Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 7:1

Και για το ζήτημα αυτό ορκίστηκε ο Δαβίδ στον Κύριο και ευχήθηκε στον Θεό του Ιακώβ, λέγοντας: «Εάν θα εισέλθω στο σκήνωμα του οίκου μου, εάν θα ανεβώ στην κλίνη του στρώματός μου, εάν θα δώσω ύπνο στους οφθαλμούς μου και στα βλέφαρά μου νυσταγμό, έως ότου βρω τόπο για τον Κύριο, σκήνωμα για τον Θεό του Ιακώβ». Όταν δε εκείνος διανοήθηκε αυτά, ο μεν Θεός αποδέχεται την προαίρεση της ευσέβειάς του· δεν επιτρέπει όμως να ανεγερθεί ο οίκος· διότι, ως Θεός που είναι, δεν έχει ανάγκη από αισθητό οίκο, ούτε από οικοδόμημα που θα συγκροτηθεί από άψυχους λίθους. Αλλά, εάν βέβαια έπρεπε ο Θεός να κατοικήσει επί της γης, από το δικό του σπέρμα, του Δαβίδ, θα προερχόταν εκείνος που θα υποδεχόταν τη θεότητά Του, ο οποίος και θα οικοδομήσει για τον Θεό επάξιο ιερό οίκο και άγιο ναό, του οποίου ο θρόνος θα διαρκέσει αιώνια. Φανέρωνε, λοιπόν, τον Χριστό Του, ο οποίος θα γεννιόταν από το σπέρμα του Δαβίδ κατά σάρκα, και την Εκκλησία που επρόκειτο να συσταθεί μέσω αυτού σε όλη την οικουμένη. Και ότι αυτά έχουν έτσι, η γραφή των Βασιλειών το διδάσκει με τον εξής τρόπο: «Και συνέβη, όταν ο Δαβίδ εγκαταστάθηκε στον οίκο του, και ο Κύριος του εξασφάλισε κυριαρχία γύρω από όλους τους εχθρούς του· και είπε ο βασιλιάς προς τον Νάθαν τον προφήτη: Ιδού λοιπόν εγώ κατοικώ σε κέδρινο οίκο, και η κιβωτός του Θεού βρίσκεται στο μέσο της σκηνής»· ή, στο μέσο δερμάτινου καλύμματος, όπως σημαίνει η εβραϊκή λέξη.

Και από αυτά πάλι είναι δυνατόν να γνωρίσει κανείς το μέτρο της ψυχής, το πώς στέκεται. Εκείνα μεν τα πρώτα δεν έχουν φθάσει σε σταθερή κατάσταση. Διότι ακόμη ο αγώνας επικρέμαται στην ψυχή, έστω κι αν δείχνει ισχυρότητα εναντίον τους. Αυτά δε, καθώς είπε η Γραφή, βρίσκονται σε χρήση: «εγκαταστάθηκε», λέει, «ο Δαβίδ στον οίκο του, και τον ανέπαυσε ο Θεός από όλους τους τριγύρω εχθρούς του». Αυτά δεν θα τα εννοήσεις για ένα μόνο από τα πάθη, αλλά και μαζί με τα φυσικά πάθη, της επιθυμίας και του θυμού, και τα πάθη της φιλοδοξίας που πλάθει εικόνες προσώπων και δημιουργεί φαντασιώσεις και διεγείρει σε επιθυμία και έφεση· και πάλι το πάθος της φιλαργυρίας, όταν η ψυχή συμμετέχει σε αυτό κρυφά, έστω και αν δεν πείθεται να προχωρήσει σε πράξη, αλλά απεικονίζει στον νου τα είδωλα των πραγμάτων της φιλαργυρίας με υλικό τη συγκέντρωση του πλούτου και πείθει την ψυχή να ασχολείται με αυτά και της προκαλεί τον πόθο να τα αποκτήσει μαζί με τα υπόλοιπα.

Ο Ριχάν και ο Βανέας, αφού δολοφόνησαν κρυφά τον Μεμφιβοσθέ, προσήλθαν στον Δαβίδ, προσδοκώντας να επαινεθούν για τον φόνο. Εκείνος, όμως, τους θανάτωσε. Τότε ο Δαβίδ αναδεικνύεται βασιλιάς ολόκληρου του λαού και εκστρατεύει στην Ιερουσαλήμ εναντίον των Ιεβουσαίων· οι χωλοί τον εμποδίζουν να εισέλθει, εκείνος όμως καταλαμβάνει το φρούριο και οικοδόμησε για τον εαυτό του ανάκτορο. Σε αυτό συνεργάστηκε μαζί του και ο Χιράμ, ο βασιλιάς της Τύρου. Επαναστάτησαν οι αλλόφυλοι, και ο Δαβίδ εξήλθε και τους κατέκοψε. Όταν όμως του επιτέθηκαν πάλι, εμποδίζεται από τον Θεό να ανέβει για να τους αντιμετωπίσει. «Αλλά», λέγει ο Θεός, «όταν ακούσεις τον ήχο της δονήσεως από το δάσος του Κλαυθμώνος, τότε να πολεμήσεις. Διότι τότε θα παραδοθούν σε εσένα». Ο Δαβίδ ανακομίζει την Κιβωτό, και πεθαίνει ο Οζά, επειδή άπλωσε το χέρι του προς την Κιβωτό. Καθώς μεταφερόταν η Κιβωτός, ο Δαβίδ χόρευε, και η Μελχώλ τον περιφρόνησε. Τότε, ενώ ο Δαβίδ επιθυμούσε να οικοδομήσει ναό, εμποδίζεται από τον προφήτη Νάθαν, και προσεύχεται ευχαριστώντας τον Θεό για τις υποσχέσεις που άκουσε. Ο Δαβίδ πάταξε τους αλλοφύλους, τον Μωάβ και τους Σύρους, και τα χρυσά όπλα που έλαβε, τα μετέφερε στην Ιερουσαλήμ, τα οποία αργότερα έλαβε ο Σουσακείμ, ο βασιλιάς της Αιγύπτου. Επίσης, πολλά αναθήματα αφιέρωσε ο Δαβίδ. Κρίνει τον Μεμφιβαάλ, τον υιό του Ιωνάθαν, άξιο να συμμετέχει στη βασιλική τράπεζα, και του παραχωρεί όλα τα υπάρχοντα του Σαούλ.