Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ 1:9

Μην απατάσαι λοιπόν, άνθρωπε, αντιλέγοντας στην αλήθεια· διότι είναι φοβερό να πέσει κανείς στα χέρια του ζωντανού Θεού. Άκουε τον Σωτήρα μας που λέει: Τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος, αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, αλλά ζημιωθεί την ψυχή του; Ή τι θα δώσει ο άνθρωπος ως αντάλλαγμα για την ψυχή του; Διότι πρόκειται ο Υιός του ανθρώπου να έλθει με τη δόξα του Πατέρα του μαζί με όλους τους Αγγέλους του, και τότε θα αποδώσει στον καθένα σύμφωνα με την πράξη του. Γι' αυτό και ο Απόστολος λέει: Οφείλουμε να ευχαριστούμε τον Θεό πάντοτε για εσάς, αδελφοί, καθώς είναι άξιο, επειδή αυξάνεται υπερβολικά η πίστη σας και περισσεύει η αγάπη του καθενός από όλους εσάς προς τους άλλους, ώστε εμείς οι ίδιοι να καυχιόμαστε για εσάς στις εκκλησίες του Θεού για την υπομονή και την πίστη σας σε όλους τους διωγμούς και τις θλίψεις σας, τις οποίες ανέχεστε, ως ένδειξη της δίκαιης κρίσης του Θεού, υπέρ της οποίας και πάσχετε, εφόσον είναι δίκαιο ενώπιον του Θεού να ανταποδώσει θλίψη σε εκείνους που σας θλίβουν, και σε εσάς που θλίβεστε να δώσει άνεση μαζί με εμάς κατά την αποκάλυψη του Κυρίου Ιησού από τον ουρανό με τους Αγγέλους της δυνάμεώς του, μέσα σε φλόγα φωτιάς, αποδίδοντας εκδίκηση σε εκείνους που δεν γνωρίζουν τον Θεό και σε εκείνους που δεν υπακούουν στο Ευαγγέλιο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού· οι οποίοι θα τιμωρηθούν με αιώνιο όλεθρο από το πρόσωπο του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος του, όταν έλθει για να ενδοξαστεί στους Αγίους του και να θαυμαστεί από όλους όσοι πίστεψαν.

Δες πώς όσοι δεν υπακούουν θα υποστούν ως τιμωρία, λέει, αιώνιο όλεθρο, όταν έλθει για να δοξαστεί ανάμεσα στους αγίους του. Και θα τιμωρηθούν από τον Υιό, για τον οποίο εσύ υπέθεσες ότι δεν υπάρχει πλέον. Εάν δε επιθυμείς να γνωρίσεις τι ακριβώς σημαίνει το «Όταν παραδώσει τη βασιλεία στον Θεό και Πατέρα», δεν πρέπει να σου το αποκρύψω, έστω και αν τυγχάνεις ανεπίδεκτος της αλήθειας. Και μου φαίνεται μεν ότι αντιβαίνω στο πρόσταγμα του Χριστού «Μη βάλετε τους μαργαρίτες σας μπροστά στους χοίρους», αλλά, μιμούμενος τον Θεό, θα τρέφω αγαθές ελπίδες και δεν θα αποκρύψω την αλήθεια ούτε στους δυσσεβείς· διότι Εκείνος στέλνει τη βροχή ομοίως και το φως της ημέρας απλώνεται εξίσου σε δικαίους και αδίκους. Έπειτα, αφού απολαμβάνεις τέτοια φιλανθρωπία, δεν θα αναζητήσεις την αλήθεια; Δεν θα ανοίξεις τα αυτιά του νου σου, ώστε να πειστείς ότι δεν υπάρχει απολύτως καμία αντίφαση προς οτιδήποτε άλλο έχει ειπωθεί στις Γραφές, αλλά ότι τα πάντα τυγχάνουν απόλυτα σύμφωνα και εναρμονισμένα μεταξύ τους; Επομένως, δεν πρέπει να κατανοηθεί σύμφωνα με τη δική σου αντίληψη το «Τότε θα υποταγεί και ο ίδιος σε εκείνον που του υπέταξε τα πάντα» και το «Όταν παραδώσει τη βασιλεία στον Θεό και Πατέρα».

Ε΄. Και γνωρίζω βέβαια ότι τίποτα δεν σας είναι πιο δυσάρεστο από αυτά τα λόγια· αλλά για εμένα τίποτα δεν είναι πιο γλυκό από αυτά. Μακάρι, πράγματι, να μπορούσαμε πάντοτε και διαρκώς να συζητούμε περί της γεέννης, και όταν γευματίζουμε, και όταν δειπνούμε, και όταν λουζόμαστε! Διότι τότε ούτε με τα επίγεια δεινά θα πονούσαμε, ούτε με τα ευχάριστα θα χαιρόμασταν. Διότι, τι το φοβερό έχεις να μου αναφέρεις; Φτώχεια, ασθένεια, αιχμαλωσία, αναπηρία του σώματος; Αλλά όλα αυτά είναι αστεία σε σύγκριση με την εκεί κόλαση. Και αν ακόμη αναφέρεις αυτούς που βασανίζονται διαρκώς από την πείνα, και αν αναφέρεις εκείνους που από τη βρεφική τους ηλικία είναι ανάπηροι και ζητιανεύουν, αυτά αποτελούν τρυφή σε σύγκριση με εκείνα τα δεινά. Συνεχώς, λοιπόν, αγαπητοί, ας περιστρέφουμε τα λόγια μας γύρω από αυτά, και μέσα στο μυαλό μας και στη γλώσσα μας· διότι η ενθύμηση της γεέννης δεν αφήνει κανέναν να πέσει στη γέεννα. Δεν ακούς τον Παύλο που λέει: «Οι οποίοι θα υποστούν αιώνια τιμωρία μακριά από το πρόσωπο του Κυρίου»; Δεν ακούς τι λογής άνθρωπος υπήρξε ο Νέρων, τον οποίο ο Παύλος ονομάζει μυστήριο του Αντιχρίστου; Διότι «το μυστήριο της ανομίας», λέει, «ήδη ενεργείται». Τι λοιπόν; Τίποτα δεν θα πάθει ο Νέρων, ο οποίος τιμώρησε τον Πέτρο και τον Παύλο; Τίποτα δεν θα πάθει ο Αντίχριστος, τίποτα ο διάβολος; Επομένως, ο Αντίχριστος και ο διάβολος δεν θα απομακρυνθούν ποτέ από την κακία, εάν δεν τιμωρηθούν.

Διότι τι το φοβερό έχεις να μου αναφέρεις; Φτώχεια, ασθένεια, αιχμαλωσία, αναπηρία του σώματος; Αλλά όλα αυτά είναι μηδαμινά μπροστά στην εκεί κόλαση. Και αν ακόμη αναφέρεις εκείνους που βασανίζονται διαρκώς από την πείνα, και αν αναφέρεις εκείνους που από τη βρεφική τους ηλικία είναι ανάπηροι και ζητιανεύουν, ακόμη και αυτά αποτελούν πολυτέλεια μπροστά σε εκείνα τα δεινά. Ας περιστρέφουμε, λοιπόν, συνεχώς τα λόγια μας γύρω από αυτά· διότι η ενθύμηση της γέεννας δεν αφήνει τον άνθρωπο να πέσει στη γέεννα. Δεν ακούς τον Παύλο που λέει: «Οι οποίοι θα υποστούν ως ποινή αιώνια καταδίκη από το πρόσωπο του Κυρίου»; Δεν ακούς τι λογής άνθρωπος υπήρξε ο Νέρων, τον οποίο ο Παύλος ονομάζει μάλιστα και μυστήριο του αντιχρίστου;

ΟΜΙΛΙΑ Γ΄. Αυτοί θα υποστούν ως τιμωρία τον αιώνιο όλεθρο, μακριά από το πρόσωπο του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος του, όταν έλθει για να δοξαστεί ανάμεσα στους αγίους του και να θαυμαστεί ανάμεσα σε όλους όσοι πίστεψαν. α΄. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι στηρίζουν τις χρηστές ελπίδες τους όχι στην αποχή από τα αμαρτήματα, αλλά στο να νομίζουν ότι η γέεννα δεν είναι τόσο σφοδρή όσο λέγεται, αλλά ηπιότερη από την επαπειλούμενη, και ότι είναι πρόσκαιρη, όχι αιώνια, και αναπτύσσουν πολλούς συλλογισμούς περί τούτου. Εγώ, λοιπόν, ότι όχι μόνο δεν είναι ηπιότερη από την επαπειλούμενη, αλλά ότι είναι και κατά πολύ σφοδρότερη, μπορώ να το αποδείξω από πολλές πλευρές και να το συμπεράνω από τα ίδια τα λόγια που αναφέρονται στη γέεννα.

Πλην όμως δεν κάνω κανέναν λόγο περί αυτών τώρα· διότι αρκεί ο φόβος που προκαλείται έστω και από τα γυμνά λόγια, ακόμη και αν δεν αναπτύξουμε το νόημά τους. Και για το ότι δεν είναι πρόσκαιρη, άκουσε τον Παύλο που λέει τώρα για εκείνους οι οποίοι δεν γνωρίζουν τον Θεό και δεν πιστεύουν στο Ευαγγέλιο, ότι θα υποστούν ως τιμωρία τον αιώνιο όλεθρο. Πώς λοιπόν το αιώνιο είναι πρόσκαιρο; «Από το πρόσωπο», λέει, «του Κυρίου».

Τι είναι αυτό; Τι θέλει να πει εδώ ότι είναι εύκολο; Επειδή, λοιπόν, τότε υπερηφανεύονταν πολύ όντας πλούσιοι, δεν χρειάζεται, λέει, μεγάλος κόπος, αλλά αρκεί μόνο να παρουσιαστεί και να φανεί ο Θεός, και όλοι τους περιέρχονται σε κόλαση και τιμωρία. Η παρουσία του για άλλους μεν θα είναι φως, για άλλους δε τιμωρία. Και από τη δόξα, λέει, της ισχύος του, όταν έρθει για να δοξαστεί ανάμεσα στους αγίους του και να θαυμαστεί ανάμεσα σε όλους εκείνους που πίστεψαν. Τι λες; Ο Θεός δοξάζεται; Ναι, ανάμεσα σε όλους, λέει, τους αγίους του. Πώς; Διότι, όταν αυτοί που υπερηφανεύονται πολύ δουν εκείνους που μαστιγώνονταν από αυτούς, εκείνους που καταφρονούνταν, εκείνους που χλευάζονταν, να βρίσκονται κοντά του, αυτό γίνεται δόξα δική του. Μάλλον δε, αυτό είναι δόξα και δική τους και δική του: δική του μεν, επειδή δεν τους εγκατέλειψε, αλλά τους ανέδειξε λαμπρούς· δική τους δε, επειδή αξιώθηκαν τέτοιας τιμής. Διότι, όπως ακριβώς πλούτος του είναι το να υπάρχουν πιστοί, έτσι και δόξα του είναι το να υπάρχουν εκείνοι που πρόκειται να απολαύσουν τα αγαθά του. Δόξα του Αγαθού είναι το να έχει εκείνους στους οποίους θα μεταδώσει την ευεργεσία.

Διότι, αν και αυτό είναι μελλοντικό, εντούτοις ο κοινός θάνατος έχει την αρχή του από το παρελθόν. Αυτό ακριβώς κάνει και ο Παύλος, αντλώντας από τα μελλοντικά και τα παρελθοντικά, τόσο όταν πρέπει να παρηγορήσει όσο και όταν πρέπει να σωφρονίσει: «Δεν θέλω», λέει, «να αγνοείτε, αδελφοί, ότι οι πατέρες μας ήταν όλοι υπό τη νεφέλη, και όλοι πέρασαν μέσα από τη θάλασσα, και όλοι έφαγαν την ίδια πνευματική τροφή· αλλά στους περισσότερους από αυτούς δεν ευαρεστήθηκε ο Θεός». Άλλοτε πάλι από τα μελλοντικά: «Αυτοί θα υποστούν ως ποινή την αιώνια καταστροφή, μακριά από το πρόσωπο του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος του». Και πάλι: «Έφτασε δε επάνω τους η οργή μέχρι τέλους». «Διότι η ημέρα θα το φανερώσει, επειδή αποκαλύπτεται με τη φωτιά». Και πάλι: «Εξαιτίας αυτών έρχεται η οργή του Θεού επί τους υιούς της απειθείας». Αλλά αυτά τα αναφέρει όταν θέλει να σωφρονίσει. Όταν όμως πρέπει να παρηγορήσει, παρηγορεί και από τα δύο. Από τα μεν παρελθοντικά, λέγοντας τα εξής: «Ευλογητός ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Θεός των οικτιρμών και πατέρας κάθε παρηγοριάς, ο οποίος μας παρηγορεί σε κάθε μας θλίψη, μέσω της παρηγοριάς με την οποία παρηγορούμαστε και εμείς οι ίδιοι από τον Θεό»· από τα δε μελλοντικά: «Τα παθήματα του παρόντος καιρού δεν είναι άξια να συγκριθούν με τη μελλοντική δόξα που πρόκειται να αποκαλυφθεί σε εμάς». Γι' αυτό και αυτός λέει: «Θυμήθηκα τις αρχαίες ημέρες, μελέτησα όλα τα έργα σου».

Διότι αυτά πρέπει πρώτα να γίνουν, λέει, και έπειτα με αυτόν τον τρόπο να έλθει εκείνη. Δες πόση είναι η προκοπή των Θεσσαλονικέων, ώστε ο Απόστολος να αναπέμπει ευχαριστίες γι' αυτούς, όχι απλώς επειδή πιστεύουν, αλλά επειδή υπεραυξάνεται η πίστη τους, και επειδή δεν αγαπούν απλώς, αλλά και περισσεύουν σε αυτό το έργο. Και αυτό, λέει, είναι το δικό μας καύχημα: η υπομονή σας, η πίστη, οι διωγμοί, οι θλίψεις. Και όλα αυτά τα ανέχεστε, λέει, γνωρίζοντας ότι ως κατάληξή τους θα λάβετε τη βασιλεία των ουρανών. «Εφόσον είναι δίκαιο ενώπιον του Θεού να ανταποδώσει θλίψη σε εκείνους που σας θλίβουν, και σε εσάς που θλίβεστε». Αντί να πει, επειδή ακριβώς είναι δίκαιο. Και πρόσεξε πώς τους παρηγόρησε και τους ανακούφισε, θέτοντας ενώπιόν τους την εκδίκηση· πράγμα το οποίο προπάντων όσοι πάσχουν άδικα και με ευχαρίστηση το ακούν, και εύχονται να το δουν. «Να δώσει άνεση μαζί με εμάς κατά την αποκάλυψη του Κυρίου Ιησού από τον ουρανό με τους αγγέλους της δυνάμεώς του, μέσα σε φλόγα πυρός, ο οποίος θα δώσει εκδίκηση σε εκείνους που δεν γνωρίζουν τον Θεό, και σε εκείνους που δεν υπακούουν στο Ευαγγέλιο του Κυρίου μας Ιησού· οι οποίοι θα τιμωρηθούν με αιώνιο όλεθρο μακριά από το πρόσωπο του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος του, όταν έλθει για να ενδοξαστεί ανάμεσα στους αγίους του και να θαυμαστεί ανάμεσα σε όλους όσοι πίστεψαν.» Και από άλλη πλευρά τους παρηγόρησε, με το να τους καταστήσει κοινωνούς των αποστόλων.

6. Και βέβαια, ο θείος απόστολος στη δεύτερη επιστολή προς τους Κορινθίους λέει τα εξής: Πρέπει όλοι μας να φανερωθούμε μπροστά στο βήμα του Χριστού, ώστε να λάβει ο καθένας την αμοιβή για όσα έπραξε μέσω του σώματος, ανάλογα με το τι έκανε, είτε αγαθό είτε κακό. Βλέπεις ότι, πριν από εκείνο το βήμα και πριν φανερωθούμε όλοι μας συγκεντρωμένοι μαζί, κανείς χωρίς το σώμα δεν λαμβάνει την ανταπόδοση για όσα έπραξε μέσω του σώματος; Αλλά και πάλι στη δεύτερη επιστολή προς τον Τιμόθεο, λέει ότι ο καιρός της δικής του αναχωρήσεως έχει φτάσει, ενώ ο στέφανος της δικαιοσύνης απομένει πλέον φυλαγμένος, δεν έχει φτάσει ακόμη, τον οποίο θα μου αποδώσει, λέει, ο Κύριος εκείνη την ημέρα, ο δίκαιος κριτής, και όχι μόνο σε εμένα, αλλά και σε όλους όσοι έχουν αγαπήσει την επιφάνειά του. Και στη δεύτερη επιστολή προς τους Θεσσαλονικείς: Εφόσον είναι δίκαιο ενώπιον του Θεού να ανταποδώσει θλίψη σε εκείνους που σας θλίβουν, και σε εσάς που θλίβεστε να δώσει άνεση μαζί με εμάς, κατά την αποκάλυψη του Κυρίου Ιησού από τον ουρανό με τους αγγέλους της δυνάμεώς του, μέσα σε πύρινη φλόγα, για να αποδώσει δικαιοσύνη σε εκείνους που δεν γνωρίζουν τον Θεό και σε εκείνους που δεν υπακούουν στο ευαγγέλιο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, οι οποίοι θα υποστούν ως ποινή τον αιώνιο όλεθρο μακριά από το πρόσωπο του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος του, όταν έρθει για να δοξαστεί ανάμεσα στους αγίους του και να θαυμαστεί ανάμεσα σε όλους όσοι πίστεψαν, διότι έγινε πιστευτή η μαρτυρία μας κατά την ημέρα εκείνη.

Αν έχει σάρκα και οστά, δεν έχει και τη δυνατότητα να απεικονίζεται; Αν λοιπόν δεν έχει το δεύτερο, δεν είχε ούτε το πρώτο. Αλλά βέβαια ο ίδιος μαρτυρεί για τον εαυτό του και το ότι απεικονίζεται σιωπηρά· διότι το καθένα από τα δύο από τη φύση του επιβεβαιώνει το άλλο. Όμως οι μεν Εικονομάχοι, έχοντας τα ίδια φρονήματα με τους Μανιχαίους, εξίσου θα «υποστούν ως ποινή τον αιώνιο όλεθρο», όπως έχει γραφτεί· εμείς δε, αδελφοί, με ορθόδοξο φρόνημα πιστεύοντας ότι πρέπει να βλέπουμε και να προσκυνούμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό σε εικόνα, ας επιδείξουμε βίο αντάξιο της πίστεως, καθαρό, ακατηγόρητο, αναμάρτητο· ώστε να μη χωλαίνουμε στο ένα από τα δύο, αλλά ευδοκιμώντας και στα δύο να αξιωθούμε της βασιλείας των ουρανών, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος, μαζί με τον Πατέρα και το άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

στο «Να δουλεύετε Θεό ζωντανό και αληθινό, και να αναμένετε τον Υιό Του από τους ουρανούς, τον οποίο ανέστησε από τους νεκρούς, τον Ιησού, που μας λυτρώνει από την ερχόμενη οργή», όπως έχει γραφτεί. Κανένας δούλος που αναμένει τον κύριό του, ούτε υπόδικος που περιμένει τον κριτή δεν κοιμάται, ούτε αναπαύεται, ούτε χαλαρώνει, αλλά νήφει και γρηγορεί και αγωνιά για τη συνάντηση, την οποία υποδεικνύοντας πάλι ο Απόστολος λέει: «Επειδή ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού θα κατέβει από τον ουρανό, και οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτοι, έπειτα εμείς οι ζωντανοί που απομένουμε, θα αρπαγούμε μαζί τους μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, και έτσι πάντοτε θα είμαστε μαζί με τον Κύριο.» Αλλά ποιοι; Οι πτωχοί τω πνεύματι, αυτοί που πενθούν, οι καθαροί στην καρδιά, οι πράοι, οι ειρηνοποιοί, οι ελεήμονες, εκείνοι που έφεραν σε πέρας τον ζυγό της υποταγής, εκείνοι που διαφύλαξαν την ομολογία χωρίς να την αρνηθούν, αυτοί θα είναι μαζί Του. Αντίθετα, εκείνοι που έπραξαν τα φαύλα, οι απείθαρχοι, οι ανυπότακτοι, οι αθετητές της ομολογίας, οι αρνητές της υποταγής, οι πράττοντες τα υπόλοιπα κακά, αυτοί ούτε θα αρπαγούν μέσα σε νεφέλες ούτε θα είναι μαζί με τον Κύριο, αλλά, το πλέον αξιοθρήνητο: «Θα υποστούν ως τιμωρία τον αιώνιο όλεθρο, μακριά από το πρόσωπο του Κυρίου, και από τη δόξα της ισχύος Του.» Πράγμα που απεύχομαι για εσάς, ακόμη και να το σκεφτώ ή να το πω.

Και εάν μεν ακούσουν και επιστρέψουν από την πεπλανημένη οδό τους που οδηγεί στον όλεθρο, θα γίνουν σωτήριοι και για τους εαυτούς τους και για τη δική μου ταπεινότητα. Εάν όμως όχι, μόνοι τους θα υποστούν τα κακά, μόνοι τους θα πορευτούν στη φλόγα που οι ίδιοι άναψαν, μόνοι τους «θα τιμωρηθούν με αιώνιο όλεθρο, μακριά από το πρόσωπο του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος του, όταν έλθει για να δοξαστεί ανάμεσα στους αγίους του και να θαυμαστεί ανάμεσα σε όλους εκείνους» που πορεύτηκαν πιστά σύμφωνα με τις εντολές του, αποδίδοντας σε αυτούς μεν τα άξια βραβεία, στους αντιθέτους δε τις ατελεύτητες κολάσεις που έχουν ετοιμαστεί για αυτούς.

Ποια δε οδύνη θα δοκιμάσουν όσοι απείθησαν στο ευαγγέλιο, όσοι αθέτησαν «τις εντολές του;» «Οι οποίοι θα υποστούν ως τιμωρία, σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί, αιώνιο όλεθρο μακριά από το πρόσωπό του και από το πρόσωπο της δόξας της ισχύος του, όταν έλθει για να δοξαστεί ανάμεσα στους αγίους του, και να θαυμαστεί από όλους εκείνους που πίστεψαν.» Αυτά, λοιπόν, αναλογιζόμενοι και εξετάζοντας, αδελφοί, ολοένα και περισσότερο «ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας από κάθε μολυσμό σάρκας και πνεύματος, επιτελώντας την αγιωσύνη με φόβο Θεού», δείχνοντας προθυμία για τα ανώτερα, ανεβαίνοντας προς τα τελειότερα, «αποστρεφόμενοι το πονηρό, προσκολλώμενοι στο αγαθό, με φιλαδελφία ας είμαστε φιλόστοργοι ο ένας προς τον άλλον, δίνοντας προτεραιότητα ο ένας στον άλλον στην απόδοση τιμής, ως προς την προθυμία ας μην είμαστε οκνηροί, ως προς το πνεύμα ας είμαστε ζέοντες, δουλεύοντας στον Κύριο, χαίροντες για την ελπίδα, υπομένοντες στη θλίψη, προσκαρτερούντες στην προσευχή», ώστε με τέτοια ειλικρίνεια να εορτάσουμε επάξια το παρόν Πάσχα, και να αξιωθούμε να απολαύσουμε τα αιώνια αγαθά, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.