Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ 2:17

Επομένως, ας θεωρούμε αξιόπιστη και την παράδοση της Εκκλησίας. Είναι παράδοση, μην αναζητάς τίποτα περισσότερο. Εδώ δείχνει ότι υπάρχουν πολλοί που κλονίζονται. Ο ίδιος δε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, και ο Θεός και Πατέρας μας, ο οποίος μας αγάπησε και μας έδωσε αιώνια παρηγοριά και αγαθή ελπίδα διά της χάριτος, είθε να παρηγορήσει τις καρδιές σας και να σας στηρίξει σε κάθε έργο και λόγο αγαθό. Πάλι ακολουθεί ευχή μετά την προτροπή· διότι αυτό σημαίνει πραγματικά να βοηθάς.

«Εκείνος που μας αγάπησε», λέει, «και μας έδωσε αιώνια παρηγορία και αγαθή ελπίδα διά της χάριτος». Πού βρίσκονται τώρα αυτοί που υποβιβάζουν τον Υιό, επειδή ονομάζεται μετά τον Πατέρα στη χάρη του λουτρού του βαπτίσματος; Διότι ιδού, εδώ συμβαίνει το αντίθετο· ο ίδιος λέει πρώτα: «Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός», και έπειτα: «Ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου μας». «Εκείνος που μας αγάπησε και μας έδωσε αιώνια παρηγορία». Ποια είναι άραγε αυτή; Η ελπίδα των μελλόντων. Βλέπεις πώς με τη μορφή ευχής αφυπνίζει τη διάνοιά τους, θέτοντας ως εγγυήσεις και αποδείξεις τα έργα της άφατης πρόνοιας του Θεού; «Είθε να παρηγορήσει», λέει, «τις καρδιές σας σε κάθε αγαθό έργο και λόγο»· δηλαδή, μέσω κάθε αγαθού έργου και λόγου. Διότι αυτή είναι η παρηγορία των Χριστιανών, το να μη θέλουν απλώς να πράξουν κάτι καλό, αλλά και κάτι που να είναι ευάρεστο στον Θεό. Δες πώς καταστέλλει το φρόνημά τους. «Εκείνος που μας έδωσε παρηγορία», λέει, «και αγαθή ελπίδα διά της χάριτος». Ταυτοχρόνως τους γεμίζει με ελπίδα για τα μέλλοντα αγαθά. Διότι, αν με τη χάρη Του έδωσε τόσα, πολύ περισσότερο θα δώσει τα μέλλοντα. Εγώ, βέβαια, μίλησα έτσι, λέει, αλλά το παν ανήκει στον Θεό. «Είθε να σας στηρίξει»· να σας στερεώσει, ώστε να μην κλονίζεστε ούτε να παρεκκλίνετε· διότι αυτό είναι έργο και δικό μας, αλλά και δικό Του. Επομένως, (πρέπει να είστε στηριγμένοι) και ως προς τα δόγματα και ως προς τις πράξεις. Διότι αυτό ακριβώς σημαίνει παρηγορία: το να είναι κανείς στηριγμένος.

«Εμείς όμως οφείλουμε να ευχαριστούμε τον Θεό πάντοτε για εσάς, αδελφοί αγαπημένοι από τον Κύριο, επειδή ο Θεός σας εξέλεξε εξαρχής για σωτηρία, με τον αγιασμό του Πνεύματος και την πίστη στην αλήθεια, στην οποία σας κάλεσε μέσω του Ευαγγελίου μας για την απόκτηση της δόξας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.» Αφού ανέλυσε τα σχετικά με τους Ιουδαίους που απίστησαν, και αφού δίδαξε ποιο θα είναι το τέλος τους (διότι λέει, «για να κριθούν»), εξετάζει έπειτα και τα σχετικά με εκείνους που πίστεψαν, για τους οποίους το προοίμιο αποτελεί ευχαριστία· και προσθέτει στην ευχαριστία τα εξής: πρώτον μεν, ότι αγαπήθηκαν από τον Θεό, και ότι τους εξέλεξε ως απαρχή για τη σωτηρία, και ότι τους αγίασε, και ότι τους αξίωσε του Αγίου Πνεύματος. «Άρα λοιπόν, αδελφοί, να μένετε σταθεροί, και να κρατάτε τις παραδόσεις τις οποίες διδαχθήκατε, είτε προφορικά είτε με επιστολή μας.» Είναι αναγκαίο, λέει, αυτοί που καυχώνται για τόσο μεγάλα δώρα να στέκονται με σταθερότητα. «Ο ίδιος δε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, και ο Θεός και Πατέρας μας, ο οποίος μας αγάπησε και μας έδωσε αιώνια παράκληση και αγαθή ελπίδα μέσω της χάριτος, είθε να παρακαλέσει τις καρδιές σας, και να σας στηρίξει σε κάθε λόγο και έργο αγαθό.» Δες πώς πάλι ανακουφίζει τις θλίψεις τους, με το να εύχεται να έλθει σε αυτούς η παράκληση του Θεού.