Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 7:15

Και όταν συμπληρωθούν οι ημέρες σου και κοιμηθείς μαζί με τους πατέρες σου, θα αναδείξω το σπέρμα σου μετά από εσένα, τον απόγονο που θα προέλθει από τα σπλάχνα σου, και θα ετοιμάσω τη βασιλεία σου. Αυτός θα οικοδομήσει οίκο για το όνομά μου, και εγώ θα ανορθώσω τον θρόνο του αιώνια. Εγώ θα γίνω σε αυτόν πατέρας, και αυτός θα γίνει σε εμένα υιός. Και εάν διαπράξει αδικία, θα τον ελέγξω με ράβδο ανθρώπων και με πλήγματα θνητών ανθρώπων. Όμως, το έλεός μου δεν θα το απομακρύνω από αυτόν, όπως το απομάκρυνα από εκείνους που απέρριψα από το πρόσωπό μου. Και θα εδραιωθεί ο οίκος του και η βασιλεία του αιώνια ενώπιόν μου· και ο θρόνος του θα είναι ανορθωμένος στον αιώνα, σύμφωνα με όλους αυτούς τους λόγους και σύμφωνα με όλο αυτό το όραμα.

Για το ότι τα όσα αφορούν την επισκοπή έχουν ειπωθεί για εκείνους που έχουν πιστέψει σε αυτόν, δώσε ιδιαίτερη προσοχή στο γεγονός ότι λέγεται στον πληθυντικό αριθμό η φράση: «το δε έλεός μου δεν θα το απομακρύνω από αυτούς»· σαφώς και στον Ψαλμό έχουν ειπωθεί παρόμοια με αυτά εδώ για τους υιούς εκείνου για τον οποίο προφητεύεται, στο σημείο: «εάν οι υιοί του εγκαταλείψουν τον νόμο μου και δεν πορευθούν σύμφωνα με τις κρίσεις μου, εάν βεβηλώσουν τα δικαιώματά μου και δεν τηρήσουν τις εντολές μου, θα επισκεφθώ με ράβδο τις ανομίες τους και με μάστιγες τις αδικίες τους· το έλεός μου όμως δεν θα το αποσύρω από αυτούς». Παρατήρησε δε πώς ο Λόγος ονόμασε τους κατά καιρούς διωγμούς «ράβδους ανδρών» και «πληγές υιών ανθρώπων»· ωστόσο, πολλές είναι οι παρηγοριές του Θεού και οι παραμυθίες μέσω των Γραφών, οι οποίες δεν μας επιτρέπουν να απελπιζόμαστε για τους διωγμούς που ενεργούνται εναντίον μας κατά καιρούς. Διότι, όπως ακριβώς προείπε ότι θα επισκεφθεί με ράβδο τον λαό του Χριστού εάν αμαρτήσει, έτσι έχει προϋποσχεθεί και ότι δεν θα απομακρύνει το έλεός του, λέγοντας: «το έλεός μου όμως δεν θα το απομακρύνω από αυτούς, καθώς το απομάκρυνα από εκείνους από τους οποίους το απομάκρυνα». Θα αναζητήσει, λοιπόν, κανείς πάνω σε ποιους βρισκόταν το έλεος του Θεού πριν από τον λαό των εθνών, το οποίο και απομάκρυνες παντελώς από αυτούς· το παρόμοιο του οποίου υπόσχεται να πράξει και για τον λαό του Χριστού.

Ο Ριχάν και ο Βανέας, αφού δολοφόνησαν κρυφά τον Μεμφιβοσθέ, προσήλθαν στον Δαβίδ, προσδοκώντας να επαινεθούν για τον φόνο. Εκείνος, όμως, τους θανάτωσε. Τότε ο Δαβίδ αναδεικνύεται βασιλιάς ολόκληρου του λαού και εκστρατεύει στην Ιερουσαλήμ εναντίον των Ιεβουσαίων· οι χωλοί τον εμποδίζουν να εισέλθει, εκείνος όμως καταλαμβάνει το φρούριο και οικοδόμησε για τον εαυτό του ανάκτορο. Σε αυτό συνεργάστηκε μαζί του και ο Χιράμ, ο βασιλιάς της Τύρου. Επαναστάτησαν οι αλλόφυλοι, και ο Δαβίδ εξήλθε και τους κατέκοψε. Όταν όμως του επιτέθηκαν πάλι, εμποδίζεται από τον Θεό να ανέβει για να τους αντιμετωπίσει. «Αλλά», λέγει ο Θεός, «όταν ακούσεις τον ήχο της δονήσεως από το δάσος του Κλαυθμώνος, τότε να πολεμήσεις. Διότι τότε θα παραδοθούν σε εσένα». Ο Δαβίδ ανακομίζει την Κιβωτό, και πεθαίνει ο Οζά, επειδή άπλωσε το χέρι του προς την Κιβωτό. Καθώς μεταφερόταν η Κιβωτός, ο Δαβίδ χόρευε, και η Μελχώλ τον περιφρόνησε. Τότε, ενώ ο Δαβίδ επιθυμούσε να οικοδομήσει ναό, εμποδίζεται από τον προφήτη Νάθαν, και προσεύχεται ευχαριστώντας τον Θεό για τις υποσχέσεις που άκουσε. Ο Δαβίδ πάταξε τους αλλοφύλους, τον Μωάβ και τους Σύρους, και τα χρυσά όπλα που έλαβε, τα μετέφερε στην Ιερουσαλήμ, τα οποία αργότερα έλαβε ο Σουσακείμ, ο βασιλιάς της Αιγύπτου. Επίσης, πολλά αναθήματα αφιέρωσε ο Δαβίδ. Κρίνει τον Μεμφιβαάλ, τον υιό του Ιωνάθαν, άξιο να συμμετέχει στη βασιλική τράπεζα, και του παραχωρεί όλα τα υπάρχοντα του Σαούλ.