Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ 1:2

ΟΜΙΛΙΑ Β'. Ο Παύλος, ο Σιλουανός και ο Τιμόθεος προς την Εκκλησία των Θεσσαλονικέων, η οποία βρίσκεται εν τω Θεώ και Πατρί ημών και τω Κυρίω Ιησού Χριστώ· χάρις σε σας και ειρήνη από τον Θεό τον Πατέρα μας και τον Κύριο Ιησού Χριστό. α'. Οι περισσότεροι άνθρωποι τα πάντα πράττουν και μηχανεύονται, ώστε να αποκτήσουν κάποια χάρη και εύνοια τόσο από τους άρχοντες όσο και από τους ανωτέρους τους· και το θεωρούν αυτό πολύ σπουδαίο, και νομίζουν τους εαυτούς τους μακάριους, εάν επιτύχουν αυτό που επιδιώκουν. Εάν όμως το να τύχει κάποιος χάριτος από τους ανθρώπους είναι τόσο σπουδαίο, το να βρει χάρη από τον Θεό, πόσο μεγαλύτερο άραγε θα ήταν; Γι' αυτό ακριβώς πάντοτε αυτό προτάσσει στην επιστολή του, και αυτό εύχεται, γνωρίζοντας ότι, εάν υπάρχει αυτό, τίποτα πλέον δεν θα είναι οδυνηρό, αλλά όσα δυσχερή κι αν υπάρξουν, όλα θα επιλυθούν.

Και κάτι άλλο ακόμη προετοιμάζει· επειδή, δηλαδή, επιθυμεί να τους καταστήσει καλοπροαίρετους απέναντι στα επόμενα μέρη της επιστολής, ώστε, ακόμη κι αν τους επιτιμά, ακόμη κι αν τους επιπλήττει, να μην αποσκιρτήσουν· για τον λόγο αυτόν τους υπενθυμίζει προπάντων τη χάρη του Θεού, απαλύνοντας την καρδιά τους, ώστε, ακόμη κι αν υπάρχει θλίψη, αναλογιζόμενοι τη χάρη χάρη στην οποία σώθηκαν από τα μεγαλύτερα δεινά, να μην απελπίζονται στα μικρότερα, αλλά να αντλούν από εκεί την παρηγοριά. Όπως ακριβώς έλεγε γράφοντας και κάπου αλλού: «Διότι, αν, ενώ ήμασταν εχθροί, συμφιλιωθήκαμε με τον Θεό μέσω του θανάτου του Υιού του, πολύ περισσότερο, αφού συμφιλιωθήκαμε, θα σωθούμε μέσω της ζωής του». «Χάρη σε σας», λέει, «και ειρήνη από τον Θεό τον Πατέρα μας και τον Κύριο Ιησού Χριστό». «Οφείλουμε να ευχαριστούμε τον Θεό πάντοτε για σας, αδελφοί, όπως είναι δίκαιο». Δες την υπερβολή της ταπεινοφροσύνης· λέγοντας, «Οφείλουμε να ευχαριστούμε», τους δίνει την αφορμή να συλλογιστούν και να κατανοήσουν, ότι αν άλλοι για τα δικά σας κατορθώματα δεν θαυμάζουν πρώτα εσάς, αλλά τον Θεό, πολύ περισσότερο κι εμείς. Εξάλλου, ανυψώνει και το φρόνημά τους, διότι υποφέρουν τέτοια δεινά, τα οποία δεν είναι άξια δακρύων ούτε θρήνων, αλλά ευχαριστίας προς τον Θεό. Αν όμως ο Παύλος ευχαριστεί για τα αγαθά των άλλων, τι θα πάθουν εκείνοι που όχι μόνο δεν ευχαριστούν, αλλά και λιώνουν από τον φθόνο; «Επειδή υπεραυξάνει η πίστη σας, και περισσεύει η αγάπη του καθενός από όλους σας προς αλλήλους». Και πώς είναι δυνατόν, λέει, να αυξηθεί η πίστη; Πώς;

ΣΤΗ Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ. «Ο Παύλος, ο Σιλουανός και ο Τιμόθεος προς την Εκκλησία των Θεσσαλονικέων εν Θεώ, τον Πατέρα μας, και Κυρίω Ιησού Χριστώ· οφείλουμε να ευχαριστούμε τον Θεό πάντοτε για εσάς, αδελφοί, όπως είναι πρέπον, επειδή αυξάνεται υπερβολικά η πίστη σας και περισσεύει η αγάπη του καθενός από όλους σας του ενός προς τον άλλον, ώστε εμείς οι ίδιοι να καυχόμαστε για εσάς στις εκκλησίες του Θεού για την υπομονή και την πίστη σας σε όλους τους διωγμούς σας και στις θλίψεις τις οποίες υπομένετε, γεγονός που αποτελεί απόδειξη της δίκαιης κρίσης του Θεού, ώστε να αξιωθείτε της βασιλείας του Θεού, υπέρ της οποίας και πάσχετε». Χρειάστηκε, λοιπόν, και δεύτερη Επιστολή από τον Απόστολο προς τους Θεσσαλονικείς, όχι για να τους προτρέψει σε κάτι από όσα συντελούν είτε στην πίστη (διότι λέει: «αυξάνεται υπερβολικά η πίστη σας») είτε στον ενάρετο βίο· αφού άλλωστε και στην πρώτη Επιστολή ανέφερε ότι δεν έχουν ανάγκη διδασκαλίας, εφόσον είναι θεοδίδακτοι. Ποια είναι, λοιπόν, η αιτία της Επιστολής; Για να μην ταράζονται ακούγοντας ότι δήθεν έφτασε ήδη η ημέρα της δεύτερης παρουσίας του Κυρίου.