό, μεταφερόμενοι από το γράμμα στο πνεύμα, και προκαλούμε τους θείους όμβρους της γνώσης, απολαμβάνοντας άφθονα τους καρπούς της δικαιοσύνης που προέρχονται από αυτήν.

ξαʹ Περί του δρεπανιού που είδε να πετάει ο Ζαχαρίας. ξβʹ Περί της χρυσής λυχνίας την οποία είδε ο ίδιος προφήτης. ξγʹ Τι σημαίνει «στην οποία κατοικούν περισσότερες από δώδεκα μυριάδες ανδρών, οι οποίοι δεν γνώρισαν το δεξί τους ή το αριστερό»· ποιοι είναι οι άνδρες και τι είναι το δεξί και το αριστερό. ξδʹ Γιατί, μετά τον θάνατο του Σαούλ, ο οποίος αδίκησε τους Γαβαωνίτες, ζητήθηκε ευθύνη από τον Δαβίδ που δεν είχε αδικήσει σε τίποτα, με τη χώρα του να μαστίζεται από λιμό, μέχρις ότου παρέδωσε στους Γαβαωνίτες επτά άνδρες από τους απογόνους του Σαούλ;