Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ 1:4

Μην απατάσαι λοιπόν, άνθρωπε, αντιλέγοντας στην αλήθεια· διότι είναι φοβερό να πέσει κανείς στα χέρια του ζωντανού Θεού. Άκουε τον Σωτήρα μας που λέει: Τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος, αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, αλλά ζημιωθεί την ψυχή του; Ή τι θα δώσει ο άνθρωπος ως αντάλλαγμα για την ψυχή του; Διότι πρόκειται ο Υιός του ανθρώπου να έλθει με τη δόξα του Πατέρα του μαζί με όλους τους Αγγέλους του, και τότε θα αποδώσει στον καθένα σύμφωνα με την πράξη του. Γι' αυτό και ο Απόστολος λέει: Οφείλουμε να ευχαριστούμε τον Θεό πάντοτε για εσάς, αδελφοί, καθώς είναι άξιο, επειδή αυξάνεται υπερβολικά η πίστη σας και περισσεύει η αγάπη του καθενός από όλους εσάς προς τους άλλους, ώστε εμείς οι ίδιοι να καυχιόμαστε για εσάς στις εκκλησίες του Θεού για την υπομονή και την πίστη σας σε όλους τους διωγμούς και τις θλίψεις σας, τις οποίες ανέχεστε, ως ένδειξη της δίκαιης κρίσης του Θεού, υπέρ της οποίας και πάσχετε, εφόσον είναι δίκαιο ενώπιον του Θεού να ανταποδώσει θλίψη σε εκείνους που σας θλίβουν, και σε εσάς που θλίβεστε να δώσει άνεση μαζί με εμάς κατά την αποκάλυψη του Κυρίου Ιησού από τον ουρανό με τους Αγγέλους της δυνάμεώς του, μέσα σε φλόγα φωτιάς, αποδίδοντας εκδίκηση σε εκείνους που δεν γνωρίζουν τον Θεό και σε εκείνους που δεν υπακούουν στο Ευαγγέλιο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού· οι οποίοι θα τιμωρηθούν με αιώνιο όλεθρο από το πρόσωπο του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος του, όταν έλθει για να ενδοξαστεί στους Αγίους του και να θαυμαστεί από όλους όσοι πίστεψαν.

Επειδή, ακόμη και αν αποσπάσω και λάβω ένα μέρος από ολόκληρο τον άνθρωπο, αυτό καθαυτό το αποκομμένο μέρος είναι μεν ενωμένο με τον εαυτό του, αποτελεί συνέχεια και είναι συγκολλημένο· εντούτοις, ακόμη και έτσι αποτελεί σχίσμα, επειδή δεν είναι ενωμένο με το υπόλοιπο σώμα. βʹ. Διότι ποιο είναι το όφελος, εάν αγαπάς τον τάδε με σφοδρότητα; Ανθρώπινη είναι αυτή η αγάπη· εάν όμως δεν είναι ανθρώπινη, αλλά αγαπάς για τον Θεό, τότε να τους αγαπάς όλους· διότι ο Θεός πρόσταξε έτσι, να αγαπάμε και τους εχθρούς. Και αν πρόσταξε να αγαπάμε τους εχθρούς, πόσο μάλλον εκείνους που δεν μας έχουν λυπήσει καθόλου; «Μα τον αγαπώ», λέει. Αλλά δεν τον αγαπάς έτσι· μάλλον δεν τον αγαπάς καν· διότι, όταν κακολογείς, όταν φθονείς, όταν επιβουλεύεσαι, πώς αγαπάς; «Αλλά δεν κάνω τίποτε από αυτά», λέει. Όταν όμως ακούς να τον κακολογούν, και δεν φράζεις το στόμα εκείνου που τα λέει, δεν δυσπιστείς στα λεγόμενα και δεν τον αναχαιτίζεις, ποιας φιλίας τεκμήριο είναι αυτό; «Και περισσεύει», λέει, «η αγάπη ενός εκάστου από όλους εσάς προς αλλήλους, ώστε εμείς οι ίδιοι να καυχόμαστε για εσάς στις Εκκλησίες του Θεού». Στην προηγούμενη βέβαια επιστολή λέει ότι όλες οι Εκκλησίες της Μακεδονίας και της Αχαΐας αντηχούσαν μαθαίνοντας τα σχετικά με την πίστη τους· «Ώστε», λέει, «δεν έχουμε ανάγκη να λέμε εμείς τίποτε· διότι οι ίδιοι αναγγέλλουν για εσάς τι είδους υποδοχή βρήκαμε ανάμεσά σας»· εδώ όμως λέει: «Ώστε να καυχόμαστε για εσάς». Τι ακριβώς σημαίνει λοιπόν αυτό που ειπώθηκε;

Εκεί λέει ότι δεν έχουν ανάγκη από τη δική σας διδασκαλία· εδώ όμως δεν είπε ότι τους διδάσκουμε, αλλά ότι καυχιόμαστε και σεμνυνόμαστε. Εάν, λοιπόν, εμείς εξαιτίας σας και ευχαριστούμε τον Θεό και καυχιόμαστε ενώπιον των ανθρώπων, πολύ περισσότερο οφείλετε εσείς να το κάνετε αυτό για τα δικά μας καλά. Διότι, εάν για τους άλλους τα κατορθώματά σας είναι άξια καυχήσεως, πώς για εμάς θα ήταν άξια θρήνων; Δεν είναι δυνατόν να ειπωθεί αυτό. «Ώστε εμείς οι ίδιοι», λέει, «να καυχιόμαστε για εσάς στις Εκκλησίες του Θεού, για την υπομονή και την πίστη σας». Εδώ φανερώνει ότι έχει παρέλθει και πολύς χρόνος· διότι η υπομονή αναδεικνύεται μέσα από πολύ χρόνο, όχι σε δύο και τρεις ημέρες. Και δεν κάνει απλώς λόγο για υπομονή.

Βεβαίως λοιπόν, και το να μην απολαμβάνει κανείς από τώρα τα υποσχεμένα αγαθά, αποτελεί έργο υπομονής· τώρα όμως κάνει λόγο για ακόμη μεγαλύτερη υπομονή. Ποια είναι δηλαδή αυτή; Εκείνη που επιδεικνύεται μέσα από τους διωγμούς. Και ότι αυτήν υπονοεί, είναι φανερό από όσα προσθέτει λέγοντας: «Σε όλους τους διωγμούς σας και στις θλίψεις, τις οποίες ανέχεστε». Διότι συζούσαν διαρκώς με εχθρούς, οι οποίοι επιχειρούσαν από παντού να τους βλάψουν, και επιδείκνυαν σταθερή και ακλόνητη υπομονή. Ας ντρέπονται όσοι, για να εξασφαλίσουν προστασία από ανθρώπους, αλλάζουν δόγματα. Διότι, ενώ το κήρυγμα βρισκόταν ακόμη στην αρχή του, άνθρωποι φτωχοί που ζούσαν από την καθημερινή τους εργασία, αντιμετώπιζαν την έχθρα πολιτευομένων και των πρώτων αρχόντων της πόλεως, χωρίς να υπάρχει πουθενά κανένας πιστός βασιλιάς ή άρχοντας, και υφίσταντο ακήρυχτο πόλεμο, και ούτε έτσι υποχωρούσαν. «Απόδειξη της δίκαιης κρίσης του Θεού». Δες πώς συγκεντρώνει για αυτούς την παρηγοριά. Είπε ότι: «Ευχαριστούμε τον Θεό», είπε ότι: «Καυχόμαστε ενώπιον των ανθρώπων».

ΣΤΗ Β΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ. «Ο Παύλος, ο Σιλουανός και ο Τιμόθεος προς την Εκκλησία των Θεσσαλονικέων εν Θεώ, τον Πατέρα μας, και Κυρίω Ιησού Χριστώ· οφείλουμε να ευχαριστούμε τον Θεό πάντοτε για εσάς, αδελφοί, όπως είναι πρέπον, επειδή αυξάνεται υπερβολικά η πίστη σας και περισσεύει η αγάπη του καθενός από όλους σας του ενός προς τον άλλον, ώστε εμείς οι ίδιοι να καυχόμαστε για εσάς στις εκκλησίες του Θεού για την υπομονή και την πίστη σας σε όλους τους διωγμούς σας και στις θλίψεις τις οποίες υπομένετε, γεγονός που αποτελεί απόδειξη της δίκαιης κρίσης του Θεού, ώστε να αξιωθείτε της βασιλείας του Θεού, υπέρ της οποίας και πάσχετε». Χρειάστηκε, λοιπόν, και δεύτερη Επιστολή από τον Απόστολο προς τους Θεσσαλονικείς, όχι για να τους προτρέψει σε κάτι από όσα συντελούν είτε στην πίστη (διότι λέει: «αυξάνεται υπερβολικά η πίστη σας») είτε στον ενάρετο βίο· αφού άλλωστε και στην πρώτη Επιστολή ανέφερε ότι δεν έχουν ανάγκη διδασκαλίας, εφόσον είναι θεοδίδακτοι. Ποια είναι, λοιπόν, η αιτία της Επιστολής; Για να μην ταράζονται ακούγοντας ότι δήθεν έφτασε ήδη η ημέρα της δεύτερης παρουσίας του Κυρίου.

Διότι αυτά πρέπει πρώτα να γίνουν, λέει, και έπειτα με αυτόν τον τρόπο να έλθει εκείνη. Δες πόση είναι η προκοπή των Θεσσαλονικέων, ώστε ο Απόστολος να αναπέμπει ευχαριστίες γι' αυτούς, όχι απλώς επειδή πιστεύουν, αλλά επειδή υπεραυξάνεται η πίστη τους, και επειδή δεν αγαπούν απλώς, αλλά και περισσεύουν σε αυτό το έργο. Και αυτό, λέει, είναι το δικό μας καύχημα: η υπομονή σας, η πίστη, οι διωγμοί, οι θλίψεις. Και όλα αυτά τα ανέχεστε, λέει, γνωρίζοντας ότι ως κατάληξή τους θα λάβετε τη βασιλεία των ουρανών. «Εφόσον είναι δίκαιο ενώπιον του Θεού να ανταποδώσει θλίψη σε εκείνους που σας θλίβουν, και σε εσάς που θλίβεστε». Αντί να πει, επειδή ακριβώς είναι δίκαιο. Και πρόσεξε πώς τους παρηγόρησε και τους ανακούφισε, θέτοντας ενώπιόν τους την εκδίκηση· πράγμα το οποίο προπάντων όσοι πάσχουν άδικα και με ευχαρίστηση το ακούν, και εύχονται να το δουν. «Να δώσει άνεση μαζί με εμάς κατά την αποκάλυψη του Κυρίου Ιησού από τον ουρανό με τους αγγέλους της δυνάμεώς του, μέσα σε φλόγα πυρός, ο οποίος θα δώσει εκδίκηση σε εκείνους που δεν γνωρίζουν τον Θεό, και σε εκείνους που δεν υπακούουν στο Ευαγγέλιο του Κυρίου μας Ιησού· οι οποίοι θα τιμωρηθούν με αιώνιο όλεθρο μακριά από το πρόσωπο του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος του, όταν έλθει για να ενδοξαστεί ανάμεσα στους αγίους του και να θαυμαστεί ανάμεσα σε όλους όσοι πίστεψαν.» Και από άλλη πλευρά τους παρηγόρησε, με το να τους καταστήσει κοινωνούς των αποστόλων.