Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 24:16

Και άπλωσε ο άγγελος το χέρι του, αναφέρει το κείμενο, στην Ιερουσαλήμ για να επιφέρει την καταστροφή σε αυτήν. «Και ευσπλαγχνίστηκε ο Κύριος και είπε: Αρκεί πλέον, τράβηξε πίσω το χέρι σου.» Διότι Ιερουσαλήμ είναι η Εκκλησία των πιστών, υπέρ της οποίας ο Χριστός πέθανε, και αφού έγινε παράκλητος για εμάς προς τον Πατέρα, σταμάτησε το θανατηφόρο χέρι του εξολοθρευτή. Επειδή, ανασταινόμενος από τους νεκρούς, κατήργησε τον θάνατο και έγινε η απαρχή της αθανασίας για τους κατοίκους της Εκκλησίας. Έπειτα, κατόπιν θείας υπόδειξης, ο Δαβίδ στάθηκε στο σημείο όπου είδε τον εξολοθρευτή άγγελο και, αφού έστησε θυσιαστήριο, πρόσφερε ολοκαυτώματα και ειρηνικές θυσίες στον Θεό. Διότι εκείνος στεκόταν κοντά στο αλώνι του Ορνά. Και αλώνι είναι η Εκκλησία των ευσεβών, στην οποία συγκεντρώνονται σαν τα στάχυα όσοι θερίζονται μέσω του ευαγγελικού κηρύγματος από την πλάνη και την απιστία, την οποία, ως αλώνι, αγόρασε αντί πενήντα σίκλων. Διότι και ο Χριστός αγόρασε την Εκκλησία με μεγάλο τίμημα· διότι με το ίδιο Του το αίμα έστησε θυσιαστήριο μέσα σε αυτήν, εννοώ δηλαδή τα θυσιαστήρια σε όλες τις κατά τόπους εκκλησίες, και θυσίασε δύο βόδια, με τα οποία υποδηλώνονται τόσο ο λαός των πιστών που προέρχεται από την περιτομή όσο και εκείνος από την ακροβυστία. Βόδια μεν, επειδή μπήκαν κάτω από τον ζυγό του Ευαγγελίου· ενώ θυσιάζονται, επειδή θυσιάζουν τους εαυτούς τους με το να σφαγιάζουν τα πάθη τους και να τα καταναλώνουν στο πυρ του Αγίου Πνεύματος.

Και σηκώθηκε ο Δαβίδ το πρωί, και ο λόγος του Κυρίου ήλθε προς τον προφήτη Γαδ τον βλέποντα, λέγοντας: Πήγαινε και μίλησε στον Δαβίδ λέγοντας: αυτά λέει ο Κύριος: τρία πράγματα εγώ φέρνω πάνω σου, και διάλεξε για τον εαυτό σου ένα από αυτά, και θα σου το κάνω. Και εισήλθε ο Γαδ στον Δαβίδ, του το ανήγγειλε και του είπε: Διάλεξε για τον εαυτό σου τι να γίνει: να έλθουν σε σένα τρία έτη πείνας στη γη σου, ή να φεύγεις για τρεις μήνες μπροστά από τους εχθρούς σου και αυτοί να σε καταδιώκουν, ή να υπάρξουν τρεις ημέρες θανατικού στη γη σου. Τώρα, λοιπόν, σκέψου και δες τι θα αποκριθώ σε Αυτόν που με απέστειλε. Και είπε ο Δαβίδ προς τον Γαδ: Και τα τρία μού είναι πάρα πολύ στενόχωρα από παντού. Ας πέσω, λοιπόν, στα χέρια του Κυρίου, διότι οι οικτιρμοί Του είναι πάρα πολλοί, στα χέρια ανθρώπων όμως ας μην πέσω. Ήταν δε οι ημέρες του θερισμού των σιταριών. Και έδωσε ο Κύριος θανατικό στον Ισραήλ από το πρωί έως την ώρα του γεύματος, και άρχισε η καταστροφή στον λαό, και πέθαναν από τον λαό, από τη Δαν έως τη Βηρσαβεέ, εβδομήντα χιλιάδες άνδρες. Και εξέτεινε ο Άγγελος του Θεού το χέρι του στην Ιερουσαλήμ για να την καταστρέψει, και σπλαχνίστηκε ο Κύριος για τη συμφορά και είπε στον Άγγελο που κατέστρεφε τον λαό: Αρκεί τώρα, κατέβασε το χέρι σου. Και ο Άγγελος του Κυρίου στεκόταν κοντά στο αλώνι του Ορνά του Ιεβουσαίου.

Αλών Ορνά (Β' Σαμ. 24, 16). Αυτή είναι η Ιερουσαλήμ. Ασσούρ (Γ' Βασ. 9, 15). Πόλη στην Ιουδαία, την οποία οικοδόμησε ο Σολομών. Αβελμαελαί (Γ' Βασ. 4, 12). Πόλη ενός από τους άρχοντες του Σολομώντα, από όπου καταγόταν ο Ελισσαίος. Σήμερα είναι κώμη στον Αυλώνα, η οποία απέχει δέκα μίλια από τη Σκυθόπολη, και η οποία πλέον ονομάζεται Βηθμαελά. Υπάρχει δε και η Αβελμεά καθώς κατεβαίνει κανείς από τη Νέα Πόλη προς τη Σκυθόπολη.

«Θα πέσω, λοιπόν, στα χέρια του Κυρίου, διότι οι οικτιρμοί του είναι πάρα πολλοί. Σε χέρια ανθρώπων, όμως, ας μην πέσω. Και έστειλε ο Κύριος θανατικό στον Ισραήλ από το πρωί έως την ώρα του γεύματος· και πέθαναν από τον λαό, από τη Δαν έως τη Βηρσαβεέ, εβδομήντα χιλιάδες άνδρες. Και άπλωσε ο άγγελος το χέρι του επί της Ιερουσαλήμ για να την καταστρέψει. Και σπλαχνίστηκε ο Κύριος για τη συμφορά. Και είπε στον άγγελο: “Αρκετά, απόσυρε το χέρι σου”.» «Ο Θεός είναι κριτής δίκαιος, και ισχυρός, και μακρόθυμος.» «Σύμφωνα με το μέγεθος της οργής του δεν θα ζητήσει ευθύνες.» «Θυμήσου τους οικτιρμούς σου, Κύριε.» —«Πόσο μεγάλο είναι το πλήθος της αγαθότητάς σου, Κύριε. Από το έλεός σου, Κύριε, είναι γεμάτη η γη.» «Ανθρώπους και κτήνη θα σώσεις, Κύριε· πόσο πλήθυνας το έλεός σου.» «Εσύ, Κύριε, είσαι αγαθός, και επιεικής, και πολυέλεος σε όλους. Εσύ, Κύριε και Θεέ μου, είσαι οικτίρμων και ελεήμων.» «Οικτίρμων και ελεήμων είναι ο Κύριος· μακρόθυμος.» «Ελεήμων και οικτίρμων είναι ο Κύριος, τροφή έδωσε στους....» «Ποιος Θεός είναι σαν κι εσένα, που συγχωρείς τις αδικίες, και παραβλέπεις τις ασέβειες στο υπόλοιπο της κληρονομιάς του; Δεν διατήρησε την οργή του για τιμωρία, διότι επιθυμεί το έλεος. Αυτός θα επιστρέψει, και θα μας σπλαχνιστεί. Θα καταποντίσει τις αμαρτίες μας, και θα απορριφθούν στα βάθη της θάλασσας.» «Ο Κύριος είναι μακρόθυμος, και μεγάλη είναι η ισχύς του.» «Εγώ σας έπλασα, και εγώ θα συγχωρήσω. Και εγώ θα σας αναλάβω, και θα σας σώσω.» «

Διότι, εάν είχε προκαθοριστεί για αυτούς το όριο του θανάτου ώστε να πεθάνουν εκείνη την ημέρα, κατά την οποία εβδομήντα χιλιάδες άνδρες μέσα σε διάστημα τριών ωρών δέχθηκαν τον θάνατο από το χέρι του αγγέλου, πώς δόθηκε στην κρίση του βασιλιά η δυνατότητα επιλογής να διαλέξει απλώς αυτό, εννοώ τον θάνατο, ή κάποιο άλλο από τα επαπειλούμενα; Διότι, εάν είχε επιλέξει κάποιο άλλο, οπωσδήποτε τα του καθορισμένου ορίου θα έμεναν ανεκπλήρωτα. Επιπλέον, πρέπει να εξεταστούν και όσα διατάχθηκαν στον Μωυσή σχετικά με τον χάλκινο όφι, αν βέβαια είναι δυνατόν να μην ανατρέπουν αυτά εντελώς το δικό σου επιχείρημα. Διότι, όπως λέει, όσοι δέχονταν δάγκωμα από τα ερπετά, εάν απέβλεπαν προς εκείνο το κατασκευασμένο από χαλκό ομοίωμα του όφεως, διέφευγαν τον θάνατο από το ιοβόλο δάγκωμα. Εάν λοιπόν, όπως ισχυρίζεσαι εσύ, έχουν καθοριστεί για τους ανθρώπους όρια ζωής, τα οποία είναι αδύνατον να παραβιαστούν, είτε με συντόμευση είτε με υπέρβαση (διότι και στις δύο περιπτώσεις θα αναιρεθεί η έννοια του ορίου), δεν θα ήταν λογικό να διαφύγουν κάποιοι το προκαθορισμένο, ακόμη και αν κοιτούσαν τον χάλκινο όφι, αλλά, ακόμη και χωρίς το δάγκωμα του ερπετού, θα ήταν αναγκαίο να συναντήσουν τον θάνατο. Και ποια θα ήταν η ευεργεσία από εκείνο το καινοφανές θέαμα για όσους οπωσδήποτε επρόκειτο να πεθάνουν; Αν πάλι δεν τους είχε βρει ακόμη το όριο της ζωής τους, αυτό που διατάχθηκε αποδεικνύεται εξίσου περιττό, διότι δεν θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι τα δαγκώματα των φιδιών μπορούν να υπερισχύσουν της θείας βουλής και διάταξης.