Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 23:15

Και όμως, ω Δαβίδ, τέτοια λόγια δεν είπε, όπως εσύ: «Έως πότε, Κύριε, θα με ξεχνάς ολοκληρωτικά;» Αναλογίσου, λοιπόν, τα όσα αφορούν τον Μωυσή και τα όσα αφορούν εσένα. Εσύ, ω Δαβίδ, ανατράφηκες σε χωριό· εκείνος σε πόλη. Εσύ κρατήθηκες από αγροτικά χέρια· εκείνος γαλουχήθηκε σε βασιλικές αγκάλες. Εσύ από βρέφος ήσουν ποιμένας προβάτων· εκείνος από παιδί φύλακας των γραμμάτων· διότι «εκπαιδεύτηκε ο Μωυσής σε όλη τη σοφία των Αιγυπτίων». Τα δικά σου δάχτυλα κούρδισαν όργανο· τα δικά του δάχτυλα κατέγραψαν τη δημιουργία του ουρανού και της γης. Τα δικά σου χέρια κατασκεύασαν δεκάχορδο ψαλτήρι· τα δικά του χέρια επέφεραν στους Αιγυπτίους μάστιγα δέκα πληγών, ενώ στον Ισραήλ έφεραν τη σάλπιγγα του Δεκαλόγου. Η δική σου τροφή ως ποιμένα ήταν γάλα και τυρί· η δική του τροφή ήταν το μάννα και ο ουράνιος άρτος [...] εκείνος ψάλλει και ο Φαραώ καταποντίζεται. Εσύ έκοψες την άκρη από το πανωφόρι του Σαούλ· εκείνος έσχισε τον βυθό της θάλασσας. Εσύ επιθύμησες να πιεις νερό από το πηγάδι της Βηθλεέμ· εκείνος ήπιε από την ακρότομη πέτρα νερό πιο γλυκό από το μέλι. Εσύ, προσδοκώντας τον Δεσπότη, προσεύχεσαι: «Φανέρωσε το πρόσωπό σου στον δούλο σου»· εκείνος απόλαυσε τη θεοπτία λέγοντας: «Ο Κύριος ήλθε από το Σινά και φανερώθηκε σε εμάς από το κατάσκιο όρος». Σε εσένα, όσο ζεις, αποκαλύπτομαι και συνομιλώ· τον Μωυσή όμως και μετά θάνατον τον παρουσιάζω δίπλα μου και του ομιλώ στο όρος, μεταμορφούμενος ενώπιον των αποστόλων.

Καλό πράγμα είναι η προσευχή και η αγρυπνία· και ας σε πείσει ο Θεός, ο οποίος αγρυπνούσε πριν από το πάθος και προσευχόταν. Καλό πράγμα είναι η αγνεία και η παρθενία· και ας σε πείσει ο Παύλος που νομοθετεί περί αυτών και κρίνει δίκαια μεταξύ γάμου και αγαμίας, καθώς και ο ίδιος ο Ιησούς που γεννήθηκε από Παρθένο, προκειμένου και τη γέννηση να τιμήσει, αλλά και την παρθενία να προτιμήσει. Καλό πράγμα είναι η εγκράτεια· και ας σε πείσει ο Δαβίδ, όταν έδειξε εγκράτεια ως προς το πηγάδι της Βηθλεέμ, μη πίνοντας, αλλά προσφέροντας μόνο το νερό ως σπονδή, μη ανεχόμενος να ικανοποιήσει το δικό του πάθος με ξένο αίμα.

Πάλι επιθυμία, αλλά όχι απαγορευμένη· τότε μεν για σώμα, τώρα δε για ύδωρ. Επιθύμησε να πιει, φλεγόταν από τη δίψα, και λέει: «Διψώ, χάνομαι». Κάποιοι λοιπόν από όσους ήθελαν να τον υπηρετήσουν αναχώρησαν, και του έφεραν ύδωρ με τίμημα το αίμα τους, και διαμέσου των εχθρών μετέφεραν το ύδωρ. Όταν δε μεταφέρθηκε το ύδωρ, αναλογίστηκε ο βασιλιάς τι έπραξε, διότι σε εκείνον τον πόλεμο δεν συγκράτησε τη δίψα του. Και τι έκανε; Λαμβάνοντας το ύδωρ δεν το ήπιε, αλλά το πρόσφερε ως σπονδή στον Θεό. Διότι δεν του φαινόταν πλέον ότι είναι ύδωρ, αλλά αίμα, εξετάζοντας όχι τη φύση του, αλλά την πρόθεση. Βλέπεις λοιπόν πώς, αφού παιδαγωγήθηκε από την προηγούμενη επιθυμία, έγινε έπειτα περισσότερο σώφρων; Αυτός που επιθυμούσε σώματα, δεν επιθυμεί ύδωρ; Μάλλον το επιθυμούσε, αλλά συγκρατούσε τον εαυτό του.

ΤΙΤΛ. ΙΘ΄. —Περί εγγυήσεως. ΤΙΤΛ. Κ΄. —Περί επιθυμίας· και ότι δεν πρέπει να ακολουθούμε τις πονηρές επιθυμίες. «Δεν θα επιθυμήσεις τη γυναίκα του πλησίον σου, ούτε την οικία του, ούτε τον αγρό του, ούτε τον δούλο του, ούτε τη δούλη του, ούτε το βόδι του, ούτε το υποζύγιό του, ούτε καθετί που ανήκει στον πλησίον σου.» «Κυριεύθηκε από επιθυμία ο Δαβίδ και είπε: Ποιος θα με ποτίσει νερό από το πηγάδι που βρίσκεται στη Βηθλεέμ;»

Η Βηθλεέμ άνοιξε την Εδέμ, ελάτε να δούμε. Βρήκαμε την τρυφή στα κρυφά, ελάτε να λάβουμε τα αγαθά του παραδείσου μέσα στο σπήλαιο. Εκεί φάνηκε ρίζα απότιστη που βλαστάνει άφεση, εκεί βρέθηκε φρέαρ που δεν ανορύχθηκε, από το οποίο επιθύμησε να πιει παλαιότερα ο Δαβίδ. Εκεί η Παρθένος, αφού γέννησε βρέφος, κατέπαυσε αμέσως τη δίψα του Αδάμ και του Δαβίδ. Γι' αυτό, ας σπεύσουμε σε αυτό το μέρος, όπου γεννήθηκε νέο παιδί, ο προ των αιώνων Θεός.

Διότι για μεν τα δώρα χαιρόμαστε και αγαλλιώμεθα και απολαμβάνουμε ουράνια τέρψη και έχουμε αδιάκοπη ευφροσύνη, λυπούμαστε όμως και στενοχωριόμαστε διότι δεν έχουμε τη δύναμη να δούμε τον τόπο και να τελέσουμε εκεί την πανήγυρη της εορτής, στον οποίο έχει ανατείλει για εμάς το αληθινό φως και έχει ανθίσει η αιώνια ζωή και έχει φανερωθεί ο θησαυρός των δωρεών, ο οποίος ευφραίνει και φωτίζει όλους όσοι τον βλέπουν και τους γεμίζει αχόρταγα με ουράνια χαρά και τους δίδει τον άφθαρτο πλούτο και τους παρακινεί να του ψάλλουν με ευφροσύνη και τερπνότητα μαζί με τα στρατεύματα των αγγέλων, των ποιμένων και των μάγων: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Και δεν παρομοιαζόμαστε σήμερα, κατά τρόπο πολύ αξιοθρήνητο, μόνο με τον προπάτορα Αδάμ και τον θεόφρονα Μωυσή, αλλά μοιάζουμε ακριβώς και με τον θεοπάτορα Δαβίδ, εμπλεκόμενοι παρομοίως σε όμοιες και παραπλήσιες καταστάσεις. Διότι και εκείνος ο θεόληπτος κάποτε, όταν περισφιγγόταν από την πολιορκία του Σαούλ, φλεγόμενος ίσως από αυτή τη δική μας πνευματική δίψα, επιθύμησε να πιει το σωτήριο ύδωρ από το φρέαρ της Βηθλεέμ, το οποίο είναι ύδωρ ζων και ζωογονεί με θεία δύναμη όλους όσους το πίνουν. «

Τι θα μπορούσε να είναι πιο αξιοθρήνητο από αυτό, το να έχουμε δηλαδή κοντά μας το ποθούμενο και να μην έχουμε τη δύναμη να το αποκτήσουμε; Διότι και τότε, λέγει, όπως ακριβώς συμβαίνει και τώρα με τους Σαρακηνούς, υπήρχε στη Βηθλεέμ στρατόπεδο αλλοφύλων, και αυτό τον εμπόδιζε, όπως και εμάς, να έλθει στη θεοδόχο Βηθλεέμ και τον απέτρεπε μέσω του φόβου από το να εκπληρώσει την πραγματικά ποθεινή και μακάρια επιθυμία του, από την οποία τίποτα δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι πιο μακάριο, πιο τίμιο και πιο τερπνό. Αλλά εκείνος μεν, ενώ λαχταρούσε να πιει νερό από το πηγάδι της Βηθλεέμ και εμποδιζόταν να φθάσει στη θεοφόρο Βηθλεέμ εξαιτίας του εχθρικού στρατοπέδου των αλλοφύλων που είχε εγκατασταθεί τότε πολεμικά στην πάντιμη Βηθλεέμ, πέτυχε το ποθούμενο, εφόσον είχε επιθυμήσει να πιει αισθητό νερό. Διότι τρεις από τους σωματοφύλακες, οι πιο γενναίοι και ρωμαλέοι πρόμαχοι του βασιλιά, βλέποντας την επιθυμία του και ακούγοντάς τον να λέει πολύ δικαιολογημένα: «Ποιος θα με ποτίσει νερό από το πηγάδι που βρίσκεται στη Βηθλεέμ, κοντά στην πύλη;»